Lieve Mensen,

Hij is 12 jaar en de jongste zoon van een gezin met 4 kinderen; de middelste zijn twee meisjes en de oudste van het gezin is ook een jongen. Alle vier de kinderen hebben Padrinos. Hardwerkende ouders die hun kinderen zeker stimuleren om goed hun best te doen op school.

De jongste moest twee jaar geleden het schooljaar over doen; het was niet duidelijk waarom. Wat mij toen wel duidelijk was, was dat hij niet echt lekker in z’n vel zat. Hij was vorig jaar enorm gegroeid en was een van de grootste en stevigste kinderen van de klas. Hij zei niet veel, was een beetje teruggetrokken.

Toen ik het gezin dit jaar weer voor het eerst bezocht vertelde de moeder mij dat de meisjes het schooljaar over moesten doen. Daar schrok ik een beetje van want het zijn redelijk goeie studenten. De reden was dat de moeder hartproblemen had gehad en omdat zij daardoor niet kon werken en dus geen geld kon verdienen waren de meisjes, die allebei op de middelbare school zitten, thuis gebleven en gaan werken. In dit land een hele goede reden om niet naar school te gaan; of ik het daar wel of niet mee eens ben is op dat moment dan niet belangrijk. De moeder is gelukkig weer bijna helemaal opgeknapt en moet voorlopig nog wel onder controle blijven.

De meisjes zijn weer naar school en doen hun best om dit schooljaar te halen.

De jongste was ook niet over. Het werd mijn niet helemaal duidelijk waarom en hij zelf kon of wilde mij dat ook niet echt goed vertellen. Het was de tweede keer dat hij een schooljaar over moest doen en omdat een van de regels van het project is dat na een tweede keer de sponsoring kan stoppen vroeg ik mijn af of hij nog wel zin had om naar school te gaan. We hebben dat besproken en het werd mij duidelijk dat hij liever niet naar dezelfde school terug wilde. In een klas met 35 leerlingen is het voor een leerkracht moeilijk om alle kinderen genoeg en/of evenveel aandacht te geven. Pesten komt hier op de scholen regelmatig voor, ook al is de regel op de scholen dat dat niet mag. De ene directeur pakt het aan en een ander doet helemaal niks.

Ik had het gevoel dat ik op dat moment nog maar een oplossing had en dat was de school voor bijzonder onderwijs. Ik besprak dat met de jongen en zijn moeder en beloofde een afspraak te maken voor een gesprek op school voor de moeder en mij. Hij zag het duidelijk niet zo zitten en ik zei dat ik de school kende en dat er ook andere kinderen uit het project naar toe gegaan waren. Ik sprak met hem af dat wanneer hij toegelaten zou worden hij het een maand moest proberen en dat hij dan zelf mocht kiezen of hij op die school wilde blijven of dat hij helemaal wilde stoppen met leren. Het is een bijzondere school voor bijzondere kinderen vertelde ik hem.

Dan heb ik het in ieder geval geprobeerd dacht ik.

Zijn moeder en ik waren voor een gesprek op school geweest en zij vertelde toen we weer buiten waren dat ze er een heel goed gevoel over had. Haar zoon ging een paar dagen later naar die school en weer 2 weken later bezocht ik het gezin weer. Hij danste, lachte en maakte grapjes, en ik vroeg of ze op school drugs gegeven hadden want het was lang geleden dat ik hem zo gezien had. Hij ging elke dag graag naar school vertelde hij; dat was inderdaad wel duidelijk. Inmiddels heb ik de directrice van de school ook nog gesproken en ze vertelde dat hij een goede, leuke en intelligente leerling was.

Dat had ik hem ook verteld, want daar groeit een kind letterlijk van.

Hij is weer blij, trots en straalt weer en de laatste keer dat ik hem zag vroeg hij mij: moet ik echt een maand wachten om te kiezen of ik daar op school wil blijven of mag ik nu al zeggen dat ik daar niet meer weg wil?

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Elk jaar voor mijn vertrek stuur ik alle sponsoren een brief met de vraag of, wanneer ze verdere willen gaan, het geld willen overmaken en daarin schrijf ik ook dat ze een cadeautje/brief/foto’s op mogen sturen die ik dan de kinderen geef die door hun gesponsord worden. Er zijn ook gezinnen die een extra bedrag overmaken en dat doe ik dan in een envelop en geef het contant aan de kinderen omdat ik geen tijd heb om ook nog allemaal cadeautjes te kopen voordat ik ze allemaal ga bezoeken.

Cadeautjes en foto’s zijn natuurlijk het allerleukst om te krijgen, maar het belangrijkste voor de kinderen is dat er iemand ver weg echt even aan hun gedacht heeft. Ik ben altijd wel erg benieuwd wat de kinderen er mee doen; ik weet dat er kinderen zijn die het willen sparen, of ze willen een kledingstuk kopen, of iets waar het hele gezin iets aan heeft. Geld in je handen hebben is vooral in dit land heel bijzonder en zeker het feit dat je het zelf mag houden zonder dat je er iets voor gedaan hebt.

Twee weken geleden was ik op bezoek in mijn grootste gezin waarvan 7 kinderen gesponsord worden. De kinderen worden enorm gemotiveerd door hun ouders en halen allemaal goeie punten op school. Ze hebben 2 jongens en 8 meisjes en de jongste zoon van 10 jaar had dus ook geld gekregen van zijn sponsoren; dat had ik bij mijn eerste bezoek al aan hem gegeven. Het was ongeveer € 10.

En opeens vroeg ik hem of hij al iets van het geld gekocht had en hij antwoordde heel trots:

ik heb een nieuwe lange broek gekocht en een grote pizza.

Een pizza? Vroeg ik. Ja, zei hij. Papa was jarig en een pizza is heel groot en daarom konden we feest vieren. En we vonden het allemaal heel lekker. Hij straalde helemaal terwijl hij het vertelde.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Het derde meisje dat zwanger is was uit het gezin dat ik het eerste bezocht.

Bijna 17 jaar is ze; en dolgelukkig met haar vriend.

Ze wist nog niet of ze toestemming kreeg om door te gaan met haar studie, maar ze had al wel geïnformeerd naar welke school ze zou kunnen. Zwangere meisjes zijn niet op elke school welkom. En ze moeten ook bij voorbaat al toestemming krijgen om enkele weken thuis te mogen blijven na de bevalling om uit te rusten en te wennen aan de nieuwe situatie. Ook met haar en haar moeder had ik veel gepraat; ze wilde graag op de zaterdag naar school zodat ze de andere dagen bij haar baby zou kunnen blijven. Haar moeder zou dan op de zaterdagen op de baby passen. Ik had eerlijk gezegd m’n twijfels of ze het wel allemaal aan zou kunnen en sprak dat ook uit. Haar moeder was het met mij eens en zag ook liever dat ze dit jaar thuis zou blijven bij haar baby en volgend jaar haar studie weer op zou pakken. Ik beloofde haar dat ze volgend jaar echt zou kunnen rekenen op de financiële steun van het project. Ze was het er niet helemaal mee eens en dat kon ik aan haar stem ook merken. Soms neem je een beslissing en weet je eigenlijk niet eens of het wel de goeie is. Maar ik deed het geheel in het belang van haar en de baby.

Vorige week belde ze mij; ze wilde mij spreken en we spraken op de hoek van de straat af. Ze was, zoals altijd, op tijd en zat achter op de scooter bij haar vriend. We gingen samen op de stoeprand zitten. Ik wist echt niet wat ik moest verwachten en stond voor alles open. Dacht ik.

Maar waar ze mee kwam had ik helemaal niet op gerekend.

Dus ik zei maar meteen: wat had je te vragen of mij te zeggen? En ze antwoordde: ik hoop dat je niet boos op me wordt, maar ik ben al begonnen op school. Mijn vriend en ik hadden gepraat en we vinden dat de baby onze verantwoordelijkheid is en dat wij dan ook het goede voorbeeld moeten geven. Dus heb ik me meteen in laten schrijven op school en ik ben al twee zaterdagen geweest. Als de baby geboren wordt dan krijg ik 3 weken vrij en een mede klasgenoot brengt het huiswerk naar mij zodat ik toch bij kan blijven. Mijn vriend heeft mijn rugzak en schoolspullen betaald en uniformen heb ik niet nodig. Ik kan 2 schooljaren in een doen en mijn vraag aan jou is of je bereid bent om het schoolgeld te betalen. Ik beloof dat ik goed mijn best zal doen en als je volgend jaar terug komt dan laat ik je mijn diploma zien.

Mijn mond viel werkelijk open van verbazing. Daar zit je dan op een stoeprand naast een meisje van 16 jaar die 8 maanden zwanger is en even laat zien hoe sterk ze is.

Het enige wat ik kon zeggen was: wil je dat nog een keer herhalen aub?

En toen ze weer vroeg of ik haar toch dit jaar wilde helpen, antwoordde ik: wie ben ik om nee te zeggen tegen iemand die zo dapper is? Natuurlijk ga ik je helpen. Ik betaal het hele schoolgeld voor je en laat jij de wereld maar zien dat je het kunt; ik geloof in jou. De tranen rolden bij ons allebei over de wangen; ik had me zo vergist, hoe sterk kan iemand zijn.

Wat een lef en wat een power heeft die meid.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Drie meisjes uit mijn project zijn dit jaar zwanger; ze zijn 14, 16 en 18 jaar oud.

De oudste ben ik vanaf nu uit het oog verloren; ze is bij haar vriend gaan wonen, ruim een uur vanaf Antigua en gaat zeker niet verder studeren. Jammer genoeg heeft ze de middelbare niet afgemaakt en ze zal dat misschien ook niet meer gaan doen.

De jongste van de drie werd thuis verstopt op haar kamer, zodat niemand zou weten dat ze zwanger was. De ouders schaamden zich voor haar. Ik was het al te weten gekomen van een andere moeder maar kon dat natuurlijk niet zeggen. Toen ik in het gezin op bezoek was en vroeg naar hun dochter vertelden de ouders mij dat ze met een tante meegegaan was om daar te gaan wonen; enkele honderden kilometers verderop. Ik zei dat ik hun niet geloofde, maar kon natuurlijk niet zeggen dat ik het nieuws al gehoord had. Uiteindelijk kwam de waarheid toch boven tafel en werd de dochter uit haar kamer gehaald. Ze is klein en bijna 15. Ze was erg verlegen, durfde bijna niks te zeggen en ik feliciteerde haar. We hebben veel gepraat; ik ook met de ouders. Je kunt je kind zoveel opsluiten als je wilt maar de baby wordt toch geboren of je wilt of niet. De mensen praten vandaag over haar en morgen is er waarschijnlijk weer een ander persoon in het dorp die op dat moment interessanter is. Ik heb echt heel erg m’n best gedaan om de moeder in te laten zien dat haar dochter, juist nu, heel veel steun en support van haar nodig heeft en juist dit jonge meisje kan in deze belangrijke periode van haar leven heel veel van haar moeder leren en heeft haar steun heel hard nodig.

Padrinos moeten dan natuurlijk ook op de hoogte gebracht worden van het nieuws en de verandering. Ook die hadden misschien andere verwachtingen. De sponsoring kan nu hierdoor stoppen of ze kunnen kiezen om met een ander kind verder te gaan. Niet elk kind is een succes verhaal, de kinderen behalen niet allemaal hun diploma’s. Maar doordat ze wel een aantal jaren gesponsord zijn hebben ze wel veel geleerd, ze zijn naar school geweest en omdat de ouders door de sponsoring geen zorgen hadden over welke schoolkosten dan ook, konden zij ervoor zorgen dat er elke dag wel genoeg te eten was en ze zeker ook warme dekens op de bedden hadden liggen. Ik heb veel te veel positieve veranderingen gezien door de sponsoring om depressief te worden van de meisjes die zwanger worden of de jongens die toch liever gaan werken. Ik blijf gaan voor de kinderen/jongelui die het wel halen en die wel met plezier naar school gaan en gemotiveerd worden door hun ouders.

Iedereen heeft te dealen met zijn of haar dingen in het leven en dat is voor elk persoon anders.

Het goede nieuws in deze was dat haar Padrinos wel een ander kindje willen gaan sponsoren maar ook zeker niet voorbij gaan aan haar zwangerschap en we samen volgende week naar de markt gaan om wat mooie dingen voor haar baby’tje te kopen. En toen ik dat vertelde straalde ze weer; ze telt weer en nog steeds mee, en dat is heel belangrijk voor haar.

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Juist met dit gezin was het moeilijk contacten dit jaar. Ik had een andere telefoon met een ander nummer en achteraf bleek dat de moeder van het gezin ook een ander nummer had. Ik weet heel goed waar ze wonen; een dorp verderop op een stukje land achter de fabriek. Niet de meest favoriete buurt om door te lopen voor de mensen van dat dorp, maar soms heb je geen keus. Als ik er bijna ben dan moet ik een soort van steeg in lopen en aan het einde staat het huisje van deze familie; gemaakt van golfplaten. Sinds vorig jaar is de ingang aan de achterkant gemaakt wat maakt dat ik kan roepen wat ik wil maar dat ze mij niet zien of horen. Roepen; want ik durf het pad niet te betreden omdat aan het einde ervan enkele honden op mij liggen te wachten en als ik ook maar een voet in het pad zet komen ze rennend en blaffend op me af omdat ze mij niet kennen. Blaffende honden bijten niet is het gezegde, maar omdat ik ooit anders meegemaakt heb hier klopt er van dat gezegde niks meer voor mij. Dus het enige wat ik iedere keer kon doen was omdraaien en hopen dat ik iemand van het gezin ’n keer zou zien.

En dat was uiteindelijk ook gelukt.

De moeder was net zo blij dat ze mij zag als ik haar; de scholen waren nl al begonnen. Drie dochters hebben deze mensen en de moeder vertelde mij dat haar oudste dochter zwanger was geweest. Geweest, want na vier maanden zwangerschap had ze de kinderen verloren. Zeventien jaar en twee meisjes verloren. Ze hadden het heel zwaar gehad vertelde de moeder van het gezin; maar het leven gaat door zei ze, en haar dochter was weer aan het werk. De jongste was overgegaan naar de volgende klas op de basisschool en de middelste zou voor het eerst naar de middelbare school gaan. Moeder had haar wel ingeschreven maar ze wilde niet; tenminste niet naar de school in het dorp. De reden was me niet helemaal duidelijk; ze vertelde iets van dat ze geen vriendinnen had; wat natuurlijk wel heel belangrijk is. De scholen waren al begonnen dus de tijd begon te dringen en ik adviseerde om op een andere school info te vragen en alles te noteren zodat ik wist wat de eventuele kosten zouden zijn. Ze belden me op met de vraag of ik langs kon komen en omdat ik die dag toch in het dorp moest zijn, ben ik weer langsgegaan.

Ze hadden een folder van de school gekregen en toen ik die las schrok ik wel ’n beetje. Het inschrijfgeld en de maandelijkse bijdrage waren € 50 en daar kwamen dan nog alle andere kosten bij; uniformen, schoenen, schoolspullen, rugzak, gymkleding. Ik vroeg wie die maandelijkse bijdrage zou gaan betalen; want dat gaat natuurlijk ruim boven het sponsorbedrag; het bleek ook een colegio te zijn wat zoveel als een privé school betekent. Het gezin zelf kan dat nooit opbrengen; ze hebben gewoon elke dag te eten, niet meer en niet minder. Bleek ook dat er alleen op de zaterdagen les gegeven wordt en toen ik vroeg wat ze dan van maandag tot en met vrijdag zou gaan doen kreeg ik als antwoord: werken. Werken? Vroeg ik. Maar hoe oud ben je dan nu? Dertien zei ze. Ik schrok en keek beide ouders aan.

Dat is het enige wat ze wil zei de moeder. Het meisje wat altijd heel verlegen was geweest en amper antwoord durfde geven als ik een vraag stelde stond nu voor me met afgeschoren wenkbrauwen die geaccentueerd werden door een dikke zwarte streep. Oogschaduw op haar ogen en een shirtje wat over haar ene schouder hing en veel te kort en te wijd was. Als je een jongedame van die leeftijd zo over straat ziet lopen in Guatemala houden de meeste moeders hun hart vast. En deze moeder durfde er niks van te zeggen. Ik moest gokken; had het gevoel dat ik ze anders zou verliezen. Dus ik zei tegen haar; en jij denkt dat je door te gaan werken wel vriendinnen kunt maken? Alle leeftijd genoten van jou gaan naar school, die gaan nog niet werken. Het project is er om jou school te betalen, dus je kunt kiezen; òf je gaat naar school òf je gaat werken, maar je bent nog te jong om die twee te combineren. Ik geef je een dag om een andere school te zoeken en dan wil ik van je weten wat je doet. Als je voor werken kiest dan gaat je kans voorbij; je krijgt namelijk maar een kans. En ik wil maandag (het was zaterdag) van je weten welke je gekozen hebt. Het enige wat ik kan doen is jou de kans te geven om te studeren voor een betere toekomst; take it or leave it.

Het is aan jou. Ze werd weer net zo verlegen als ze altijd geweest was en ik keek de moeder aan. Die zei niks en ik was zelf ook geschrokken omdat ik nogal fel was tegen haar. Het was erop of eronder. Ik gaf de naam van de school die ik voor haar adviseerde en ben gegaan. Het kon alle kanten op. Maar ik kon het niet meer terug draaien. Misschien vond ik het wel net zo spannend als het kind en de ouders zelf. Die maandag ochtend hoorde ik niks en eindelijk werd ik ’s middags gebeld. Ze waren inderdaad naar de school gegaan en er was nog plaats; de dochter was zo enthousiast dat ze meteen gebleven was. De moeder klonk helemaal opgelucht. De volgende dag hadden we een afspraak om alle spullen te kopen; ze was de laatste, iedereen had alles al. Het eerste wat ik vroeg was natuurlijk hoe ze het vond. En ze zei; ik ben echt heel blij en ik heb al vriendinnen. Ze straalde helemaal en achter haar stond haar moeder die naar me knipoogde. Ze waren niet kwaad, geen van beiden. Een beetje ongemakkelijk maar helemaal blij liep ze mee over de markt en hebben we samen alle spullen gekocht die ze nodig had in dit nieuwe schooljaar.

Dat was echt heel bijzonder.

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Bij de reisverslagen van 2016-2017 kunt u een verslag lezen over Claudia Racanac wat ik toen geschreven heb. Claudia is nu klaar met haar studie en heeft zelf onderstaande brief geschreven en aan mij gegeven om op de site te plaatsen. (Mieke)

Via deze woorden wil ik het project Mimariposa bedanken voor alle steun die ze mij gegeven hebben in de afgelopen 13 jaar; dat was een grote hulp voor ons. Dank aan alle mensen in het project kon ik studeren, want alleen met de steun van mijn moeder was het niet gelukt. Zij moest veel werken om de school te betalen en ook de kleding die we nodig hadden en vooral het eten en ook de medicijnen omdat we vaak ziek waren.

Ik was een klein meisje en had vaak hoofdpijn en elke keer schreef de arts mij medicijnen voor en het was voor mijn moeder niet makkelijk om dat allemaal te betalen. Dus konden we heel veel dingen niet meer doen; maar toen het project mij inschreef zijn er heel veel dingen veranderd. Want ik kreeg elk jaar mijn schoolspullen en mijn uniform al voordat de school begon. Ik had ook elk jaar nieuwe schoenen; dat was voor mijn moeder niet om te doen want we hebben zeven kinderen en we waren allemaal nog klein. Daarom kon nog niemand gaan werken, alleen mijn moeder. Maar het project ondersteunde ons gezin en dat hielp echt heel veel.

Toen kreeg ik een baby en ben ik een jaar met mijn studie gestopt. Maar in de loop van dat jaar besefte ik dat thuisblijven geen stabiel leven was voor mij en mijn dochtertje. En ik wilde niet dat ze zo zou lijden als ik gedaan had dus heb het project weer opgezocht en gevraagd of ik een nieuwe kans mocht krijgen om mijn droom waar te maken. God zij dank kreeg ik nog een kans en kon ik doorgaan met mijn studie. Het was heel zwaar en moeilijk; ook omdat ik alleenstaande ouder was. Maar dankzij de steun die ik kreeg kon ik mijn studie afmaken.

Nu kan ik met trots zeggen dat ik mijn droom verwezenlijkt heb; in 2018 ben ik afgestudeerd als management accountant in de administratie. Ik wil alle families in het project Mimariposa bedanken want ik weet dat het zonder hen niet mogelijk was geweest om mijn doelen te bereiken. Iedereen die het project steunt wil ik bedanken omdat dankzij deze steun heel veel kinderen hun dromen kunnen waarmaken en een betere toekomst hebben.

Dat God u allemaal mag zegenen; en ook uw families en alle mensen om u heen.

Ik was een voorbeeld van stichting Mimariposa en ik heb laten zien dat je met hard werken je doelen kunt bereiken.

Vaarwel en groeten van Claudia Racanac

Lieve Mensen,

Bij de reisverslagen van 2016-2017 kunt u een verslag lezen over Milton Racanac wat ik toen geschreven heb. Milton is nu klaar met zijn studie en heeft zelf onderstaande brief geschreven en aan mij gegeven om op de site te plaatsen. (Mieke)

In mijn eigen woorden wil ik het project Mimariposa en de sponsoren bedanken voor alle hulp die ze mij in de afgelopen 13 jaar gegeven hebben gegeven.

Dankzij die hulp heb ik kunnen studeren. Met alleen de steun van mijn moeder die ook kleren moest kopen en ons te eten moest geven was het nooit gelukt. Ik was veel ziek toen ik klein was en had veel medicijnen nodig en dankzij de steun van veel mensen en God heb ik het overleeft. Het was voor mijn moeder niet makkelijk om ons allemaal te helpen en dus moesten we stoppen met school. Dankzij het project Mimariposa veranderden er heel veel dingen in ons gezin omdat ik al mijn schoolbenodigdheden, mijn uniform en ook mijn schoenen al in het begin van het schooljaar kreeg. Voor mijn moeder was het niet makkelijk om alles te kopen omdat we zeven kinderen hebben en we waren allemaal klein. Niemand werkte toen nog; alleen mijn moeder. Het waren grote uitgaven voor haar, en dankzij het project kon ik de basisschool afmaken. Daarna begon ik aan de middelbare school en dat waren nog grotere uitgaven, maar dankzij het project kon ik ook die school afmaken; ik moest ook veel meer huiswerk maken en soms ook meewerken. Toen mocht ik aan mijn beroepsopleiding beginnen en ik werd nog steeds geholpen met een gedeelte van mijn schoolspullen. Ik was begonnen aan de opleiding boekhouder. Vorig jaar ben ik begonnen aan mijn laatste schooljaar. Ik heb er heel hard voor moeten werken maar ik ben geslaagd en heb nu mijn diploma.

Dankzij het project Mimariposa ben ik nu professioneel en kan ik werk gaan zoeken en daar ben ik iedereen heel dankbaar voor.

Ik eindig met een dikke knuffel voor iedereen en nogmaals heel erg bedankt.

Milton Racanac

Lieve Mensen,

Ze is alleenstaande moeder met acht kinderen. Toen ik de eerst keer bij haar op bezoek ging had ze een pasgeboren baby in haar armen; dat was haar zesde kind. Energieke kinderen die hartstikke leuk met elkaar aan het spelen waren; met de dingen die ze rondom het huis zagen liggen. Er was overal zand; het huis was gemaakt van wat houten palen, wat karton en een golfplaten dak. Een grote ruimte waar enkele bedden stonden en waar geleefd werd. Gelukkig stond het huis op een grote ruimte zodat de kinderen in ieder geval af en toe buiten konden rennen en zich uitleven. Ze klommen en deden overal; het was een bonk energie met een hele rustige moeder in het midden. Een moeder die altijd op dezelfde toon sprak tegen haar kinderen; nooit haar stem verhief; maar ze luisterden altijd naar haar.

De oudste kinderen kon ik opnemen in het project; de rest kon nog niet naar school omdat ik daar op dat moment geen Padrinos voor had. Twee jaar later werd de jongste telg geboren en konden er weer drie van de familie naar school. Weer een jaar later was ik het gezin kwijt; ze waren verhuisd en niemand wist waar naar toe. Gelukkig kwam ik de moeder toch ergens tegen en ze vertelde dat ze in een echt huis woonden; enkele dorpen verderop. Ze was bang dat de sponsoring zou stoppen, maar daar had ik geen reden voor. De vader van de vier oudste kinderen had een huis laten bouwen en op naam van de kinderen gezet zodat het hele gezin daar zou kunnen wonen. Zelf woonde hij in hetzelfde dorp enkele straten verderop en de kinderen die wilden konden hem in ieder geval bezoeken. Hij leefde gescheiden van zijn gezin. De vader van de jongste kinderen was verdwenen. De kinderen van het gezin groeiden groter en de oudste trouwde en kreeg haar eerste kind. De jongste zes gaan allemaal naar school en worden allemaal gesponsord. De oudste zoon woont nog thuis; heeft werk en draagt een gedeelte van zijn salaris af aan zijn moeder. De derde oudste gaat naar bijzonder onderwijs en is enorm veel veranderd daardoor. Ze neemt echt deel aan het gezin en de dingen die gebeuren, wat heel anders is dan toen ik haar leerde kennen.

Dan komen er twee die nu naar de middelbare school gaan en de jongste drie kinderen zitten nog op de basisschool. De allerjongste heeft nu ook Padrinos. Vorige week liep ik samen met Isabel, zo heet de moeder van dit gezin, door Antigua. We haalden herinnerringen op en vroegen ons af hoe lang we elkaar al kenden, en hoe we elkaar voor het eerst ontmoet hadden. We hadden niks zei ze; er waren dagen dat ik mijn kinderen als ontbijt alleen maar een glas water kon geven. Er was gewoon geen geld om iets te kopen. En verder kon ik soms alleen maar wat bonen geven om te eten en later op de dag nog ’n beker koffie. We hadden het over het verschil van toen en nu; wat de sponsoring voor het gezin had betekend en nog betekend. Omdat er geen geld uitgegeven hoeft te worden aan school en alle dingen die daarbij horen kan al het geld wat nu verdient wordt uitgegeven worden aan voeding en andere belangrijke dingen. De kinderen zien er altijd keurig netjes uit; nooit kapotte of vieze kleren als we de inkopen op de markt gaan doen. Ze hebben elke dag te eten; ontbijten voordat ze naar school gaan en eten zelfs bijna elke dag wat brood. Ook groenten, rijst en aardappelen staan regelmatig op tafel. En af en toe staat er een kip op het menu. De kinderen zien er behalve netjes ook heel gezond uit; met nog dezelfde energie.

Nette, blije en welopgevoede kinderen; niemand schreeuwt naar elkaar. Ze wachten allemaal op elkaars beurt als er iets te doen is en ze moeten ook naar elkaar luisteren. In de vakantie moesten ze allemaal mee helpen. De moeder maakt namelijk kleine gelukspoppetjes thuis en alle kinderen moeten ’n halve dag meewerken om er zoveel mogelijk te maken. Dat is verplicht. Ze moeten weten dat wanneer ze niet werken er ook geen eten is, zei ze. De andere uren van de dag mogen ze spelen, wat meestal voetballen is. Ze kennen allemaal de namen van hun Padrinos; de mensen door wie ze gesponsord worden. Isabel legt hun uit dat ook die mensen moeten werken en dat geld nergens uit de hemel komt vallen. Het is zo mooi om na al die jaren zo’n verandering van dichtbij te mogen zien; het is zo de moeite waard. Juist voor deze kinderen, deze gezinnen doen we het allemaal.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

11 jaar was ze toen ik haar voor het eerst ontmoette.

Samen met haar twee jongere zusjes nam ik haar op in het project; er waren nog 5 oudere broers en zusjes in dat gezin. Ik “vond” ze bij toeval; grote armoede was er in het gezin. De vader was verslaafd aan alcohol en soms kwam ik hem dronken op straat tegen; hij groette altijd. Moeder was blij met de hulp van de Padrinos die ze kreeg; dat scheelde ’n hoop kosten elk jaar en omdat haar man het grootste gedeelte van een klein beetje inkomen opzoop bleef er niet veel over om te eten, laat staan uniformen en nieuwe schoenen van te kopen. De drie meisjes deden het goed op school; haalden goede cijfers en gingen ook graag naar school. Ze hebben nooit een leerjaar over hoeven doen. Hun moeder, een hele rustige lieve vrouw, stimuleerde de kinderen om eruit te halen wat er in zat. Enkele jaren later kwam ik de vader van het gezin weer tegen; hij zat ergens zomaar op een stoeprand. Ik ging bij hem zitten en we praatten wat. Hij vertelde mij dingen die ik nog nooit gehoord had.  Zijn oudste zoon was verslaafd aan drugs en was gestorven in zijn armen. Vanaf dat moment was hij gaan drinken; hij huilde toen hij het mij vertelde. Hij mistte zijn zoon nog altijd; elke dag. Inmiddels drinkt hij niet meer en woont weer samen bij zijn vrouw en kinderen.

22 jaar is ze nu. Vorige week had ik een afspraak met haar jongste zusje; de enige nog in het project van dat gezin. Ze moest nog een kopie van haar schoolrapport afgeven voor haar sponsors en had verteld tegen haar zus dat wij elkaar bij de wasplaats zouden ontmoeten. En haar grote zus kwam mee omdat het al zo lang geleden was dat we elkaar gezien hadden en ze wilde mij perse spreken. Ze kwamen samen op een motor/scooter. Ik wilde je perse zien en spreken zei ze. Er is zoveel in mijn leven veranderd sinds wij elkaar hebben leren kennen, en daarom wilde ik je graag spreken. En ze begon haar verhaal.

Toen je kwam vertellen dat er Padrinos waren voor mij wist ik zeker dat ik m’n dromen waar zou kunnen maken. Ik droomde ervan om naar school te kunnen gaan en dat werd waarheid. Later droomde ik dat ik lerares zou worden en dat is ook gelukt dankzij de sponsoring. Het heeft lang geduurd voordat ik werk kon vinden, maar sinds een half jaar werk ik op een heel fijne plek met kinderen; niet als leerkracht maar meer als supervisor in een groep in een project wat opgezet is door buitenlanders. Ik ga van maandag t/m vrijdag intern en ik vind het geweldig om te doen. Ik verdiend € 400 per maand en dat is meer dan een leerkracht op de basisschool. Omdat ik intern ben hoef ik niet elke dag reisgeld te betalen en ook geen geld uit te geven aan eten. Elke maand geef ik een gedeelte aan mijn moeder en de rest kon ik sparen en daarvan heb ik mijn eerste scooter gekocht en meteen betaald. Tot zover mijn dromen die allemaal werkelijkheid werden.

Mijn volgende droom als kind was om naar de universiteit te kunnen gaan. Ik wilde je zien omdat ik je heel graag en met trots wil vertellen dat ik aangenomen ben en dat ik morgen mag beginnen. Ik kan dat helemaal zelf betalen van het geld dat ik verdien en ik kan mijn huiswerk maken in de avonden op mijn kamer waar ik werk. Ze straalde van oor tot oor en ik zat te luisteren met tranen in mijn ogen. Weet jij nog wat mijn grootste droom was, vroeg ze mij. Dat wist ik nog wel; ze wilde ooit tandarts worden had ze mij verteld toen ik haar voor het eerst zag. En die droom gaat ook uitkomen zei ze; het gaat misschien langer duren dan bij iemand die heel veel geld heeft en meteen de studie kan betalen, maar ik wordt tandarts.

Ik heb er alle vertrouwen in dat het haar gaat lukken.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

2018 was net ’n week oud toen ik haar voor het eerst weer tegenkwam in de bus; met een piepklein kindje in haar armen en naast haar zat haar vriend. Cecilia, nog net geen 18 jaar, was moeder geworden van een meisje. Een complete verrassing. Ik zei toen dat ik enkele weken later op bezoek zou komen en heb dat natuurlijk ook gedaan. Ze had het tweede leerjaar van de middelbare school gehaald, was tot de laatste dag naar school geweest en had geen dag verzuimd. Ze maakte het goed, nog een beetje onhandig maar dat is bijna elke vrouw die voor het eerst moeder wordt. Ze gaf borstvoeding en ik zei haar dat het misschien beter was om een jaar thuis te blijven bij haar dochtertje, maar daar wilde ze toen niks van horen. Als ik nog een kans krijg dan wil ik graag weer terug naar school zei ze; ze had alles al geregeld. Op school was ze welkom, wat heel bijzonder is in Guatemala, en haar moeder zou op haar dochtertje passen. Het sociale netwerk is hier in Guatemala ook anders, ze wonen vaak allemaal bij elkaar en er hoeft geen geld uitgegeven te worden aan dure kinderdagverblijven. We hadden alles uitgebreid besproken, maar Cecilia bleef bij haar standpunt; ze wilde heel graag het laatste jaar van de middelbare school afmaken. En wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat beter niet kan doen, dus gaf ik haar de kans.

2019 was net ’n dag oud en ik ging weer bij dit gezin op bezoek. Estelle was goed gegroeid; een mollig meisje dat niks tekort gekomen was in het afgelopen jaar. Cecilia vertelde dat ze geslaagd was voor de middelbare school en liet trots haar puntenlijst zien. Prachtige punten had ze gehaald, ik was echt ontroerd. Ik vroeg haar hoe ze haar toekomst zag en ze vertelde dat ze graag een beroepsopleiding wilde volgen om straks een baan te hebben om zo beter voor haar dochter te kunnen zorgen. Ze was nog steeds samen met de vader van haar dochter. Hij heeft werk en zorgt goed voor Cecilia en hun kind.

Cecilia wilde heel graag verpleegster worden en had zich al opgegeven. Een redelijk dure opleiding maar haar vriend zou de helft betalen vertelde ze. En dat is echt uniek in dit land; op de eerste plaats gaan de jongens/mannen er soms vandoor als ze een kind verwekt hebben en op de tweede plaats hebben ze vaak geen werk zodat er niet veel bij te dragen valt.

Ik geloof net zo in Cecilia dan dat ik enkele jaren geleden in Claudia geloofde. Zij gaat het wel halen dacht ik. En ze is begonnen met heel veel zin. Vorige week belde ze me op; ik zat in de bus die onderweg was naar San Pedro en kom dan altijd langs het huis waar Cecilia en haar familie wonen.

Ze wilde me spreken; of we een afspraak konden maken. Ik zei haar dat ik op de terug weg uit zou stappen omdat ik nog wel wat tijd over had. Ze had een tegenvaller; op school kwamen ze met het nieuws dat de leerlingen in totaal 5 maanden in het eerste leerjaar van huis moeten om elders te studeren en ervaring op te doen, 2 keer 2 maanden en 1 keer 1 maand, iedere keer een aaneengesloten periode zonder dat ze dus naar huis zouden kunnen en mogen. De dag ervoor hadden ze het nieuws te horen gekregen en de dag erna moesten ze betalen. En twee dagen later zou de eerste reis al beginnen. Ik was natuurlijk helemaal verbaasd dat ze met zo’n nieuws kwam, daar hadden we niet op gerekend en ik het eerste wat ik dacht was: die gaat stoppen….

Ik sprak die gedachte ook maar meteen uit om helder te krijgen wat we moesten doen; het eerste leerjaar was namelijk al helemaal betaald. Cecilia antwoordde rustig als altijd dat ze heel graag door wilde zetten en met haar vriend overlegd had of hij ook een gedeelte mee wilde betalen en dat zou hij doen. Het gaat dan hier in Guatemala natuurlijk niet over duidende euro’s maar toch wel over ruim driehonderd en dat is ook een heel bedrag. De reizen zouden alleen in het eerste schooljaar gemaakt worden en het was duidelijk dat ze het echt niet wist voordat ze zich aanmeldde. Dat zijn hier dan de verrassingen op de scholen die er zomaar bijkomen.

Ik heb haar de kans gegeven omdat ik geloof dat ze het gaat redden. Als je dat aan kunt en aandurft dan ben je niet mis, dan heb je wel karakter volgens mij.

En wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat beter niet kan doen.

Lieve groet Mieke