Madelin en adios

Lieve Mensen,

Vorig jaar kwam ik via een andere familie terecht bij Madelin. Een geestelijk en lichamelijk gehandicapt meisje van toen 4 jaar. Ik heb toen de ouders beloofd dat het project in ieder geval voor een jaar de medicijnen voor Madelin zou betalen. Die dag dat ik dat goeie nieuws kwam vertellen zaten de ouders net te vergaderen over de operatie die Madelin de volgende dag zou moeten ondergaan aan haar oortjes. Ze hadden er gewoon geel geld voor en ook hun eigen familie kon hun niet helpen. Ik heb toen ter plekke geld gegeven en zodoende kon de volgende dag de operatie doorgaan.

Moeder Martha belde mij enkele weken geleden op. Dat wil zeggen: ze belde en dacht dat Claudia zou beantwoorden; ze wist niet dat ik al Guatemala was. Ze vertelde dat Madelin in het ziekenhuis hier in Antigua was opgenomen sinds december en vroeg of ik ‘n keertje mee op bezoek wilde gaan. Graag natuurlijk; maar daar heb ik de eerste weken van mijn verblijf hier gewoon geen tijd voor. Eerst moeten toch alle kinderen voorzien zijn van alle schoolspullen.

Twee weken later belde ik haar op en we spraken af dat we buiten bij het ziekenhuis op elkaar zouden wachten, en zo kon ik dan met haar op bezoek bij haar dochtertje. Madelin lag op een beschermde afdeling en zodoende kon ik haar alleen maar bewonderen door het raam nadat moeder haar uit bed gehaald had en voor het raam kwam showen.

Ze zag er wat magerder uit; ze was erg veel afgevallen en moest nog aansterken volgens de dokter. Moeder Martha wist nog niet wanneer ze Madelin weer mee naar huis mocht nemen. We hebben wat gepraat en bleek dat Madelin nog steeds altijd op het bed van haar ouders lag. Overdag alleen omdat ze zich nog niet goed kan omdraaien en ‘s nachts slaapt zeook altijd bij moeder in haar bed. De vader van het gezin moet vaak naar El Salvador voor zijn werk en blijft dan de hele week weg.

De kinderarts vond het beter dat Madelin een eigen bedje zou krijgen. Op de eerste plaats hebben nou juist deze families geen ledikantje voor de kinderen. De kinderen liggen meteen na de geboorte tot een bepaalde leeftijd bij de ouders in bed. Dat is heel normaal; en natuurlijk ook omdat er geen geld is. De rijkere families kopen mooie kinderkamers voor hun kinderen, maar een familie zoals dit gezin kan dat nooit. Matha vertelde ook dat de rolstoel van Madelin kapot was gegaan. Madelin is het middelste kind van dit gezin. De oudste (een jongetje) gaat al naar school en de jongste ( ook een meisje) is nog thuis. Omdat er geen vervoermiddel is kan Madelin nooit mee naar buiten; ook niet om haar broertje mee naar school te brengen of op te halen. Dat jongetje kan ook niet alleen; dat is te ver weg.

Op de plaats waar we zaten; buiten bij de kinderopname, stonden verschillende buggy’s. Ik vroeg aan Martha of ze daar wat aan zou hebben. Dat zou haar wel helpen zei ze; maar ik zag dat alle buggy’s van die harde plastic kleine wieltjes hadden en dat zou juist voor Madelin heel slecht zijn. Ze kan zich niet in een andere houding verplaatsen en op die keien hier zou dat veel te veel schudden voor haar. We zijn samen nog medicijnen gaan kopen beneden in het ziekenhuis en we namen afscheid. Ik beloofde dat ik voor mijn vertrek nog ‘n keer mee op bezoek zou gaan bij Madelin. Ik ben hier wat rond gaan lopen in Antigua om te kijken of er sowieso hier een ledikantje te koop is. Voor de grotere dingen moet je al gauw naar de hoofdstad. Ik had er eentje gevonden; een beetje vierkant model, niks voor Madelin. Ik geloof dat ik die dag ook eenbrief geschreven en verzonden heb naar al mijn nederlandse e-mail adressen met de vraag of er nog mensen waren die een extra donatie wilde geven. Wie weet zou ik dan een bedje voor Madelin kunnen laten maken bij de timmerman. De reacties waren geweldig. Ik ben enkele dagen later gewoon het ziekenhuis binnegelopen omdat ik wist dat Martha wel bij haar dochter op bezoek was en heb haar verteld dat we op pad konden voor een grote buggy. In Antigua was er niet een te koop zoals goed was voor Madelin. We spraken af dat we samen naar de hoofdstad zouden gaan. Een taxi besproken en op de dag van de afspraak was ook de vader van Madelin gekomen; hij wilde heel graag mee, vind het te gevaarlijk dat wij, twee vrouwen, zonder begeleiding door de stad zouden lopen, ook al gingen we met de taxi. En eigenlijk had hij wel gelijk. Dus wij met drieen op pad. Winkel in en winkel uit; maar nergens geen buggy op luchtbanden te koop. Tot Martha en haar man op een plaats uit stapten en een wijk inliepen omdat ze wisten dat daar ook winkels waren. Ik mocht niet mee van de taxi chauffeur; te gevaarlijk daar vond hij. Even later kwamen ze terug met een vreemde man. Die had hun gevraagd wat ze zochten en juist hij wist waar een winkel was waar ze zo’n buggy verkochten; hij had dat de dag ervoor gezien. Weer naar de andere kant van de stad en in een kleine winkel die je gewoon voorbij zou lopen daar hadden ze er een staan. Een mooie en vooral vrij grote buggy op luchtbanden. Ze vrkochten daar ook matrasjes voor ledinkantjes dus hadden we meteen twwe vliegen in een klap. Ik pingelde er nog twee hoeslakentjes bij en na bijna 5 uur rondgereden te hebben in de hoofdstad konden we weer richting huiswaarts. Moe, maar voldaan en blij dat we de spullen hadden. Een timmerman kan wel een bedje maken, maar moet eerst het matras hebben voor de maat. De volgende dag ben ik naar San Pedro gegaan en had met Martha bij de wasplaats afgesproken. Haar broer is nl. timmerman en op de plaats waar hij werkt kon hij wel een bedje maken. Hij had al een tekening klaar. Ik heb er nog mijn indeeën over heen gegooid en uiteindelijk kwam er een mooie tekening uit. We hadden er vertrouwen in de man beloofde dat het bedje voor mijn vertrek klaar zou zijn. Een vakman, die Andres, met zoveel liefde vertelde hij over de dingen die hij maakte van hout, en het rook zo lekker in de werkplaats. Hij had een machine; de rest was allemaal handwerk.

Eergisteren belde Andres mij op. Het bedje is klaar zei hij. Inderdaad binnen anderhalve week. Omdat we toch in San Pedro waren met de tandarts en de kapper, beloofde ik dat ik op het middaguur even langs zou komen. Ik was echt heel benieuwd. En wow, wat is het een mooi bedje geworden. Bij onze eerste ontmoeting had ik gevraagd of hij er een zon op wilde maken. Omdat ik Madelin een heel bijzonder meisje vind; een zon voor een zonnetje. En daar stond het bedje. Geschilderd en wel. Fijn op hoogte zodat de ouders Madelin makkelijk in en uit bed kunnen tillen, en in bed kunnen verschonen. De zijkant kan helemaal omlaag en onder het bedje enkele laden voor de medicijnen, kleren en luiers. Madelin heeft een eigen mooie, grote buggy en een prachtig eigen bedje gekregen. Met 2 hele mooie dekentjes. En ook de ziekenhuisopname is betaald. Dat is in onze ogen misschien maar minimaal; maar voor de mensen hier een heel bedrag. Dankzij de extra donaties van al die mensen die hebben gereageerd op mijn oproep. Dankjewel hiervoor. Ook namens de ouders van Madelin; ze zijn er zo geweldig blij mee. Als alles goed is dan mag Madelin misschien over twee weken naar huis. Dan kan ze in haar eigen bedje en kan ze ook mee naar school om haar broertje weg te brengen of eens gewoon mee naar de winkel.

Mijn tijd zit erop. Een prachtige afsluiting van deze weken. Ik wil iedereen die op welke manier dan ook een steentje heeft bijgedragen om deze weken helemaal te laten slagen enorm bedanken. Iedereen die op welke manier dan ook betrokken is geweest, dankjewel. Voor de reacties op welke manier dan ook. Voor gebed; de kaarsjes en de lieve woorden.Voor het vertrouwen en geloof in de dingen die ik doe. Dankjewel.

Daarom zijn de laatste foto’s weer voor iedereen. Een bloemetje van de markt hier in Antigua voor de mensen in Nederland. Omdat er zoveel mensen hier weer blij gemaakt zijn.

Het was zo de moeite waard; een fijne tijd om op terug te kijken.

Dinsdag stap ik weer in het vliegtuig terug naar Nederland. Twee totaal verschillende werelden. Zo ver weg en toch zo dichtbij.

Lieve groet Mieke