Auteursarchief: DirkBal

Josselin Valdez

Ik wil het project Mimariposa bedanken voor de kans die mijn familie en ik hebben gekregen om te studeren.

Het begon in 2005 en ik kreeg de kans om de basisschool af te maken en naar het vervolgonderwijs te gaan. Maar in 2007 zat ik in de eerste klas en werd ik van school gestuurd omdat ik zwanger was.

Ik dacht toen dat ook dat het project Mimariposa mij niet langer zou ondersteunen. Maar god zij dank bleef het project mij steunen en kon ik in 2008 terug naar school. Dat was een avondschool omdat ik overdag voor mijn dochtertje moest zorgen.

In 2010 was ik klaar en in 2011 ging ik naar de school voor de opleiding lichamelijke opvoeding. Dat was elke dag van 7.30 uur tot 17.30 uur. Ik moest ook iemand zoeken die voor mijn dochtertje kon zorgen en in 2012 kon ik maar twee maanden naar school omdat ik ziek werd (kanker –Mieke-) en weer dacht ik dat het project mij niet meer zou helpen met mijn studie. Maar ik kreeg de volledige steun en in 2013 was ik beter en kon weer naar school. Ik moest dat leerjaar natuurlijk wel overdoen.

Het was een zwaar jaar maar ik dank God dat ik de kans kreeg om het over te doen; ik haalde het 5e leerjaar. Vorig jaar, 2014, was een beetje moeilijker want ik moest ook praktijklessen volgen.

Daarom moest ik een school zoeken waar mijn dochtertje naar toe kon, een soort van kleuterschool, en ik moest dubbele uren studeren. Ik moest eerst mijn dochtertje naar school brengen en dan weer 1 km lopen om naar de praktijkschool te kunnen gaan. En dat een heel jaar lang.

Maar het was zo de moeite waard, want uiteindelijk ben ik in oktober 2014 afgestudeerd als lerares lichamelijke opvoeding!

 

Josselin Valdez (30-11-1993)

Familia Villatoro-Pol

Voor het project Mimariposa.

Voor mij is het geen hulp; voor ons is het een grote zegen dat dit project ons helpt.
Dankzij dit project kunnen onze kinderen studeren; en dankzij alle goede mensen die dit project ondersteunen. Dat God hen allemaal mag zegenen.
Als dit project niet bestond dan hadden veel kinderen niet de gelegenheid om te studeren en om hun dromen te realiseren.

Heel veel dank aan het project Mimariposa en ook aan Mieke

Mayra Noemi Pol

DSCN5988

De moeder van dit gezin is suiker – en nierpatiënt. Ze moet erg veel medicijnen slikken en regelmatig op controle. Dat houdt in dat een groot gedeelte van het inkomen uitgegeven moet worden aan haar gezondheid. Toen ik enkele weken geleden weer op bezoek kwam in dit gezin vertelde de moeder huilend dat er geen geld was voor haar bloedonderzoek en dus kon de arts ook niet vaststellen of de medicijnen aangepast moesten worden. Ik heb haar vanuit het project geld gegeven zodat ze naar de dokter kon en op de dag dat ze mij deze brief gaf vertelde ze mij dat haar nieren goed zijn en haar suikerspiegel ook weer normaal is. –Mieke- 

Oproep!

Beste Mensen,

Zoals iedereen weet ben ik op dit moment in Guatemala.
Gelukkig is alles tot heden heel goed verlopen.
Maar net als voorgaande jaren wil ik toch weer een extra oproep doen.

Een moeder van een van mijn gezinnen belde mij vorige week met de vraag of ik nog Padrinos had voor een klasgenootje van haar oudste zoon. Zij en haar man hebben deze jongen tijdelijk (?) in huis genomen omdat er thuis nogal problemen waren.
Ik moest haar helaas teleurstellen.
Inmiddels heb ik kennis gemaakt met de jongen en hij vertelde mij zijn verhaal.
Ik heb hem gevraagd of hij wat op papier wilde zetten en of ik dat samen met een foto per mail mocht verzenden.
Met zijn toestemming onderstaande brief en foto.

Mijn naam is Wilmer en ik ben 14 jaar.
Ik wil in deze brief alleen maar vragen of iemand mij kan helpen.
Want ik heb geen steun van mijn ouders; mijn vader liet ons in de steek voor de alcohol.
Dus zijn mijn ouders gescheiden en toen werd mijn moeder ziek dus kon ze mij ook niet helpen.
Dat gebeurde allemaal 8 jaar geleden, toen ik nog klein was.
En mijn familie kan mij ook niet helpen met mijn schoolspullen; want als ik iets nodig heb dan kunnen ze mij dat niet geven.
Maar er zijn gelukkig nog andere mensen die me helpen, maar mijn familie wil niet dat ik daar ben.
Daarom wil ik vragen of iemand van u mij kan helpen alsjeblieft.
Mijn familie kan mij niet helpen met schoolspullen, uniformen en schoenen voor mijn studie.
Dat zou voor mij betekenen dat ik verder kan gaan met mijn studie en ook alle spullen mee kan nemen die ik nodig heb voor school.

Wilmer

Ik wil hier nog aan toevoegen dat Wilmer een oudere broer heeft die ook verslaafd is aan alcohol en een oudere zus die niks met hem te maken wil hebben. Zijn moeder ligt al een hele tijd in het ziekenhuis en gelukkig kan hij voorlopig in het gezin blijven waar hij nu is. Onderdak en wat eten is het enige wat ze hem kunnen geven, maar betekent op dit moment al heel erg veel. Hij kan met de oudste zoon van mijn gezin naar school en samen maken ze hun huiswerk.

Later op de dag sprak ik een prachtig en intelligent meisje van 13 jaar.
Ik was op de Brillo de Sol; de school voor kinderen die iets meer aandacht nodig hebben en krijgen als op een gewone basisschool. Ze vertelde dat ze samen met haar 2 broertjes en kleine zusje met toestemming op deze school zaten.
Maar ze wilden liever niet meer naar huis omdat ze het daar niet fijn vonden. Ze kenden hun biologische vader niet en hun moeder had inmiddels een andere vriend en samen hadden die een baby van enkele maanden.
Ze vertelde dat hun stiefvader hun mishandelde als hij thuis was en dat hun moeder liever had dat ze ergens anders gingen wonen. Dus, zei ze heel verstandig, hoop ik maar dat we snel een ander gezin vinden dat ons wil adopteren, dan hoeven we niet meer naar huis. Later heb ik een van de leerkrachten gesproken en ze zijn inderdaad bezig om de moeder zover te krijgen dat ze de papieren bij een advocaat gaat tekenen. De regels en wetten zijn hier anders dan in Nederland.
Als het kon zou ik ze het liefst allemaal meenemen, maar dat gaat niet.

De kinderen zijn alle 4 erg intelligent en hoeven dus niet naar het speciaal onderwijs. Maar ze mogen daar wel blijven zodat ze in ieder geval, ook al gaan ze naar verschillende gezinnen, elkaar elke dag nog zien en met elkaar kunnen spelen.

Maar ze hebben natuurlijk niks; geen schoolspullen etc.
Met toestemming van de leerkracht heb ik de kinderen uitgelegd dat ik een project heb en hun graag wil helpen.
En met toestemming van hun allemaal heeft de oudste een brief geschreven en ook die heb ik vertaald en plaats die hieronder, samen met een foto van de kinderen.

Hallo, mijn naam is Evelyn en ik ben 13 jaar.
Ik wil jullie heel graag een gelukkige Valentijnsdag wensen en hoop dat God jullie mag beschermen.
Mieke heeft me verteld over het project en ik wil vragen of iemand mij, mijn zusje en mijn broertjes kan helpen. Ze heten Gustavo, Estefani en Josue.
Wij willen heel graag verder studeren, maar we hebben geen geld om onze schoolspullen, uniformen en schoenen te kopen.
Mijn moeder kan alleen eten voor ons kopen als ze geld verdient heeft met het maken en verkopen van tortillas. Als iemand ons kan helpen met schoolspullen zou dat een zegen van God zijn.
Wij hebben wel een stiefvader maar die geeft niks aan mijn moeder.
Hij slaat mijn broertjes en mijn zusje en mij; en een keer kwam er bloed uit mijn mond.
Daarom heb ik besloten dat het beter is om weg te gaan en ik heb gevraagd of we bij de juf van de school mogen wonen.
Mieke is heel leuk en ik hoop dat haar project gezegend mag worden.
Ik hoop ook dat God u en uw huis mag zegenen voor alle dingen die u doet voor dit project.
’n Hele dikke knuffel voor jullie allemaal; ik hou van u.
Een hele fijn Valentijnsdag gewenst.

God houdt van u.

Hoogachtend, Evelyn

DSCN6218

En terwijl weinig moeders hier de geboortedata van al hun kinderen weten; wist deze dappere dame, zonder zich ook maar een ogenblik te bedenken, ze mij allemaal te vertellen.

Evelyn, 28-11-2001; Gustavo, 22-05-2005; Josue, 30-11-2008; Estefani, 15-08-2010.

Beide verhalen van de kinderen hebben mij enorm geraakt. Ik kan ze helaas niet mee naar Nederland nemen. Het enige wat ik kan doen is hun verhaal doorgeven in de hoop dat er mensen zijn die een bijdrage willen leveren zodat ik voor deze kinderen de schoolspullen kan gaan kopen zodat ze in ieder geval dit jaar met hun studie door kunnen gaan. Mochten er mensen zijn die geïnteresseerd zijn om voor een van deze kinderen Padrinos te worden, dan kan dat natuurlijk ook. Als ik voor alle 5 de kinderen uniformen, schoenen, gymkleding, gymschoenen, rugzakken en schoolspullen ga kopen dan zou dat ongeveer € 900 gaan kosten. Een uniform houdt in: 2 bloezen, 2 truien, 2 broeken of rokken, sokken of kniekousen, compleet gympak en ondergoed.

Wat tijd betreft kan ik het nog makkelijk halen; wat de financiën betreft niet.

Mocht iemand van u, of mocht u iemand kennen die, een bijdrage wil geven voor deze kinderen dan is dat geld heel erg welkom. Onderaan deze brief vindt u alle gegevens van stichting Mimariposa.
Alvast heel erg bedankt en vanuit Guatemala een warme en

Vriendelijke groet,

Mieke Blankers

Verschil

Lieve Mensen,

Inmiddels ben ik alweer enkele weken in Guatemala en wil eerst even een terugblik doen op het afgelopen jaar. Op de eerste plaats wil ik enkele mensen bedanken die het mogelijk maakten dat alles weer door kan gaan. De sponsoren van de kinderen in Guatemala; alle mensen die een vrije gift gegeven hebben; Dirk voor het bijhouden van de site ondanks de drukte van de verhuizing; Franca voor het kopiëren van alle brieven; Hella voor de postzegels en dat waren er weer heel veel; Barend voor het mooie drukwerk;

Een jaar vliegt voorbij. Ik ben eerst weer enkele dagen naar het meer geweest en dat was heerlijk.

De bezoeken aan de gezinnen zijn alweer in volle gang en het is leuk om iedereen weer te zien; dat is wederzijds. De kinderen die vorig jaar het schooljaar over moesten doen, hebben het gelukkig nu wel gehaald. De sponsoring stopt als ze 2 keer blijven zitten, dan is er denk ik toch iets anders aan de hand. Of ze zijn niet gemotiveerd genoeg of worden niet gemotiveerd of het onderwijs past niet bij het kind. Dat is met een van de kinderen aan de hand. Het reguliere onderwijs is te hoog gegrepen dus gaan we op pand voor iets wat beter past; een school voor bijzonder onderwijs en dat wordt waarschijnlijk Brillo de Sol waar ook 4 andere kinderen uit mijn project onderwijs volgen.

De kinderen laten trots hun rapporten zien; ze hebben echt hard gewerkt. Er zijn er ook die willen/moeten stoppen. Zoals ik al zei omdat ze weer een schooljaar over moeten doen, maar er is ook een jongen die, net als zijn oudere broers, liever gaat werken. Dat is natuurlijk altijd een keus van de mensen hier, ik kan iets aanreiken en ze moeten zelf beslissen of ze er iets mee doen. Ze krijgen één kans en alle medewerking. Ik ben er inmiddels ook achter dat het niks te maken heeft met de welstand van het gezin. Van het meest arme gezin in mijn project zijn de kinderen heel erg gemotiveerd en hebben keurige puntenlijsten, zijn ook altijd op tijd op een afspraak. Als er geen geld is voor de bus, dan komen ze te voet en dat is 1.5 uur lopen en de jongste is 4 jaar…. maar ze zijn er, en ook altijd met goeie zin.

Behalve dat er kinderen afvallen kan het ook altijd dat een sponsor afvalt, om welke reden dan ook. Maar er komen er ook elk jaar weer bij; sponsors en kinderen. Vorig jaar had ik de eerste sponsor uit de USA en die was zo enthousiast dat er dit jaar weer 2 uit dat land bijkomen. Ik heb mensen ontmoet uit Canada en die wilden ook meteen een kind sponsoren; hebben ook al kennis gemaakt met hun sponsorkind. Dat maakt dat er inmiddels uit 8 verschillende landen kinderen gesponsord worden via mijn project hier in Guatemala en dat is heel bijzonder vind ik.

Aan de andere kant gebeurt het hier ook dat ik gebeld wordt met de vraag of er nog kinderen in het project ingeschreven kunnen worden. Dat is minstens een keer per week. Ik neem alle aanvragen serieus en maak ook met elk nieuw gezin een afspraak. Dan heb ik ook meteen een idee hoe de omstandigheden zijn en als er weer nieuwe sponsors aangemeld worden dan kan ik ook meteen inschatten wie bij wie past. Ik beloof nooit iets, want dat is niet om te doen; ik weet nooit wanneer het waar te maken is. Maar dat vinden de mensen hier niet erg; ze vinden het al heel fijn als ik kom en alle gegevens noteer zodat ze in het bestand zitten. Een moeder belde mijn de 2e week van januari  en vertelde mij dat we dat afgesproken hadden omdat ze vorig jaar te laat was en ik dus geen sponsoren meer had voor haar kinderen. Ik kon me het nog heel goed herinneren. Gelukkig kon ik haar blij maken met Padrinos voor haar 2 kinderen.

Het kan ook zijn dat ik stop met een gezin; dat heb ik vorig jaar in een verhaal geschreven. Dat is moeilijk en heel vervelend maar als mensen niet eerlijk zijn dan kan ik helaas niet anders. De sponsoren van die kinderen wilden allemaal weer een ander kindje sponsoren dus dat maakt dan ook dat er weer nieuwe kinderen bijkomen.

De moeder van dat gezin heeft me inmiddels ook weer gebeld met de vraag of ze alsnog weer opnieuw een kans mag maken voor ondersteuning voor haar kinderen, maar dat is helaas een verkeken kans. Daar kan ik helaas niet meer aan beginnen.

Twee jongedames hebben hun diploma gehaald en zijn dus klaar; die kunnen op zoek naar werk.

Ik weet nog niet hoeveel kinderen er dit jaar in totaal zijn, noch hoeveel Padrinos en van hoeveel gezinnen hier in Guatemala.

Wat ik wel weet is dat de mensen opnieuw enorm dankbaar zijn voor de hulp die ze krijgen. Ze zitten niet met open handen te wachten, alhoewel ze er inmiddels wel een beetje op rekenen natuurlijk, dat is logisch na al die jaren. Maar als ik nog niet geweest ben dan gaan ze al wel aan de slag met inschrijven op de scholen en kopen van de meest noodzakelijke dingen zodat hun kinderen kunnen beginnen met de studie. Het systeem zit hier net iets anders in elkaar dan in Nederland; misschien wel de moeite waad om daar een extra verhaal van te maken.

 

Warme en lieve groet,

Mieke

Start

Lieve Mensen,

Inmiddels ben ik alweer enkele weken in Guatemala en wil eerst even een terugblik doen op het afgelopen jaar. Op de eerste plaats wil ik enkele mensen bedanken die het mogelijk maakten dat alles weer door kan gaan. De sponsoren van de kinderen in Guatemala; alle mensen die een vrije gift gegeven hebben; Dirk voor het bijhouden van de site ondanks de drukte van de verhuizing; Franca voor het kopiëren van alle brieven; Hella voor de postzegels en dat waren er weer heel veel; Barend voor het mooie drukwerk;

Een jaar vliegt voorbij. Ik ben eerst weer enkele dagen naar het meer geweest en dat was heerlijk.

De bezoeken aan de gezinnen zijn alweer in volle gang en het is leuk om iedereen weer te zien; dat is wederzijds. De kinderen die vorig jaar het schooljaar over moesten doen, hebben het gelukkig nu wel gehaald. De sponsoring stopt als ze 2 keer blijven zitten, dan is er denk ik toch iets anders aan de hand. Of ze zijn niet gemotiveerd genoeg of worden niet gemotiveerd of het onderwijs past niet bij het kind. Dat is met een van de kinderen aan de hand. Het reguliere onderwijs is te hoog gegrepen dus gaan we op pand voor iets wat beter past; een school voor bijzonder onderwijs en dat wordt waarschijnlijk Brillo de Sol waar ook 4 andere kinderen uit mijn project onderwijs volgen.

De kinderen laten trots hun rapporten zien; ze hebben echt hard gewerkt. Er zijn er ook die willen/moeten stoppen. Zoals ik al zei omdat ze weer een schooljaar over moeten doen, maar er is ook een jongen die, net als zijn oudere broers, liever gaat werken. Dat is natuurlijk altijd een keus van de mensen hier, ik kan iets aanreiken en ze moeten zelf beslissen of ze er iets mee doen. Ze krijgen één kans en alle medewerking. Ik ben er inmiddels ook achter dat het niks te maken heeft met de welstand van het gezin. Van het meest arme gezin in mijn project zijn de kinderen heel erg gemotiveerd en hebben keurige puntenlijsten, zijn ook altijd op tijd op een afspraak. Als er geen geld is voor de bus, dan komen ze te voet en dat is 1.5 uur lopen en de jongste is 4 jaar…. maar ze zijn er, en ook altijd met goeie zin.

Behalve dat er kinderen afvallen kan het ook altijd dat een sponsor afvalt, om welke reden dan ook. Maar er komen er ook elk jaar weer bij; sponsors en kinderen. Vorig jaar had ik de eerste sponsor uit de USA en die was zo enthousiast dat er dit jaar weer 2 uit dat land bijkomen. Ik heb mensen ontmoet uit Canada en die wilden ook meteen een kind sponsoren; hebben ook al kennis gemaakt met hun sponsorkind. Dat maakt dat er inmiddels uit 8 verschillende landen kinderen gesponsord worden via mijn project hier in Guatemala en dat is heel bijzonder vind ik.

Aan de andere kant gebeurt het hier ook dat ik gebeld wordt met de vraag of er nog kinderen in het project ingeschreven kunnen worden. Dat is minstens een keer per week. Ik neem alle aanvragen serieus en maak ook met elk nieuw gezin een afspraak. Dan heb ik ook meteen een idee hoe de omstandigheden zijn en als er weer nieuwe sponsors aangemeld worden dan kan ik ook meteen inschatten wie bij wie past. Ik beloof nooit iets, want dat is niet om te doen; ik weet nooit wanneer het waar te maken is. Maar dat vinden de mensen hier niet erg; ze vinden het al heel fijn als ik kom en alle gegevens noteer zodat ze in het bestand zitten. Een moeder belde mijn de 2e week van januari  en vertelde mij dat we dat afgesproken hadden omdat ze vorig jaar te laat was en ik dus geen sponsoren meer had voor haar kinderen. Ik kon me het nog heel goed herinneren. Gelukkig kon ik haar blij maken met Padrinos voor haar 2 kinderen.

Het kan ook zijn dat ik stop met een gezin; dat heb ik vorig jaar in een verhaal geschreven. Dat is moeilijk en heel vervelend maar als mensen niet eerlijk zijn dan kan ik helaas niet anders. De sponsoren van die kinderen wilden allemaal weer een ander kindje sponsoren dus dat maakt dan ook dat er weer nieuwe kinderen bijkomen.

De moeder van dat gezin heeft me inmiddels ook weer gebeld met de vraag of ze alsnog weer opnieuw een kans mag maken voor ondersteuning voor haar kinderen, maar dat is helaas een verkeken kans. Daar kan ik helaas niet meer aan beginnen.

Twee jongedames hebben hun diploma gehaald en zijn dus klaar; die kunnen op zoek naar werk.

Ik weet nog niet hoeveel kinderen er dit jaar in totaal zijn, noch hoeveel Padrinos en van hoeveel gezinnen hier in Guatemala.

Wat ik wel weet is dat de mensen opnieuw enorm dankbaar zijn voor de hulp die ze krijgen. Ze zitten niet met open handen te wachten, alhoewel ze er inmiddels wel een beetje op rekenen natuurlijk, dat is logisch na al die jaren. Maar als ik nog niet geweest ben dan gaan ze al wel aan de slag met inschrijven op de scholen en kopen van de meest noodzakelijke dingen zodat hun kinderen kunnen beginnen met de studie. Het systeem zit hier net iets anders in elkaar dan in Nederland; misschien wel de moeite waad om daar een extra verhaal van te maken.

Warme en lieve groet,

Mieke

Nieuwe kinderen

Lieve Mensen,

Alle kinderen hebben hun spullen en vooral de jongste die voor het eerst naar school gaan zijn apetrots en lopen voorzichtig op hun nieuwe schoenen, die niet vuil mogen worden. Met een gezin ben ik gestopt omdat bleek dat de moeder zich vorig jaar ook nog bij een ander project ingeschreven had. Noch dat andere project noch ik wisten hiervan. Maar toen we erachter gekomen waren zijn we met z’n allen naar dat gezin geweest om uitleg te vragen en die konden ze niet geven. Dus heb ik meteen gezegd dat ik niet verder wil met hun. Dat is altijd jammer voor de kinderen van zo’n gezin natuurlijk, maar het is niet de bedoeling dat ze alles dubbel ontvangen. Er zijn nog genoeg andere kinderen die hulp nodig hebben. De Padrinos zijn inmiddels op de hoogte en willen graag weer een ander kind sponsoren volgend jaar. Met een ander gezin ben ik ook gestopt omdat de oudste voor de 2e keer het schooljaar over moet doen en voor de andere kinderen nog geen school gezocht was. Een derde punt in dit gezin was dat ze weer gingen verhuizen, verder weg van Antigua, en dat is voor mij niet meer om te doen. Ook die Padrinos zijn inmiddels op de hoogte.
Verder is de oudste, Marvin Aguilar, getrouwd en heeft samen met zijn vrouw een prachtig zoontje. Marvin heeft voldoende diploma’s gehaald dankzij de sponsoring van zijn Padrinos en geeft de pet nu door aan een ander kind. Rudy en Merly Hernandez zijn allebei geslaagd het afgelopen jaar en helemaal klaar om werk te zoeken. Ze willen allebei verder gaan met hun studie maar kunnen dat samen met werk combineren wat betreft tijd en geld. Hun Padrinos gaan ook verder met een ander kind. Dan zijn er nog Padrinos gestopt; een mevrouw vanwege leeftijd en gezondheid en een Duitse jongedame die nergens meer op reageert. Die kinderen krijgen weer nieuwe Padrinos.
Een jongen in een gezin wilde zelf stoppen met de studie en die Padrinos sponsoren nu een nichtje van hem. En om al deze redenen mogen we weer een aantal nieuwe kinderen verwelkomen in het project.
De kinderen straalden helemaal van top tot teen toen ik met ze naar de markt ging. Eindelijk horen ze er ook bij; want sommige zien al jaren dat een grote broer of zus alles krijgt en nu horen zij er ook bij.

Het is echt ook prachtig om te zien hoe mooi ze allemaal zijn als ze hun uniformen aan hebben, die meisjes met die mooie witte kniekousen en die plooirokken. Bij een gezin was ik op bezoek en alle kinderen hadden zich al omgekleed en wilden heel graag in uniform op de foto. Zie hieronder.
Er zijn er weer een hele hoop blij gemaakt dit jaar en zoals u allemaal misschien wel gezien hebt op deze site, is er een nieuw kopje gemaakt met de titel “gezocht”.
Maar inmiddels zijn er alweer 3 foto’s verwijderd omdat die kinderen voorzien zijn.
Ook omdat ik de laatste week weer mensen tegengekomen ben die ter plekke een kindje willen sponsoren en dan meteen kennis kunnen maken en het hele proces van dichtbij mee mogen maken.
En het mooie is dat het aantal kinderen op die manier altijd om en nabij de 80 is. Dit jaar 82 kinderen in totaal. Met drie nieuwe families.
Meteen met deze brief wil ik ook heel graag de foto’s van de nieuwe kinderen en de jongelui waarover ik schrijf laten zien. Ik ben trots op allemaal!

Lieve groet Mieke

Merly Hernandez

Merly HernandezHet project Mimariposa is een instelling die Godzijdank bestaat  om hulp te geven aan heel veel arme gezinnen die zich niet kunnen veroorloven om een school of opleiding te betalen.

Wij moesten werken om kostwinner te zijn in onze familie en geld binnen te brengen. Hartelijk dank aan allen want op deze manier is er hoop voor ons.

Hier in Guatemala heeft het ons heel erg geholpen en door de steun van het project hebben wij onze diploma’s kunnen halen.

Bedankt Mimariposa!

Dat God allen mag beschermen.

Hoogachtend; Merly Hernandez

Brianna Scalici

DSCN5333Ik geloof echt dat de reden van mijn bezoek aan Guatemala was dat ik mijn Petekind Nancy zou ontmoeten.

Door middel van een aantal gebeurtenissen kwam ik Mieke tegen en mocht uit eerste hand zien hoe haar organisatie, Mimariposa, werkt.

Aangekomen in een dorp, samen met Mieke, was ik meteen verrast door het aantal kinderen en gezinnen die haar een warm welkom gaven. Kinderen renden liefdevol in haar armen.

Ik was ook aangenaam verrast dat Mieke zich elke naam herinnerde ; en ze gaf elk kind haa volledige aandacht alsof ze voor haar de belangrijkste persoon in de wereld waren.

Mieke klopte op een deur en verraste elk gezin op het juiste moment met haar bezoek. Warme en emotionele omhelzingen werden gedeeld met elk gezin. Het was heel duidelijk voor mij dat er al mooie relaties waren opgebouwd in deze vele jaren van haar toegewijd werk.

Een van de eerste huizen die we bezochten bestond uit een gezin waar elk kind werd gesponsord, afgezien van de jongste dochter Nancy omdat dit haar eerste schooljaar zou zijn. Mijn hart werd direct gegrepen toen Nancy naast me zat en me Spaanse woorden begon te leren met haar Bingo kaartjes; ervoor zorgend dat mijn uitspraak correct was en ze daagde me uit met een nieuwe woordenschat. Haar enthousiasme, stralende vreugde en mooie glimlach met schijnbaar zo weinig, raakte absoluut mijn hart.

De week daarna heb ik overwogen om Nancy als mijn ahijada, mijn petekind, te vragen en ik besefte dat deze beslissing een ware toewijding aan dit kind zou zijn; veel meer dan een financiële steun, ik wilde een deel van haar leven worden.

De keer daarna dat ik met Mieke op pad ging, wist ik dat ik klaar was om Nancy te sponsoren en haar Madrina zou worden. Toen ik dat aan Mieke vertelde tijdens onze wandeling, was ze absoluut blij en oprecht dankbaar en voor haar weer een wonder.

We gingen weer terug naar Nancy en haar familie, en ze waren blij ons weer te zien. Mieke legde uit dat ik iets wilde vertellen aan Nany; ik zakte door m’n knieën en vertelde haar dat ik haar Madrina wilde zijn. Ze was helemaal overweldigd en gaf  me heel veel lieve knuffels en ook de familie was ongelooflijk blij. Nancy liep terug naar haar kamer om een soort van krukje voor mij te halen om op te zitten zodat we samen konden praten en spelen. Samen met haar broers en zussen heb ik kaartspelletjes gedaan en Nancy koesterde elk moment wat we samen hadden.

Ik mocht met Mieke mee om samen met de familie alle schoolspullen, uniformen, rugzakken etc. te kopen. Mieke zorgde er voor dat het iedere keer voor elk kind een bijzondere ervaring was.

Ik was in de gelegenheid om Nancy en haar familie en nog veel meer gezinnen nog ’n keer te bezoeken voor mijn vertrek naar de VS. Ik heb de steun gezien die elke Padrino geeft aan een kind en dat is echt een wonder. Het is veel meer dan alleen de financiële steun. De kinderen weten middels brieven, cadeautjes, en alle woorden die Mieke tegen hun zegt, dat er mensen in deze wereld zijn die echt in hun geloven zodat ze grote dingen kunnen bereiken.

Ik heb nog nooit een vrouw met zoveel toewijding zien werken; ze is echt in staat om levens te veranderen met de Padrinos van deze kinderen en de hele dynamiek van een gezin wordt versterkt door deze ondersteuning.

Ik kijk ernaar uit om weer een bezoek te mogen brengen aan Guatemala en weer de vruchten te mogen zien van Mimariposa. En natuurlijk vooral de familie van en mijn kleine, lieve Nancy.

 

Brianna Scalici

Familia Aguilar

Familia AguilarMarvin AguilarHet is een groot genoegen voor de  Familie Aguilar uit Jocotenango, Sacatepequez,

dat we de mogelijkheid en de kans hebben om iedereen op deze manier te mogen begroeten.

Het is voor ons een grote zegen om deel uit te maken van het project Mimariposa; omdat door project de mijn kinderen de kans hebben gekregen om te studeren en hogerop te komen.

Zonder die hulp zou dat heel moeilijk geweest zijn omdat het geld dat ik verdien niet voldoende is om die studies te betalen; zoals de kosten van de uniformen, schoenen en alle schoolbenodigdheden.

En daarnaast hebben we ’n paar jaar geleden hulp gekregen met ons huis omdat het project golfplaten had gekocht om ons huis af te maken.

Wij zijn echt heel erg dankbaar want het heeft ons de kans gegeven om te verbeteren, en we zijn iedereen dankbaar die dit project mogelijk maken en op een af andere manier hier aan meewerkt.

 

Deze jongens worden al jaren gesponsord. De oudste heeft inmiddels zijn diploma’s gehaald; is getrouwd en heeft samen met zijn vrouw een prachtige zoon gekregen. (Mieke)

K(n)apper

Lieve mensen,

Ondanks dat er vele gezinnen zijn die iets willen vertellen aan iedereen die de site bezoekt, wordt het ook weer tijd dat ik iets van me laat horen.

Afgelopen week hebben we weer de bekende “knipweek” gehad.

Voor de nieuwe lezers; dan mag elk gezin dat deel uitmaakt van het project met hun kinderen komen en alle mensen van dat gezin worden dan gratis geknipt. Mayra, de kapster, wordt betaald van het extra sponsorgeld en daarom kon deze actie ook dit jaar weer doorgaan. Gelukkig maar, want dat is bere-gezellig. Het was duidelijk dat de meisjes van de gezinnen het hele jaar niet meer naar de kapper geweest waren, en sommige willen dat ook niet. De jongens moeten wel natuurlijk, maar de ouders zijn helemaal blij dat het ’n keer gratis is.

Zoals altijd knipte Mayra elk kind met heel veel liefde en toverde elk meisje om zodat die zich daarna ’n ware prinses voelde. Ik had weer een hele handel speldjes en frutseltjes gekocht voor in haren en zelfs de moeders waren er wild op…

De jongens kende je soms niet meer terug; lekker kaal geschoren kunnen ze weer fris en fruitig naar school. Vaak laten ook de moeders hun haren knippen, de punten eraf, want lange zwarte haren hoort toch bij de cultuur hier in Guatemala.

Het hele gebeuren vond weer plaats in San Pedro las Huertas, op de school voor bijzonder onderwijs: Brillo de Sol. Als dank dat we daar zo ongeveer 4 dagen mogen knippen, kunnen alle leerlingen van die school die willen ook even plaatsnemen op de stoel.

Mayra vertelde mij dat ze er naar uitgekeken had en gehoopt had dat ze ook dit jaar weer van de party mocht zijn. De laatste dag vertelde ze mij dat ze met enkele gezinnen wel erg te doen heeft vanwege de armoede. Daarom had ze bedacht om nog twee of drie keer in het jaar de haren van alle jongens in het project te knippen. Gratis. Dat ontroerde me wel moet ik zeggen.

De gezinnen weten dat nog niet; als we in de laatste week bij elkaar komen wordt hun dat verteld.

En ik denk dat ze er super blij mee zijn! Als je bijvoorbeeld 3 jongens hebt dan ben je per knipbeurt toch al gauw minimaal € 3,50 kwijt. En dat is best veel als bedankt dat je dan die dag misschien weinig of geen eten hebt voor je gezin.

Vier kinderen van de familie Juarez kwamen alleen. Moeder bleef thuis bij de jongste kinderen, vader was werken en de oudste zoon had teveel huiswerk om mee te komen.

Dit gezin is vorig jaar verhuisd en wonen ver boven San Pedro, onder aan de voet van vulkaan. Ik was er nog niet op bezoek geweest omdat ik niet wist waar ze woonden. De jonste van de vier is 5 jaar; ze hadden drie kwartier gelopen om gratis geknipt te worden. Een van de armste gezinnen in mijn project, een leuk en gezellig gezin waar ik altijd welkom ben. Terug lopen is dan ongeveer ’n uur omdat ze dan moeten klimmen met die kleine voetjes..

Ze kwamen midden op de ochtend; dan moet je bedenken dat ze als ze klaar zijn weer dat uur terug moeten dus; ze moeten zich dan omkleden en dan weer 45 min naar school en als de school om 18.00 uur weer uit is dan lopen ze nog ’n uur en dan is het pikkedonker.

De dag van de afspraak moesten ze dus 2x op en neer. Ik vroeg of ze al ontbeten hadden. Nee, was het antwoord. En op de vraag of ze wel iets eten elke dag voordat ze naar school gaan was het antwoord: soms, als er eten is. Op elke school is een winkeltje, zo ook op Brillo de Sol. Toen ze alle vier klaar waren en er prachtig uitzagen vroeg ik of ze met me mee wilden komen. We stonden voor de winkel en ik vroeg wat ze zouden kiezen als ik het zou betalen. Ze kozen voor brood. Ik kocht 4 broodjes met wat kip erop en voor ieder ’n pakje drinken.

Na vele malen Gracias gingen ze met z’n vieren op ’n muurtje zitten. Ik denk niet dat ik al ooit kinderen zo zorgvuldig heb zien eten; ze genoten van elke hap die ze namen en elke keer bekeken ze het broodje. Ze genoten van elke slok die ze dronken uit het kleine pakje vruchtensap. En ze straalden helemaal. Ik kon m’n ogen niet van ze afhouden; het was zo mooi om te zien. Toen ze klaar waren kregen Mayra en ik van alle vier ’n dikke knuffel en huppelend en blij vertrokken ze weer.

Kijk ’s wat ’n prachtig plaatje ik van ze gemaakt heb; een mooie herinnering.

 

Lieve groet Mieke