Goedendag,

Ik wil iets vertellen over dit project, dat hulp bied aan kinderen in nood. Eerlijk gezegd was het voor mij echt moeilijk als alleenstaande moeder om 6 kinderen te laten studeren, maar God zij dank kwam dit project in ons leven en dat veranderde alles.                                                              Ik was nooit bekend met projecten, maar toen vertelde Mieke dat het project de gezinnen wil helpen met scholing voor hun kinderen om zo verder te kunnen komen. Het project is echt heel heilzaam voor de kinderen. Persoonlijk ben ik dit project erg dankbaar omdat nu ook mijn kinderen een beroepsopleiding kunnen volgen.

Heel erg bedankt aan alle mensen die hieraan meewerken.                              

Dat God jullie mag zegenen.

Hallo, mijn naam is Carla Gabriela,

Ik wil iedereen bedanken voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben. Dankzij het project heb ik kunnen studeren sinds ik klein was. Mama moest echt vechten om ons te kunnen laten studeren, maar  dankzij jullie hulp heeft ze het niet zelf hoeven betalen. Ik zou niet weten hoe we terug zouden moeten betalen; maar ik hoop dat God het project Mimariposa zal zegenen.

Lieve Mensen,

Hier in Antigua is enorm veel veranderd; het lijkt er op dat er eindelijk een goede burgemeester is die van aanpakken weet en verbeteren houdt en daar ook het beschikbare geld aan uit wil geven en niet (alles) in z’n eigen zak steekt zoals in het verleden vaak gebeurd is.

Achter het busstation is alles in het hard gelegd en dat is echt een zegen moet ik zeggen.    Daar was alles zand en als het waaide dan vloog dat dunne zand alle kanten op en dat is nu voorbij. Een grote parkeerplaats is er ook aangelegd en daar moet voor betaald worden; er is zelfs een boom en een kastje met uitrijticket geplaatst. 

In de omliggende dorpen die bij deze gemeente horen zijn tot grote blijdschap van de mensen daar, ook veel straten verhard. En hier in Antigua liggen zelfs op sommige trottoirs ribbeltegels voor slechtzienden. Je kunt je af vragen wat je daaraan hebt als het maar op enkele trottoirs ligt, maar het begin is gemaakt. Het schijnt dat ze alle straten hier wat vlakker willen maken met die kinderkopjes; ben benieuwd hoe. Daar zijn de Nederlandse kinderkopjes echt niks bij. De straten hier lijken veiliger; er wordt meer rekening gehouden met voetgangers lijkt wel, en in het park lopen de mooie vrouwen en jonge dames in klederdracht weer rond om hun spulletjes te verkopen zonder dat ze weggejaagd worden door de politie. Dat was in een ver verleden ook al zo en het is gezellig dat ze allemaal weer terug zijn. En goed voor hun inkomsten natuurlijk. Sommige mensen hebben er last van, maar ik vind dat ze nooit opdringerig zijn. Alhoewel ik ook eerlijk moet zeggen dat ik bijna nooit in het park zit omdat ik er geen tijd voor heb. Het enige wat volgens mij nog wel zou kunnen veranderen is dat er geen auto’s meer op de markt mogen rijden; levensgevaarlijk, ook al rijden ze niet hard, zeker op de marktdagen tussen heel die mensenmassa. Maar niet alles kan ik een keer, hopelijk staat dat op het lijstje voor de toekomst. De straten worden beter schoongehouden, want nog steeds is niet iedereen gewend om afval in de prullenbakken te gooien. Wat in het ene land heel normaal is, lopen ze in het andere land toch nog ver achter. Met plastic tasjes en zakken wordt je doodgegooid en je wordt een beetje raar aangekeken als je ervoor bedankt. Ze snappen al helemaal niet als ik zeg dat het in Nederland verboden is; want waar doe je dan je boodschappen in. En dat zeggen ze in dit land waar ze zoveel prachtige tassen verkopen. Hier was het een aantal jaren geleden ook verboden, maar niemand die er nog naar omkijkt. 

De ruïnes (resten van de grote aardbeving) worden stukje bij beetje ook helemaal opgeknapt en gerestaureerd en het gaat er fantastisch mooi uitzien! 

Er lijkt meer controle op de bussen; dat ze op tijd vertrekken en aankomen; er zijn zelfs bordjes geplaatst op het busstation met de namen van de dorpen waar ze naar toe gaan. En met een beetje geluk parkeren ze ook op de goede plek.

Kortom; er heeft een hele ontwikkeling plaatsgevonden in de afgelopen jaren en dat is mooi om te zien, het is zeker positief!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

3 jaar later…….

Als je voor iets staat dan lijkt de tijd soms ontzettend lang te duren; als het achter de rug is dan denk kun je denken: huh, waar is die tijd gebleven?

Zo liep ik hier ook weer rond de eerste dagen, alsof ik niet weg was geweest, alsof het gewoon vorig jaar was geweest zoals alle andere jaren dat ik naar Guatemala ging.                                             De ontmoetingen met de families en alle andere mensen die ik hier inmiddels heb leren kennen was geweldig en soms ook ontroerend.  We waren allemaal blij elkaar weer te zien. Gelukkig is er in niet een gezin iets ernstigs gebeurd wat covid betreft de afgelopen jaren; alhoewel een vader van een van mijn gezinnen overleden is aan een hartinfarct, en dat verdriet is voor het gezin natuurlijk enorm.

Er zijn ook kinderen geboren in ‘n paar gezinnen en bij jonge dames, en die lopen alweer rond. Mensen zijn verhuisd en sommige kinderen kende ik bijna niet meer terug, zo zijn ze veranderd in drie jaar.

De dankbaarheid dat alles door is kunnen gaan tijdens de afgelopen jaren is groot; ook van mijn kant. De samenwerking met de eigenaar van de winkel waar ik altijd de schoolspullen koop is fantastisch gegaan; lang leve WhatsApp. De communicatie met de gezinnen liep goed en iedereen heeft alles gehad wat nodig was, en dankzij de extra donaties in het eerste jaar dat covid zijn intrede deed zelfs nog meer dan dat. De mensen zijn er nog steeds dankbaar voor.

Het is achter de rug, er is ook hier veel kapot en veranderd, maar de mensen beginnen er weer bovenop te klimmen. De scholen gaan weer van start, de uniformen zijn weer verplicht en alle regels zijn weer opgepakt. De prijzen zijn ook hier omhoog geschoten; groenten en fruit is erg duur voor de mensen hier; voor mijn portemonnee is het (bijna) niks, maar ik merk het wel. In de bus moet het dubbele van 3 jaar geleden betaald worden; mensen die het niet kunnen betalen gaan lopen naar de markt in Antigua. De salarissen zijn  met een beetje geluk hetzelfde gebleven; het is iig niet meer geworden. Maar het leven gaat door; dat is ook wel een beetje de mentaliteit van de mensen hier, een overlevingsdrang hebben ze. 

Dus we gaan er weer voor, ik heb al verschillende gezinnen bezocht en met een aantal kinderen de inkopen gedaan. De middelbare scholen en beroepsopleidingen beginnen volgende week en de basisscholen pas in februari, dus we hebben tijd.

Tijd kan helen, kapot maken, maar vooral ook goede, mooie dingen laten gebeuren.

Lieve groet Mieke