Lieve Mensen,

Nora en haar familie ken ik ook al jaren. Zij en haar 2 zusjes worden al jaren gesponsord en vorig jaar heeft Nora haar verhaal verteld en mocht ik het op de site plaatsen; met foto.

Toen ik dit gezin enkele weken gelden bezocht vertelde ze dat ze wel werkte maar geen werk kon vinden waarvoor ze gestudeerd had. Ze werkte (zo’n beetje op afroep) in een huis om schoon te maken en andere karweitjes te doen, zoals wassen en afwassen.

Ik vroeg of ze er ook al over na had gedacht om een andere opleiding of cursus nog te gaan volgen zodat ze misschien een betere kans zou hebben op een baan.

Dat had ze wel; en ze was blij dat ik er naar vroeg want ze had het uit zichzelf niet durven vragen; daar is ze te bescheiden en soms te verlegen voor.

Ze had een opleiding gevonden die haar wel interesseerde, maar waarvan ze dacht dat die nogal duur was. Een soort van doktersassistente; een opleiding die ruim 18 maanden duurt en waarvoor ze elke zaterdag naar school zou moeten; met dat diploma zou ze bij een arts, in een apotheek en in een ziekenhuis kunnen gaan werken en samen met het diploma wat ze al gehaald heeft (secretaresse) zou ze veel meer kans kunnen maken op een leuke en goede baan.

Ik vroeg haar of ze uit kon en wilde zoeken wat de kosten voor de gehele opleiding dan zouden zijn en dat ze mij dan moest bellen om de papieren te overleggen.

Een week later belde ze mij op en we spraken af (zoals altijd) hier in Antigua op de hoek bij de markt. Ze was er, samen met haar zus, precies op tijd en ik nodigde ze allebei uit om iets te gaan drinken want zo’n overleg doe je niet effe op de hoek van een straat.

Nora had alles uitgeplozen; ze was naar de school geweest en had alle informatie opgevraagd die ze maar konden geven, en alles netjes genoteerd. Verder was ze nog naar iemand geweest die ze kende en die dezelfde opleiding net achter de rug had.

De prijs was hoog; ruim € 1300 inclusief alles en ook (voor ons soms) alle flauwekul die erbij hoorde tot en met het behalen van het diploma.

Maar Nora straalde, ze straalde de hele tijd bij het uitleggen en vertellen van alles wat ze wist over de opleiding.

Ik vertelde dat je dit natuurlijk niet van Padrinos kunt verlangen om zo een groot bedrag te betalen voor een opleiding. Dat snapte Nora wel; maar ik beloofde dat ik alles op alles zou zetten om in ieder geval mijn best te doen en ze antwoordde dat ze mij goed genoeg kende om te weten dat ik dat inderdaad zou gaan doen. Ik vertrouw je 200% zei ze. En ik wist op dat moment bij God niet hoe ik voor elkaar zou moeten krijgen. Maar het liet me natuurlijk niet los; zo een gemotiveerd kind die zo serieus en keihard werkt om alles te halen wat er maar te halen valt; vaak, samen met haar zusje, bij kaarslicht haar huiswerk heeft moeten maken omdat er geen elektriciteit was. En nooit een schooljaar over heeft moeten doen.

Ik ken er wel die minder gemotiveerd zijn en, zoals ik al eerder vertelde, waar ik mee gestopt ben om te sponsoren. Dan is deze dame wel een ander geval.

En soms valt dan opeens de hele puzzel in elkaar. Met een gezin was ik gestopt; een gezin met 3 kinderen en 3 verschillende sponsors. Andere Padrinos waarvan een van de kinderen helemaal uit het beeld verdwenen is. Van andere mensen waarvan het kind onverwacht in een ander project opgenomen is. Ik heb de stoute schoenen maar aangetrokken en al die Padrinos een brief gestuurd met de uitleg over de droom van Nora en mijn mening hierover.

Van alle mensen kreeg ik hele lieve reacties terug; ontroerend gewoon. De uitslag was positief. Ik moest toch naar San Pedro, het dorp waar Nora woont, en besloot bij haar langs te gaan. Moeder vertelde dat ze aan het werk was en ik vroeg of ze diezelfde middag misschien tijd had om naar Antigua te komen omdat ik haar even wilde spreken. Ze was er op tijd; weer samen met haar zusje en ook haar moeder was erbij.

Ik ging voor haar staan, legde mijn hand op haar schouder en zei: “Nora, het spijt me geweldig”, en voordat ik verder nog iets kon zeggen antwoordde ze: “Geeft niks hoor, ik weet zeker dat je alles geprobeerd hebt en als het niet kan, dan kan het niet, dat begrijp ik wel”.

Waarop ik weer zei: “Maar je weet nog helemaal niet wat ik wil gaan zeggen…”.

Ze schrok, begon te blozen en ik ging verder: “Nogmaals het spijt me, maar jij zult de komende 18 maanden heel erg hard moeten gaan studeren om je diploma te gaan halen!”. Haar mond viel open en er sprongen tranen in haar ogen, en niet alleen in de hare. We stonden met z’n vieren heel blij te wezen en we waren alle vier ontroerd.

Dat was vorige week donderdag; twee dagen voordat de opleiding begon.

De dag daarna ben ik samen met haar naar de bank geweest om ook voor haar een bankrekening te gaan openen. Nora is bekwaam en ik vertrouw haar net zoveel dan zij mij. Het grootste gedeelte van het geld wat ze nodig heeft staat op haar rekening zodat ze zelf de rekeningen kan betalen en aan kan schaffen wat ze nodig heeft. Je moet er niet aan denken dat in de periode dat ik er niet ben, zij van alles nodig heeft en het niet kan kopen omdat ze geen geld heeft. Ik heb haar een speciaal schrift gegeven waarin ze alle uitgaven kan schrijven zodat ze weet waar het geld blijft en het de volgende keer kan overleggen.

Ik heb haar nog gebeld dit weekend om te vragen hoe haar eerste schooldag is geweest, want ik was zo benieuwd. Ze had het “super” gehad vertelde ze; ze had er gewoon niet van kunnen slapen. Meteen veel huiswerk en een groepsopdracht, maar ze vond het geweldig. Deze dame gaat hard werken; 5 ochtenden in een huis; een dag naar school en op zondag haar huiswerk maken. Dan moet ze verder in het jaar stages gaan lopen op verschillende plaatsen.

Zo een is zo de moeite waard; dat is er eentje waar we trots op kunnen zijn. En dan is het beter en fijner om een student met meerdere mensen te helpen en te weten dat die in ieder geval een goede kans maakt op een goed betaalde baan. En zij kan op die manier haar familie weer kan helpen om zo uit die cirkel van armoede te komen.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Waarschijnlijk heb ik al eens eerder over hem verteld; Mario. Beetje verlegen, geen hoogvlieger op school en een jongen van weinig woorden. Elk jaar als ik weer terug kwam hier in Guatemala dacht ik: hij haalt het nooit. Maar iedere keer was hij met hakken over de sloot. Hij wist nooit wat hij wilde: hij schoot van timmerman naar elektricien en van chef – kok naar toerisme. Hij ging pas bloeien vanaf zijn 18^e jaar. Zoon van een van mijn armste gezinnen die ik het langste ken. Hij is inmiddels 21 jaar.

In de vakantie, die hier is vanaf oktober tot januari, is hij gaan werken als hulp op de bouw; waarmee hij wat geld verdiende. Een gedeelte gaf hij aan zijn moeder en een ander gedeelte aan zijn vader. De rest bewaarde hij in een afgesloten geheime doos vertelde hij mij.

Op zich prima, maar geld geheim houden hier…..dat zie ik niet zo zitten. Als er een iemand erg in nood zit dan zou dat al een reden kunnen zijn om die geheime doos of pot mee te nemen en dat zou zonde zijn van zijn, met hard werken, verdiende centjes.

Ik vroeg wat hij ervan zou vinden om een bankrekening te openen en zijn geld op die rekening te storten. Hij had geen flauw benul van hoe dat zou werken maar had wel interesse en vroeg of ik met hem mee wilde gaan.Dus wij samen naar de bank vorige week. Ik zei tegen hem: jij wil een bankrekening, dus jij stelt alle vragen en als ik denk dat je iets vergeet dan zal ik het tegen je zeggen. Hij vond het spannend, maar was het er helemaal mee eens. We waren meteen aan de beurt en alles werd netjes en goed uitgelegd aan hem. Hij kon een rekening openen met of zonder pinpas en hij koos voor een pinpas, want dat staat natuurlijk stoer. Toen de bankmedewerkster even weg ging om wat demonstratie materiaal te halen vroeg ik hem waarom hij eigenlijk een pas wilde en hij zei: dat is toch makkelijk als je ergens naar toe gaat? Klopt helemaal, maar dan moet je wel geld op de rekening hebben staan; en ook al gebruik je hier de kaart niet, je moet er toch elke maand voor betalen.

Dus adviseerde ik hem om het de komende 3 jaren nog niet te doen. Mario woont een dorpje verderop en voordat hij met de bus (en lopen) bij de bank is, is hij zeker 20 – 30 minuten verder. Als hij thuis eerst goed nadenkt of hij het geld echt nodig heeft, bedenkt hij zich misschien en zo kan zijn rekening groeien. We hadden alle info en we maakten opnieuw een afspraak.

Vanmiddag, maandag 1 februari, zouden we terug gaan om alles te regelen. Hij wilde weer graag dat ik mee zou gaan. Hij moest een betalingsbewijs van het licht meebrengen, maar omdat dit gezin dat nooit krijgt mocht het ook van iemand anders zijn. Hij moest van 2 familieleden namen en telefoonnummers meebrengen en van 2 kennissen of vrienden.

Hij had alles keurig bij en had ook besloten om een rekening zonder pinpas te openen. Hij moest ik weet niet hoeveel handtekeningen zetten, en dat vond hij heel interessant want dat maakt je natuurlijk ook belangrijk. En ook de nodige vinger afdrukken moesten gezet worden. Hij had zijn eerste Q 200 bij om op de rekening te storten en van mij kreeg hij ook nog Q 100, want dat had ik hem beloofd.

Trots liepen we naar buiten; en ik feliciteerde hem want dat had hij wel verdient. Hij is de eerste in het project die een eigen bankrekening geopend heeft. We zijn samen een ijsje gaan eten om het te vieren. Hij was echt super blij en straalde helemaal. Het was zo leuk om even met hem alleen iets te gaan doen; hij bleef maar dingen vragen. Ook over Nederland en hij vertelde dat hij heel graag ’n keer naar Nederland wilde komen om te kijken hoe het daar is; en of hij dan welkom is bij mij.

Natuurlijk is hij dat; maar ik heb hem verteld dat hij dan nog heel lang en heel hard moet werken om voldoende geld op zijn bankrekening te hebben. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en zoals de mensen hier vaak zeggen: God is groot, en daar is Mario het helemaal mee eens.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Het bijzonder en leuke is dat er al heel wat Padrinos zijn die de kinderen die ze sponsoren ook bezocht hebben. Soms heb ik de mensen hier ontmoet, hebben ze samen met mij gezinnen bezocht; besloten om een kind te sponsoren en zelf hun kind “uitgezocht”.  Soms zijn ze met me mee geweest en hebben later vanuit hun thuisland een mail gestuurd dat ze besloten hebben een kind te sponsoren. Soms sponsoren mensen al een kind en bezoeken, om welke reden dan ook, Guatemala en gaan op bezoek bij de familie van het kind dat ze ponsoren. Dat zijn, behalve leuke, ook heel bijzondere dingen en als ik erbij ben vind ik het zelf ook altijd en nog steeds ontroerend hoe mensen van verschillende delen van de wereld elkaar dan ontmoeten.

Twee jaar geleden kwam ik een jonge vrouw tegen en ze besloot ook om een kind te helpen met haar studie. Toen ze weer thuis was (U.S.A.) stuurde ze mij een mail dat vrienden van haar en daar weer de ouders van ook een kind wilde sponsoren. Zo kan dat gaan. Vorig kwam ze voor een week terug om weer bij dat kind op bezoek te gaan. In de eerste week dat ik nu hier in Guatemala was kreeg ik een mail van haar dat ze samen met een vriendin voor een paar dagen wilden komen; haar vriendin wilde ook graag een kindje helpen. Ik had al een kind in gedachten en we zijn samen op bezoek gegaan in dat gezin. Het is zo bijzonder om daarbij te kunnen en te mogen zijn. Om te zen hoe blij zo’n kind en de ouders zijn; en op hetzelfde moment ook heel verlegen. Dit gezin is het grootste in mijn project en 6 kinderen werden al gesponsord. Dus het kind dat nu aan de beurt was wist wel heel goed wat de sponsoring inhoudt. Elk jaar mee te mogen naar de markt; zelf je rugzak en je schoenen uit te mogen zoeken; dat is natuurlijk geweldig. En dan stond hij ook nog oog in oog met zijn Madrina; dat maakte hem heel erg verlegen. De hele familie was thuis; alle kinderen en ook hun ouders. Tien kinderen hebben ze en de oudste dochter heeft ook een dochtertje en woont samen met haar bij de rest van de familie. Er is nooit iemand die schreeuwt, hard roept of wat dan ook. Als er een kind is dat iets krijgt is er bij de anderen geen spoor van jaloezie te zien; alles wordt gedeeld en iedereen is blij voor elkaar als het goed gaat. Ze helpen elkaar met het maken van huiswerk en als ik naar de markt ga met de kinderen dan is er altijd een van de ouderen die mee kijkt of de schoenen wel goed passen en helpt met strikken etc. Een bijzonder gezin. Er werden op en neer foto’s gemaakt; gepraat en dingen uitgewisseld met de kinderen van het gezin en de 2 jonge vrouwen uit het andere land. Ondertussen werd door de een en de ander nog dingen aan mij gevraagd over school en de dingen die misschien nog aangeschaft moesten worden. Het was gezellig en iedereen genoot zichtbaar.

De vader van het gezin zei op een gegeven moment tegen mij dat hij moest gaan werken, maar voordat hij wegging nog heel graag iets wilde zeggen. De andere dames kwamen er bij staan en alle kinderen en de moeder waren stil. “Mieke”,  begon hij, “ik denk dat we elkaar bijna 7 jaar geleden voor het eerst ontmoetten. Ik heb een mooi en groot gezin, maar als vader zou ik ze nooit dat kunnen geven wat ze nu via jou project krijgen en dat is de studie. Ik weet niet hoe ik jou en de Padrinos ooit kan bedanken; daar heb ik echt geen woorden voor”. En opeens begon die man te huilen, en wij ook. Hij kwam op me af en gaf me een dikke knuffel en bleef maar huilen, en daarna kregen de andere meiden ook een knuffel en kwam hij weer naar mij. Op zo’n moment heb ik bijna geen woorden. Kan ik alleen maar zeggen dat we met heel ons hart heel graag willen helpen en dat gewoon “dankjewel” echt genoeg is.

Deze mensen hebben een prachtig gezin met hele intelligente kinderen die heel gemotiveerd zijn en van de ouders alle kans krijgen om te studeren; een kans die ze zelf niet gehad hebben, maar hun kinderen zeker gunnen in plaats van heel jong te gaan werken. En om al die mondjes elke ochtend te kunnen vullen met een beker koffie en wat bonen is al heel wat. Ik ben blij dat ik dit gezin ooit gevonden heb zodat deze goed opgevoede en intelligente kinderen in ieder geval een kans krijgen om de school af te maken en als ze willen nog een opleiding te volgen ook. Dankzij de Padrinos.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Inmiddels heb ik de meeste families al bezocht en zelfs met enkele moeders en hun kinderen de inkopen al gedaan op de markt. Behalve de schoolspullen, want de lijsten met benodigdheden worden pas gegeven op de dag dat de kinderen weer ingeschreven worden op de scholen. En dat moet elk jaar opnieuw. Ook op de basisscholen. Jaar na jaar moeten de moeders weer in de rij gaan staan om te vragen of hun kind in het volgende leerjaar terecht kan; op dezelfde school en weer met alle papieren die ze daar nodig hebben. En als de leerkracht van het vorige leerjaar het rapport niet heeft meegegeven dan moeten ze eerst weer terug naar die juf of meester om dat te vragen en zo blijft alles aan de gang en kost alles heel veel tijd hier voor de mensen.

Ik vind het nog wel steeds apart dat de kinderen zoveel van school kunnen wisselen als ze willen; ze kunnen van het ene dorp naar het andere, maar ook gewoon switchen van de ochtend naar de middag; als er tenminste plaats is natuurlijk. En dat kunnen ze meermalen doen in de 6 jaar basisschool, maar ook op de middelbare en zelfs het voorgezet en beroepsonderwijs.

En de lijsten met schoolbenodigdheden hangt grotendeels af van de directeur/trice die de school heeft. Als die vind dat alle kinderen bijvoorbeeld bepaalde boeken moeten hebben dan kun je ze maar beter kopen want als ze die niet hebben dan worden er gewoon punten afgetrokken op het rapport en dat kan zomaar betekenen dat de kinderen het schooljaar over moeten doen zonder dat duidelijk is of ze de lesstof wel of niet begrepen hebben. En dat geldt ook voor de gymkleding. Bij het aanmelden wordt meteen gezegd dat ze het uniform van de school moeten dragen voor de gymlessen en anders krijgen ze bij voorbaat al een onvoldoende; en met een onvoldoende op het rapport gaan ze niet over.

Hadden ze dat met de regering maar eerder zo gedaan. Die is zo corrupt geweest dat ze nu met meer dan 50 personen in de gevangenis zitten vanwege de zaak bedonderen. De ziekenhuizen hebben het afgelopen jaar geen medicijnen gehad en daardoor zijn heel veel mensen overleden zonder dat dat nodig is geweest. Corruptie. Ook de burgemeester van Antigua zit met (bijna) zijn hele familie achter de tralies omdat die ze ontzettend veel geld achterover heeft gedrukt. En de mensen hadden zoveel vertrouwen in hem en trouwens ook in de president. Er staat nu een vrouw klaar die volgende week als burgemeester aan de slag kan/mag en de mensen moeten maar weer geloven dat het goed zal gaan. End deze maand wordt ook de nieuwe president geïnstalleerd; soms geen wonder dat de mensen het vertrouwen verliezen, er is niemand die tegen de armoede vecht en voor deze mensen opkomt. Op deze manier worden de rijken alleen maar rijker en de arme alleen maar armer en zal het lang duren voordat er in een derde wereld land als dit vooruitgang komt.

De schoolsponsoring kan daar landelijk gezien ook geen verandering in brengen maar wel een persoonlijke verandering en dus ook in de families/gezinnen. Als de ouders er kinderen die kans aanpakken dan zijn ze heel slim. Een opleiding die ze zelf nooit zouden kunnen betalen en dus ook kans geeft op een redelijk tot goed betaalde baan kan een grote verandering brengen in ’n gezin.

Marvin – de oudste van de 4 jongens die altijd bij hun oma gewoond hebben – kwam ik deze week nog tegen. Hij heeft de opleiding leraar en verpleger en een computercursus afgemaakt. Hij werkt elke avond in het ziekenhuis vertelde hij van ’s middags 6 tot ’s avonds 10 uur. Niet als verpleger maar als conciërge. Dat vindt hij geen probleem; hij is in ieder geval binnen de deuren. Overdag werkt hij nu bij een oude man van 92 jaar en verpleegt die man. Dat is in een hotel hier in Antigua. Die man heeft ruim 40 jaar in Duitsland gewoond en ook nog ruim 20 jaar in de US. Oorspronkelijk komt hij van Guatemala. Vorig jaar is Marvin 1 maand met hem naar Duitsland geweest. De reis en alles werd voor hem betaald en hij kreeg ook nog zijn salaris uitbetaald. Hij vertelde dat hij hier nooit van had durven dromen. Marvin is getrouwd en vader van 2 prachtige kinderen. Dat zijn dingen die je niet kunt verzinnen als je zo’n gezin ergens in een oud, van golfplaten gemaakt huis, vindt. Zo’n jongen maakt het zo de moeite waard en is zo’n groot voorbeeld voor veel andere kinderen, evenals zijn broers. Zijn broer Marlon werkt elke dag in een naaiatelier en heeft afgelopen jaar de universiteit afgerond. Hij wil nog 2 jaar doorgaan met zijn studie en dan kan hij aan de slag als directeur op welke school dan ook. Dat zijn jongens die de kans die ze krijgen met 2 handen aannemen en er alles voor doen om een betere toekomst te krijgen dan eigenlijk voor hun weggelegd was. En op die manier wel een verandering teweeg brengen voor hun eigen gezin en op die manier krijgen hun kinderen ook weer een betere kans natuurlijk. En dat druppel-effect heeft wel weer invloed op veel meer mensen dan we nu zouden kunnen denken volgens mij. Zoals ik in het vorige verslag al vertelde: er gebeuren zoveel mooie en goeie dingen en die maken het altijd de moeite waard om door te gaan.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Een aantal families heb ik alweer bezocht. Ismenia heb ik nog niet ontmoet; omdat zij altijd de telefoon van het project bij zich heeft in de periode dat ik er niet ben, was ik dus niet bereikbaar en kon ik zelf natuurlijk ook niemand bereiken. Het enige wat er op zat was een nieuwe telefoon kopen, want je moet toch beginnen natuurlijk. Het werkt alleen wat verwarrend voor de families; ze krijgen er een nieuw nummer bij (als ze al een telefoon hebben) en het oude nummer blijft ook in stand. Alle nummers moet ik weer opnieuw noteren omdat die in de nadere telefoon staan en zoals elk jaar hebben enkele mensen zelf ook weer een nieuwe telefoon en dus een nieuw nummer. Ik heb nog lang niet alle families bezocht, maar ben al wel geschrokken van het feit dat zoveel kinderen het schooljaar over moeten doen. In 7 gezinnen moesten al 14 kinderen het schooljaar overdoen. Dat is echt heel veel. Het lijkt wel alsof er ook veel meer gebeurd op de scholen dan voorheen. Ik hoor geruchten dat de leerkrachten het niet aankunnen; de pest aan bepaalde kinderen hebben; bang zijn van de kinderen van het voortgezet onderwijs omdat die leerlingen al groter zijn dan zijzelf, zomaar wat invullen bij het nakijken van het huiswerk etc etc. Het kan van alles zijn. Een van de leerlingen heeft niet zoveel gevoel voor muziek en het gevolg is dat hij het schooljaar over moet doen. Hij kreeg het niet onder de knie; alsof het hem volgend jaar wel gaat lukken. Een van de kinderen werd zo gepest dat ze een zenuwinzinking kreeg op het end van het schooljaar en is 2x opgenomen geweest in het ziekenhuis; slikt nog medicijnen en gaat elke week naar de psycholoog. Sterk als ze is heeft ze besloten om meteen in het nieuwe jaar weer te beginnen. Want ze wil de kans dat ze aan haar toekomst kan en mag werken niet verloren laten gaan. Van een ander kind werden regelmatig spullen afgepakt en weggegooid wanneer ze het zelf niet zag… kortom ook hier neemt het pesten toe en niet zo’n beetje ook. Het is voor mij het eerste jaar dat ik er zo mee te maken krijg; heel triest om te horen en te zien. Een moeder was lang ziek geweest en kon daardoor haar kinderen niet zelf naar school brengen en weer ophalen dus zijn die kinderen thuis gebleven. Ze blijven allemaal zitten, maakt niet uit of ze het hele jaar goed hun best hebben gedaan of niet, dat telt niet meer mee. En zo heeft elk gezin en elk kind haar eigen verhaal. Een van de kinderen wil helemaal niet meer naar school; hij is 11 jaar wil liever met zijn vader mee op het land gaan werken. Dan kun je er wel energie en geld instoppen, maar dat heeft volgens mij geen zin. Dat kun je dan beter aan een ander kind besteden.

Een wat oudere jongen weet zelf nog niet of hij door wil gaan met een studie; hij heeft wel de middelbare school afgemaakt. Hij zou het liefst op zaterdag willen studeren en toen ik vroeg wat hij dat zou gaan doen van maandag tot vrijdag keek hij me echt aan alsof hij wilde zeggen: wat is dat nou voor een vraag. Ik zei: je kunt wel met je handen open gaan zitten wachten tot ik volgend jaar weer terug kom maar dat is niet de bedoeling. Als jij alleen op de zaterdagen naar school wilt dan zoek je er maar een baantje bij en betaal je zelf een gedeelte van je studie bij. En hij moet zelf een plan maken van mij; een plan waarin staat welke school, wat de kosten zijn en wat hij daarin zelf kan en wil doen. Binnen een week moet dat natuurlijk klaar zijn want de inschrijvingen beginnen binnenkort en voor de 17^e van deze maand moet iedere student ingeschreven zijn.

Maar er gebeuren ook wonderen natuurlijk. Een van de oudste leerlingen heeft haar diploma kleuterlerares gehaald en is natuurlijk apetrots! Haar droom is nog steeds om tandarts te kunnen/mogen worden en ze heeft van mij de opdracht gekregen om goed te onderzoeken wat de kosten zijn van deze opleiding voordat ik ja of nee kan zeggen. Ik ken dit gezin al heel lang en weet dat het hele goeie en serieuze leerlingen zijn die keihard werken. En ik weet ook dat sinds ik dit meisje ken zij die droom al heeft. De opleiding voor kleuterjuf kon ze doen omdat ze te jong was om de andere opleiding te mogen volgen. Ze heeft zelfs ook voorgesteld om eerst een jaar te gaan werken en op die manier mee te sparen om de nieuwe opleiding te kunnen bekostigen. Erg gemotiveerd. Een ander meisje is tijdelijk moeten stoppen omdat de zwanger was en in ieder geval de eerste jaren voor haar kindje wilde en moest zorgen. Ze had daardoor het middelbaar onderwijs niet af kunnen maken. Vorig heeft ze het weer opgepakt en dit jaar begint ze alsnog aan haar beroepsopleiding. Petje af voor haar. Er zijn er bij die zo enorm gemotiveerd zijn en ook echt de kans die ze krijgen met 2 handen aanpakken; die kans ook niet verloren laten gaan. Het ligt natuurlijk soms ook een gedeelte aan de ouders, maar toch. Een van de kinderen ging afgelopen jaar voor het eerst naar het basisonderwijs; was nog nooit naar school geweest omdat de ouders dat niet konden betalen. Heeft dus ook geen kleuterjaren op school gehad. Het meisje is blijkbaar zo intelligent dat ze het jaar doorgevlogen is. Ze leest als een tierelier, alsof ze in groep 5 of 6 zit. De meest moeilijke woorden leest ze met het grootste gemak. Dat is mooi om te zien en te horen; hoe trots ze zelf zijn en hoeveel zin ze weer hebben in het nieuwe schooljaar. Het ene kind maakt het nou eenmaal beter dan het andere. Dat is overal ter wereld zo. Het meest belangrijke hier in Guatemala is denk ik dat ze weten dat ze voor 100% gesteund worden als ze zelf een goede inzet laten zien; maar dat het altijd kan gebeuren dat iemand een schooljaar over moet doen. En dat ze niet moeten denken dat het allemaal vanzelf komt en gaat. Het is voor hun toekomst en als ze slim zijn pakken ze de kans die ze krijgen.

En gelukkig doen de meeste dat in ieder geval wel. En gelukkig zijn de ouders dankbaar voor de kans die hun kinderen krijgen; een kans die ze hun kinderen zelf niet zouden kunnen geven zonder de steun van alle Padrinos.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Van zoveel mensen om mij heen heb ik gehoord dat 2015 voorbij gevlogen is; en eerlijkgezegd vind ik dat zelf ook. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik alweer zo lang terug in Nederland ben en het leek alsof ik mijn koffers alweer in mocht pakken om naar Guatemala te vliegen. Stapels cadeautjes lagen klaar om veel kinderen in Guatemala blij te maken. Ik weet inmiddels dat de families en hun kinderen daar er ook weer naar uitkijken; het bezoek met de kaarten, foto’s en al die aardige presentjes. Hier in Nederland zijn de Padrinos nieuwsgierig hoe het “hun” kinderen in het afgelopen schooljaar vergaan is; of ze het gehaald hebben, over gaan naar het volgende schooljaar en of alles toch nog goed is met de families. Uit ervaring weet ik dat aan de andere kant van de wereld de families zich afvragen of ik toch wel weer kom; of de sponsoring nog steeds doorgaat en wat ik allemaal in m’n tas heb als ik op bezoek kom. De kinderen die trots hun rapporten laten zien; hun verhalen vertellen hoe fijn of hoe moeilijk ze het misschien gehad hebben op school in het afgelopen jaar. De verandering die de gezinnen misschien door hebben moeten maken in 2015 of misschien wel het feit dat er niks veranderd is en een of beide ouders nog steeds geen werk en dus geen inkomen hebben en elke dag moeten zien te overleven. Maar hoe het hier in Nederland of daar in Guatemala ook gaat; een ding is zeker: iedereen is blij. De Padrinos hier zijn nieuwsgierig hoe het met de kinderen gaat en de gezinnen daar zijn blij dat ik er weer ben. En ik ben het allebei: nieuwsgierig hoe het met iedereen gaat en blij als ik er weer ben.

Voor mij is er maar een ding veranderd. De beslissing die ik genomen heb in het afgelopen jaar om nog maar een kind in het project aan te nemen, wat het totaal brengt op 90 kinderen.

Bijna 15 jaar geleden begonnen met 4 kinderen is het project zo gegroeid dat ik besloten heb om het bij deze kinderen te laten. Er zijn er in die jaren natuurlijk enkele afgevallen en weer nieuwe bijgekomen, maar in die ruim 8 weken dat ik er ben is het nog net om te doen. Het is niet moeilijk om voor heel veel kinderen sponsoren te zoeken, maar wel om het zorgvuldig te blijven doen. Elk gezin heeft recht op aandacht en ik wil heel graag zelf van elk gezin weten hoe het gaat; zelf met de families mee naar de markt om alles te kopen wat ze nodig hebben om weer een jaar naar school te kunnen gaan. Dat geef ik niet graag uit handen; dat zijn de dingen waar ik heel moe van wordt maar tegelijkertijd ook weer heel veel energie van krijg. Ik ken ze allemaal en ze zijn me allemaal even dierbaar. De vooruitgang in de gezinnen op dat gebied te mogen zien is echt geweldig. Kinderen die nu heel trots elke dag naar school gaan met alles wat ze nodig hebben; dat hadden ze zonder die sponsoring nooit gekund. Dan hadden ze de opleiding wel kunnen vergeten en hadden ze alleen de basisschool misschien af kunnen maken. Het zijn toch 90 kinderen die door 74 verschillende Padrinos in Nederland, België, Duitsland, Denemarken, Engeland, Spanje, Canada en de U.S.A. geholpen worden om hun toekomst wat rooskleuriger te helpen maken. Meer kunnen we niet doen; dat is al heel wat. Met niks doen kun je ook niks bereiken. De warme betrokkenheid van de mensen is ook enorm en ik ben gelukkig mijn doel niet voorbij gegaan. Ik wilde het altijd klein houden en dat is ook aardig gelukt. Daarom ben ik ook erg dankbaar voor alle mensen die op welke manier dan ook iedere jaar hun steentje bijdragen; alles is belangrijk en elke bijdrage, op welke manier dan ook, is even bijzonder. Bedankt alle Padrinos en andere mensen die een bijdrage gegeven hebben; ik noem niemand persoonlijk bij naam omdat ik het jammer zou vinden dat ik iemand zou vergeten en dat is niet de bedoeling. Dit weekend begin ik weer met het bezoeken van de gezinnen. Ik heb er zin.

Vanaf Guatemala wil ik iedereen een heel vredig, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toewensen.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Mijn tijd hier in Guatemala zit er bijna op.

Vorig jaar heb ik afgesloten met de verbouwing van het huisje van het echtpaar Velasquez in Sumpango. Enkele weken geleden heb ik dit echtpaar weer bezocht. Ze waren enorm blij dat ik tijd voor hun vrijgemaakt had en ze bleven maar weer bedanken voor alles wat ze vorig jaar gekregen hadden. En dat ze het zo fijn vinden dat ze niet vergeten worden. Ze hebben geen idee waar Nederland ligt op de landkaart, kunnen de naam ook niet uitspreken, maar het feit dat er ergens op de wereld mensen zijn die hun geholpen hebben, blijft hen ontroeren. De foto die ik vorig jaar had laten uitvergroten stond nog steeds op dezelfde plaats. Natuurlijk zijn ze op een leeftijd dat de gezondheid achteruit gaat, maar ze zijn gelukkig nog steeds samen en ze vertelden allebei dat ze geen van beiden zouden weten wat de een zonder de ander zou moeten doen.Maar ze zijn nog steeds in voor grapjes en ze kunnen alle twee hartelijk lachen.Fijn dat ze in ieder geval al een jaar hebben mogen genieten van hun nieuwe huisje met alles erop en eraan. Dat was zo een mooi nieuw begin voor hun.

Van alle kinderen die wilden zijn inmiddels ook alweer de haren geknipt. De kinderen vonden het geweldig; de jongens wilden -bijna-  allemaal een ander, en moderner model; opzij geschoren en bovenop wat langer. De meisjes vertrokken met mooie speldjes en ook met leuke strikjes in hun staart. Niemand was bang om een stuk van hun haren te laten knippen; ze weten inmiddels dat het wel weer gaat groeien. En alle ouders blij dat hier geen kosten aan verbonden zijn.

Het is echt zo niet voor te stellen als je nooit in een derde wereld land bent geweest, wat voor een effect de hulp kan hebben die je kunt geven. Zeker als het zo direct is door sponsoring van kinderen of welk ander project dan ook. Of het de bejaarde mensen in Sumpango zijn; medicijnen voor iemand, een doktersbezoek of alle kinderen in het school sponsor project.

Iedereen leeft zijn of haar leven en gaat door met de alledaagse dingen die op dat moment belangrijk zijn. Waar ook ter wereld. Zelfs ik heb het soms amper in de gaten; wat voor effect de dingen kunnen hebben tot ik er door de mensen hier op gewezen wordt. Het is dan ook of ik even in een andere wereld stap en er na enkele weken weer uitkom. Alsof ik meegespeeld heb in een film waarvan ik soms niet eens in gaten heb dat het realiteit is. Het is goed dat er zoveel tijd tussen deze twee werelden is; dat er uren voor gereisd moet worden, dat alleen al heb je nodig om ervan los te komen en weer terug te gaan naar je eigen wereld. Van arm naar rijk en van rijk naar arm; van binnen naar buiten en van buiten naar binnen; van koud naar warm en van warm naar koud.

De ene wereld is rijk van binnen en de andere van buiten; en ik denk dat beide werelden iets meer van elkaar zouden willen hebben, zouden kunnen gebruiken en kunnen leren.

Zoals u hebt kunnen lezen zijn Yosselin en Nora geslaagd en gaan op zoek naar werk. Ik kwam Rudy tegen; hij is enkele jaren geleden geslaagd en dankzij de sponsoring heeft hij werk. De enige van het hele gezin. En natuurlijk zijn er altijd enkele die niet door willen gaan omdat ze of het niet kunnen of niet genoeg gestimuleerd worden, of omdat ze het gewoon niet willen. Zoals ik altijd zeg tegen de gezinnen hier; wij kunnen alleen de kans en de mogelijkheid aanbieden en het is aan jullie of je er iets mee doet. Iedereen krijgt een kans en die kunnen ze met een of met beide handen aannemen.

Ik ken al verschillende kinderen/gezinnen die om welke reden dan ook de kans niet gegrepen hebben, en er daarna spijt van kregen. Ze hebben er genoeg van geleerd om hun andere kinderen of hun broertjes en zusjes wel te stimuleren. Maar het merendeel grijpt de kans met twee handen aan en werken heel hard; doen super goed hun best. Yosselin en Nora staan hopelijk aan het begin van een mooie loopbaan; een andere en nieuwe toekomst.

De voorbereidingen voor Pasen zijn in volle gang. De straten worden gerenoveerd; bomen worden gesnoeid; huizen worden opnieuw geverfd en waar de opslag is voor alle draagbaren die in de processies mee moeten, wordt hevig gepoetst om alles er netjes uit te laten zien. Het is weer een enorme drukte in Antigua en het wordt elke week drukker en drukker, totdat er met de Paasdagen duizenden en duizenden mensen hier logeren om die indrukwekkende processies mee te kunnen maken. Ook het vertrek bij een kerk is heel indrukwekkend. Afgelopen zondag ben ik naar Santa Ines gelopen; het tweede dorp in de rij waar een processie vertrekt. Hoe dichter bij Pasen, hoe grootser alles is en hoe meer mensen op de been. Er werd een mis opgedragen net voor de kerk, buiten dus. De grote weg er naar toe was afgesloten. Niemand kan er door, het hele verkeer ligt dan stil totdat de processie en de hele mensen massa gepasseerd is en als ie ’s avonds weer terugkomt wordt alles weer opnieuw afgesloten. Mensen zijn druk bezig met het maken van de mooiste alfombres; prachtige werkstukken op de straat, in allerlei kleuren. Gemaakt van bloemen, gekleurd zaagsel, groenten, fruit.

De processie loopt precies over die prachtige tapijten en degene die onder de draagbaar loopt (meestal kinderen want andere personen passen er niet onder) rapen de meest waardevolle dingen op en die worden dan meegenomen of uitgedeeld. Soms liggen er zelfs borden van keramiek onder. Het vertrek van de processies is bijna het enige hier in Guatemala wat precies op tijd is weet ik nog van enkele jaren geleden. De processie van Santa Ines zou om 13.00 uur vertrekken en dat was ook zo. Er bleven maar mensen komen en het vreemde is dat iedereen vooraan wil staan en dat je bij voorbaat al weet dat dat hele geval nooit de kerk uit kan komen met die meute ervoor. Het is nog eens levensgevaarlijk ook, want de mensen die die baar dragen die moeten echt door, die kunnen niet stoppen. Ik weet dat omdat ik zelf een keer op Goede Vrijdag de hele dag mee gedragen heb. Het is echt heel zwaar.

Toen de viering afgelopen was ging de priester naar binnen; het altaar en alle andere attributen werden weer naar binnen gesjouwd en van alle kanten kwamen de muzikanten aangelopen die later de processie zouden vergezellen. Iedereen praatte met elkaar; honderden mensen stonden te wachten. En dan opeens hoor je een (en ook echt maar één) slag op een trom binnen in de kerk en iedereen, zelfs de kinderen, zijn van de een op de andere minuut muisstil. Dat is bijzonder indrukwekkend. Dan gaat het beginnen. Het duurt even voordat het hele geval uit de kerk is en voordat iedereen echt achter de touwen wil gaan staan, want er is zo weinig plaats om die grote draai te maken voor deze kleine kerk. Maar een kwartier later was het hele spul buiten en kon de processie beginnen met de muzikanten er achter aan. Er lopen mensen mee die met hele lange stokken de draden van de elektriciteit omhoog houden want anders kan de baar er niet onderdoor. Weer ruim een kwartier later, als je de eerste processie bijna uit het oog verloren bent en de muziek nauwelijks nog hoort, hoor je binnen in de kerk een andere zware trom slag en komt er een andere baar naar buiten die gedragen wordt door vrouwen, in zwart/witte kleding. Toen ik meedroeg op Goede Vrijdag waren we helemaal in het zwart gekleed.

Dat duurde wel iets langer want het leek alsof die 3 stappen vooruit en 2 achteruit deden en dan schiet het natuurlijk niet erg op. Maar het was evengoed indrukwekkend. Zeker de stilte eromheen.

En ook de samenkomst van alle mensen. Het lastige in deze tijd is dat er elke week meer toeristen komen om het mooie er van te zien maar die ook op de eerste plaats willen staan om foto’s te maken. Die mensen staan soms echt in weg en doen net of hun neus bloedt; blijven staan, gaan niet opzij. Als je een beetje op tijd komt en goed rondkijkt dan is er altijd wel een plaatsje te vinden waar je alles goed kunt zien. Ik had geluk; ik stond op een verhoging aan de zijkant van de kerk tussen de verslaggevers van de radio en tv. Ik kon alles goed overzien; van begin tot einde.

Afgelopen week ben ik nog even terug geweest naar Brillo de Sol; waar ook 5 meisjes van mijn project op school zitten. De school waar ik voor het eerst kennis maakte met Evelyn, haar 2 broertjes en haar kleine zusje. De kinderen (en ook voor Wilmer) waarvoor ik een extra oproep plaatste. Evelyn kwam naar me toe en vertelde dat ze iets voor me gemaakt had. Een hele grote tekening met daartussen heel veel tekst geschreven. Om te bedanken voor wat ze gekregen hadden. En ze gaf ook een ander klein briefje. Van iemand waarvan ik het helemaal niet verwacht had. Geschreven door haar broertje Gustavo. De tekst was van hun moeder, die zelf niet kan lezen of schrijven. Evelyn vertelde dat ze thuisgekomen waren in hun nieuwe uniformen en met al hun nieuwe spullen en dat hun moeder sprakeloos was; dat ze vond dat haar kinderen er mooi uitzagen. Ze had aan Gustavo gevraagd of hij een briefje wilde schrijven voor mij.

Maar de tekst was van haar. Ik las het briefje en was erg ontroerd. Het waren zulke lieve woorden van dank. Dat had ik echt nooit verwacht. Ze vertelde dat ze verrast was dat er zomaar iemand vreemds, die zij niet nooit gezien had en dus niet kende, iets voor haar kinderen gedaan had. En dat ze hoopte dat ze diegene ooit zou kunnen ontmoeten om in woorden te vertellen wat het voor haar betekend had. Ik hoop dat ook; ik hoop echt dat ik volgend jaar kennis met haar mag maken en dat haar kinderen nog thuis wonen.

Als die extra oproep opgeleverd heeft dat haar kinderen niet uit huis geplaatst worden, dan is mijn missie voor 2015 meer dan geslaagd. Dat zou een prachtig nieuw begin aan het einde zijn.

Lieve groet,

Mieke

Alle mensen die dit jaar op welke manier dan ook meegewerkt hebben aan het project Mimariposa wil ik via deze brief enorm bedanken voor hun warme betrokkenheid.

Lieve Mensen,

Een update wat betreft de schoolsponsoring van de Padrinos.

Dit jaar heb ik 16 nieuwe kinderen mogen verwelkomen in het project.

Alan Rogelio 10 jaar

Angel Leonardo 6 jaar

Axel 7 jaar

Evelyn 13 jaar

Jaqueline Estefania 5 jaar

Kimberly Maribel 12 jaar

Ligia Amanda 7 jaar

Marayca Judith 6 jaar

Maria Victoria 7 jaar

Priscila Isabel 6 jaar

Ronald Emanuel 6 jaar

Sandra Patricia 15 jaar

Walter Waldemar 8 jaar

Wilmer 14 jaar

Yonathan Rocael 8 jaar

Evelin Yessena 10 jaar

In totaal worden dit jaar 92 kinderen in 34 gezinnen in 6 verschillende dorpen in Guatemala (Jocotenango, San Felipe, San Pedro las Huertas, Ciudad Vieja, Ciudad Dueñas, San Cristobal el Bajo, San Lorenzo, San Isidro) gesponsord door 71 Padrinos in 8 verschillende landen (Nederland, België, Duitsland, Spanje, Denemarken, Canada, USA, Engeland)

Drie kinderen moeten het schooljaar overdoen; duidelijk minder dan andere jaren. Een kind gaat naar het speciaal onderwijs en was na twee weken al zo veranderd dat ze elke dag met veel plezier naar school gaat en blij vertelde dat ze nu vriendinnetjes heeft. Een meisje heeft een andere opleiding gekozen en een derde kon het gewoon niet halen. Een jongen is gestopt omdat hij liever gaat werken; met een jongen ben ik gestopt omdat hij voor de tweede keer het schooljaar over moest doen (en dat is voor mij een reden om met de sponsoring te stoppen wanneer er geen speciale dingen gebeurd zijn, bijv. door ziekte).

Vorige week hebben we een reünie gehad met alle ouders die konden komen.Het mooie van deze reünie was dat op een moeder na iedereen op tijd was; de reünie mocht gehouden worden in het huis van een mijn gezinnen. Sommige moeders brengen hun jongste kinderen mee en dat maakt het wel gezellig. Nadat ik iedereen verwelkomd had nam Ismenia (die sinds vorig jaar de contactpersoon is) het woord en ze vroeg aan alle mensen die op dat moment aanwezig waren of ze mee wilden bidden voor mij, voor alle Padrinos en al onze families waar ook ter wereld. Dat we allemaal gezond mogen blijven en uit dankbaarheid dat van zoveel kinderen en families in Guatemala het leven veranderd door de ondersteuning van scholing.

Dat was wel indrukwekkend want Ismenia bad hardop en heel veel andere moeders ook omdat ze een ander geloof hebben en dus andere woorden gebruiken. Maar allemaal met dezelfde intentie. Al die stemmen door elkaar. Voor mij, voor jullie, Padrinos en alle mensen die dit project ondersteunen. En in koor eindigde iedereen met “amen”. Dat raakte me wel.

Ik had twee gasten uitgenodigd; een van een mini-project in San Pedro, omdat daar de meeste families wonen, en nog een keer iemand van de fabriek van de waterfilters omdat er weer een aantal nieuwe gezinnen zijn en die weten nog niet hoe ze de filter moeten gebruiken en onderhouden. Het kleine project in San Pedro heet Mi Escuelita (mijn schooltje) en geeft extra bijlessen aan alle leerlingen van het basis- en voortgezet onderwijs die dat willen/nodig hebben.

De meeste mensen weten niet van het bestaan van deze mogelijkheid, en veel kinderen hebben dat wel nodig omdat de klassen op de basisschool vaak erg groot zijn en de leerkrachten geen tijd hebben om extra aandacht te geven aan de kinderen die dat nodig hebben.

De kinderen die ’s middags naar school gaan kunnen ’s morgens komen en andersom. Ze kunnen hun huiswerk meebrengen en daar maken en dus die extra begeleiding en uitleg krijgen. De kosten daarvoor zijn € 1 per jaar, dus geen reden om het niet te doen. Er zijn veel kinderen die zonder ontbijt van huis gaan en aan alle kinderen wordt een beker warme rijstmelk en een tortilla gegeven, zodat ze toch iets in hun maag hebben. Ze moeten het wel serieus nemen en het hele jaar komen, net als op een gewone school. Ik denk en hoop dat er nu meerdere gezinnen gebruik van gaan maken.

Wat de filters betreft: dat was ook goed dat ik iemand uitgenodigd had. De moeders die al jaren hun filter gebruiken hoorden toch weer nieuwe dingen en de moeders van de nieuwe gezinnen kregen uitleg hoe de filter te gebruiken en te onderhouden. Dat zijn altijd heel interessante dingen.

Omdat voor de mensen die al een filter hadden alleen de binnenpot vervangen hoefde te worden, en de nieuwe families een complete filter nodig hebben, kon iedereen na afloop langs komen om hun bestelling op te geven. Bedankt iedereen die hieraan bijgedragen heeft. Bedankt Maya dat je voor jullie verjaardag vorig jaar een bijdrage aan je gasten had gevraagd voor Mimariposa.

Zoals je weet is die extra donatie gebruikt voor extra filters.

Ze zijn inmiddels besteld, worden in het gezin waar de reünie was afgegeven en alle moeders kunnen de filter daar ophalen.

Zoals altijd na afloop hebben (bijna) alle moeders nog wel een rekening die ingeleverd moet worden, moet er nog geld gegeven worden voor boeken die eerder niet op de lijst stonden, en worden de laatste briefjes en tekeningen ingeleverd voor de Padrinos.

Sommige komen met de boodschap dat de kinderen geen tijd hebben om iets te maken of dat ze zelf geen tijd gehad hebben om een kopie te laten maken. Het klinkt misschien een beetje streng maar ik heb die moeders wel duidelijk gemaakt dat ik alles binnen 3 dagen moest hebben omdat ik anders niet doorga met de sponsoring volgend jaar.

Als we een afspraak hebben op de markt om alle inkopen te doen staan ze er ook en de dingen die ik vraag kosten helemaal geen geld. Dat is wel het minste wat ze kunnen doen. Ik kreeg duidelijk ondersteuning van enkele moeders. De mensen in Guatemala hebben soms duidelijk wat druk nodig; ik ben er tenslotte maar een beperkte tijd en je kunt niet blijven zeggen dat je het mañana wel zult doen. Ik sprak af dat ik op een dag en een bepaalde tijd in het centrum van San Pedro zou zijn en dat iedereen dan de kans zou hebben om de dingen af te geven die ik nog niet had.  En dat was gelukt.

Sommige moeders (want daar heb ik toch het meest mee te maken) hielden nog een hele speech voor me. Om te zeggen dat ze echt zo dankbaar zijn voor de hulp bij de scholing van hun kinderen. Ze willen dan ook dat hun kinderen deze hulp met beide handen aanpakken, want anders zouden ze nooit verder kunnen komen dan de basisschool, als ze dat al halen.

Op zo’n moment realiseer ik me ook pas weer wat het teweeg kan brengen in een gezin. Veel meer dan ik of wie dan ook zich kan bedenken. Er zijn mensen hier in Guatemala die elke dag samen met hun kinderen bidden voor mij, hun Padrinos en alle mensen eromheen. Uit dankbaarheid en met de hoop dat we in goede gezondheid mogen blijven.” Wij kunnen jullie nooit terugbetalen; bidden is het enige wat we kunnen doen, en dat doen we met heel ons hart,” zei een van de moeders tegen mij.

Lieve groet Mieke.

Ik ben een meisje van 21 jaar en ik kan het project en mijn Padrinos niet genoeg bedanken voor de hulp die ik gekregen heb met mijn studie. Ik ben heel gelukkig dat ik die kans gekregen heb. Ik spreek ook namens mijn moeder en mijn overleden vader, want voor hen was dit ook een zeer grote hulp.Ik weet dat mijn vader nog steeds meekijkt en dat hij kan zien hoe het met ons gaat en dat wij hard moeten werken om alles te kunnen bereiken.Ik heb alle klassen kunnen volgen en ik wil stap voor stap vertellen hoe het gegaan is met me sinds ik in het project ben.

2006 was een geweldig jaar omdat ik naar de 3^e klas van de basisschool ging, toen ik Padrinos kreeg.

Ik was geweldig blij want voor het eerst in mijn leven kreeg ik een nieuw uniform, een nieuwe rugzak, nieuwe schoenen en alle andere spullen die ik nodig had voor school. Ik was heel erg trots en blij want die spullen kon ik zonder probleem vragen.

In het jaar 2007 mocht ik weer doorgaan met mijn studie en met klasgenootjes naar dezelfde school, en ik wilde ook een voorbeeld zijn voor mijn zusjes.

2008. Dit jaar was voor mij ook wel emotioneel omdat ik wist dat alle ouders altijd met hun kinderen meegaan naar de eerste schooldag en voor mij was dat de eerste keer dat ik dat niet wilde. Ik wilde alleen met mijn vriendinnen. Alle ouders willen dat alles goed gaat maar ik vond dat ik oud genoeg was om alleen te gaan en dat was ook heel anders maar ook heel gezellig en in dat jaar ging ik elke dag dus zonder ouders naar school en er is gelukkig nooit iets gebeurd.

2009. Dit was het laatste schooljaar van de basisschool en het fijnste jaar van mijn leven, want na dit schooljaar kreeg ik mijn eerste diploma. Jammer genoeg konden mijn ouders hier niet bijzijn en daar moest ik begrip voor hebben. Ik moest op dat moment alleen naar voren komen en sterk zijn.

En daarna hadden we vakantie en die is om te spelen en te genieten en om even nergens aan te hoeven denken; maar ik had dankzij de hulp van mijn Padrinos ook het geluk dat ik door kon gaan met mijn studie na de basisschool.

2010. Dit was voor mij het verdrietigste jaar van allemaal. Het goede was dat ik naar het voorgezet onderwijs ging; ook al moest ik elke dag een heel end lopen. Alles was leuk en aardig; iedereen was vriendelijk en het ging allemaal goed en op het end van het jaar kregen we vakantie.

03-11-2010 was en blijft voor mij een belangrijke en onvergetelijk dag in mijn leven. Deze dag heeft een grote leegte in mij achtergelaten en mijn glimlach was helemaal verdwenen. Daardoor is het woord Liefde een heel moeilijk woord geworden in mijn leven. Maar iedereen zegt dat dat een wet van het leven is. Op 03-11-2010  is de man die mij het leven heeft gegeven overleden en ik begrijp nu dat alles wat hij zei waar was.

Vanaf 2011 was niks meer hetzelfde voor mij. Mijn vader had geen geld maar hij was alles voor mij en tot de dag van vandaag zou ik willen dat God hem mij even zou kunnen lenen, maar ik weet dat ik moet wachten om hem weer te zien. Iedereen weet dat het leven niet meer hetzelfde is als we een van onze ouders verliezen. Het enige wat ik aan God kan vragen of Hij hem in zijn Gloria wil opnemen en dat ik soms hard moet werken om door te gaan.

2012 Het leven moest doorgaan ondanks dat het voor mij onvergetelijk was. Ik moest heel hard werken om mijn studie af te ronden, maar ik wilde dat hij, vanaf waar hij ook was, trots op mij zou zijn.

De dingen in het leven gebeuren zonder dat je je er soms iets van voor kunt stellen. Dit is mij  gebeurd, maar is voor iedereen zwaar om mee te maken. Het is altijd pijnlijk en moeilijk als je er weer naar kijkt en erover wil praten; voor mij is er niets belangrijker dan mijn familie. Het was ook verdrietig tijdens de diploma uitreiking; mijn moeder stond naast me maar mijn vader was er niet. Maar ik weet zeker dat hij trots op me zou zijn.

2013 Was een zwaar jaar voor mij; ik wist niet welke opleiding ik wilde volgen. Ik wilde eerst lerares worden, maar dat ging niet omdat dat te moeilijk was. Maar dankzij de sponsoring kon ik doorgaan naar de 4^e klas van de opleiding secretaresse en administratief medewerkster en dat vond ik heel leuk. Het was heel leuk om met alleen meisjes te studeren; niemand voelde zich de meerdere, we waren allemaal gelijk en je leert elkaar heel goed kennen. Maar ondanks dat ik heel goed mijn best deed moest ik enkele her examens doen waar ik in eerste instantie heel bang voor was maar daarna heb ik mijn vader bedankt voor de nieuwe kans die ik kreeg. En hij gaf me weer de moed om door te gaan. En ik heb het gehaald.

2014 Na onze stage moesten we allemaal weer bij elkaar komen op school. We waren allemaal heel blij omdat we allemaal het jaar gehaald hadden en we begonnen aan ons laatste schooljaar. Dat laatste jaar was het moeilijkst maar gelukkig konden we heel veel samen doen en we konden en mochten elkaar ook helpen. Het was echt heel leuk om alles met elkaar te doen.

We moesten ook een project over ons leven maken en dat was voor mij het moeilijkst want we moesten het helemaal typen of uitwerken op de computer en de apparatuur werkte niet. Toen hebben we geld bij elkaar gelegd om het netjes uit te kunnen werken. Het was wel heel leuk en ik wilde mijn droom om af te studeren ook waarmaken, ook al was dat zonder mijn vader.

Alles ging goed en in november 2014 ben ik afgestudeerd en heb mijn diploma gekregen.

Nu kan ik op zoek naar werk.

Ik wil iedereen uit de grond van mijn hart bedanken voor alles en ik zal mijn Padrinos nooit vergeten. Ik hoop dat God u mag vervullen met al zijn zegen.

Hoogachtend Nora Garcia

Lieve Mensen,

Voor iedereen die op welke manier dan ook gereageerd heeft op mijn mail/het verslag met de titel “oproep” wil ik bij deze heel erg bedanken.Het geld was snel binnen en voor Wilmer en voor Evelyn hebben zich mensen aangemeld die als Padrinos verder willen gaan met de ondersteuning van hun studies in de toekomst.

De “pleegmoeder” van Wilmer was zeer verrast en ontroerd toen ik haar belde om het goede nieuws te vertellen. Dat was ik ook trouwens. 2 dagen later zijn we samen met Wilmer alles gaan kopen wat hij nodig had voor dit schooljaar. In de kraam van de rugzakken kon hij moeilijk kiezen en bij de schoenen had hij helemaal veel tijd nodig; soms ben ik met een heel gezin eerder klaar….

De reden zou kunnen zijn dat hij nooit de kans heeft gekregen om iets te kiezen, het werd hem gegeven en dat was het dan. En nu te mogen kiezen uit nieuwe dingen was helemaal nieuw voor hem; voor het eerst in zijn leven mocht hij kiezen en kreeg hij zelfs 1 paar schoolschoenen en 1 paar gymschoenen. Hij was duidelijk onder de indruk en blij, ook al kon hij dat moeilijk verwoorden. Het zal je ook maar overkomen dat je van de ene op de andere dag zomaar uitgenodigd wordt om alles te gaan kopen wat je nodig hebt om naar school te gaan. Zeker als je van thuis helemaal geen medewerking hebt en krijgt. Als er gezegd wordt dat je maar beter kunt gaan werken terwijl je zelf liever je scholing afmaakt.Dan moet je ergens diep binnen in je wel een droom hebben die je waar wil maken.

Een dag nadat ik Letty (de moeder van het gezin waar Wilmer vaak is) gebeld had, ben ik naar Brillo de Sol gegaan; de school waar Evelyn, Gustavo, Josue en Estefani les krijgen. Ik vertelde de leerkracht dat er ook voor Evelyn Padrinos waren en behalve dat, dat er ook genoeg geld was om voor haar broertjes en zusje alles te kopen wat ze nodig hadden dit schooljaar. De leerkracht en de directrice waren ook duidelijk ontroerd. We maakten een afspraak en een van de leerkrachten zou met mij meegaan. Op zich heel goed, want om met 4 vreemde kinderen een halve dag op pad te gaan is niet zo moeilijk, maar is wel een hele verantwoordelijkheid. Op de ochtend dat ik terug op school kwam bleek dat de juf niet mee kon omdat er verder niemand op kantoor was. Ik vroeg of de moeder wel toestemming zou geven dat ik (als vreemde, we kennen elkaar niet) haar kinderen mee zou nemen naar Antigua. De juf had het een dag tevoren gevraagd en het bleek helemaal geen probleem te zijn; het interesseerde haar helemaal niet. Dus ik met de kids op pad. Met de bus naar Antigua. Ze waren echt allemaal even vies en er hing een stevig luchtje om elk kind. Van de school naar de markt in Antigua is 20 minuten met de bus; ze keken hun ogen uit en Evelyn vertelde dat het voor haar en Gustavo de 2 keer in hun leven was dat ze in Antigua waren en de jongste 2 kinderen waren er nog nooit geweest. Het is echt een dorp verderop. Ik kon m’n oren niet geloven. Ze keken rond en namen alles op als Alice in Wonderland. Het was zo leuk om te doen. Ze hadden alle belangstelling voor elkaar bij elke aankoop die we deden. Ze wilden ook elkaars toestemming; bij de rugzakken, en ook de schoenen. Ik moest eerst sokken kopen omdat ze die niet droegen en ze hadden alle vier 2-3 maten groter nodig dan ze aanhadden op dat moment. En ik moest echt praten om ze te doen geloven dat het goed was en dat ze er het hele schooljaar mee moesten doen. Toen we bij de uniformen kwamen bleek dat een van de kinderen ook geen ondergoed aanhad en dat is vervelend passen natuurlijk. Gelukkig kon ik een kleine ruimte vinden waar hij zijn nieuwe kleren aan kon doen en ondertussen ging ik in de kraam ernaast op zoek naar ondergoed. Toen bleek dat Estefani haar uniform aan wilde houden; ze deed haar oude kleren in haar rugzak en deed ook haar nieuw ondergoed, kousen en schoenen aan.

Wat was ze mooi, wat zag ze er anders uit. De anderen wilden dat natuurlijk ook, dus het werd een hele verkleedpartij. Ze waren vies, maar zagen er prachtig uit en ze voelden zich de koning te rijk volgens mij, want toen we weggingen liepen ze heel anders, dat was ontroerend om te zien. Ondertussen moesten ze natuurlijk ook om de beurt naar de w.c, want zo gaat dat met kinderen, die gaan nooit tegelijk, die gaan om de beurt. Als je terug bent met de een, dan moet de ander, en omdat ze nog nooit op de markt geweest waren wisten ze ook niet waar de toiletten waren.

Toen al die inkopen gedaan waren moesten de schoolspullen nog opgehaald worden. De lijsten had ik een dag tevoren afgegeven zodat we zeker niet te lang zouden hoeven wachten.

En dat was ook zo. Ik had 3 grote boodschappentassen gekocht, maar dat bleek niet genoeg om alles in te doen. Dus zei ik dat ze heel even op mij moesten wachten omdat ik iets belangrijks moest doen en dat ik zo snel mogelijk terug zou komen. De reden daarvan was dat ik een taxi wilde bestellen, want ik zag me echt niet met 4 kinderen en al die spullen met de bus terug gaan. De taxi chauffeur zou wachten tot ik er was met alles en iedereen en ik rende terug om de kinderen te halen. Een jongen van de winkel liep mee om wat tassen te dragen want ik wilde dat de jongste kinderen mij een hand zouden geven van de binnenmarkt tot de taxi; dat vond ik belangrijker dan de tassen op dat moment. De hele kofferbak van de auto lag vol met gevulde tassen en rugzakken. Dat was me nooit gelukt met de bus. Ik vroeg of de taxi chauffeur nog 5 minuten had want ik zag een kraam waar ze hamburgers aan het maken waren en bestelde er vier en liet ze inpakken om mee te nemen. Deze kinderen waren zonder eten naar school gegaan, dat wist ik zeker.

Toen konden we terug naar school. Het was een prachtig  gezicht. Vier van die mooie kinderen op de achterbank, helemaal in het nieuw, van top tot teen. Onderweg vroeg ik wat hun droom was voor de toekomst, wat ze wilden worden. De oudste 3 wilden allemaal chef-kok worden en de jongste wist het nog niet.

Chef-kok is misschien ook logisch als je vaak honger hebt, ik kon die gedachte wel volgen.

Bij de school aangekomen spraken we af dat ik eerst naar binnen zou gaan en tegen de leerkrachten zou zeggen dat ze hun ogen dicht moesten doen tot de kids binnen waren. Ze zaten te stralen in de auto. De leerkrachten speelden mee, wisten niet wat ze konden verwachten.

Toen de kinderen alle 4 binnen waren zei ik dat ze hun ogen open mochten doen en ze waren duidelijk ontroerd. Ik ook weer. Alles werd naar binnen gesleept en de schoolspullen kregen een speciaal plaatsje zodat ze die niet mee naar huis hoefden te nemen. Alleen elke dag hun huiswerk, om te voorkomen dat de rest van de spullen zouden verdwijnen.

Er moest geposeerd worden en toen was het tijd om de hamburgers voor de dag te halen. Ooooh wat hebben die kinderen gesmuld! Ze knapten er helemaal van op.

Het was een onvergetelijke ochtend. Niet alleen voor hun.

Lieve groet, Mieke