Lieve Mensen,

Deze keer een brief na mijn vertrek uit Nederland. Het klinkt Nederlands maar ik vond zelf dat ik het te druk had met heel veel dingen en daardoor de rust niet echt kon vinden om een brief te schrijven.

Maar ik ben inmiddels al weer in Antigua; heb de zomerkleren aan en ben alweer op verkenning geweest en verschillende mensen begroet.

De deur van dit jaar gaat alweer bijna dicht en de andere deur van het nieuwe jaar gaat dan open. Dus even een terugblik op de dingen en het werk van en voor Guatemala. Ik heb op verschillende markten goed verkocht en dat kwam ook goed uit. Want vorig jaar had ik al gezien dat de prijzen hier gestegen waren en die gaan zeker niet meer dalen. Toen kwam ik maar net toe met al het geld; ook voor de schoolsponsoring. Maar alles is het hele jaar betaald; de medicijnen, de extra schoolkosten en de examenkosten van een van de jongeren. Het bedrag van de schoolsponsoring hebben we helaas moeten verhogen; maar gelukkig heeft niemand daar negatief op gereageerd.

Jammer genoeg is de site van de stichting nog niet klaar; het is zoals het is en hopelijk gaat ie in het nieuwe jaar wel de lucht in. Alles is aangeleverd en de wil van de nieuwe maker was goed maar door persoonlijke omstandigheden van hem was het helaas niet gelukt.

Bedankt Franca voor het kopieerwerk; Hella voor de postzegels; de mensen die ’n keer meegegaan zijn naar ’n markt om mij te helpen; François en Jennet voor de actie die jullie gehouden hebben op de verjaardag waar de opbrengst voor Mimariposa was; super hoor! Dankjewel Wilma voor alle prachtige theelichtjes die je afgelopen jaar gemaakt en verkocht hebt en de opbrengst daarvan weer geschonken hebt aan Mimariposa. Degenen die na een oproep per mail enthousiast extra geld overmaakten om het gezin, waarvan een van de kinderen door hun gesponsord wordt, te ondersteunen met enkele voedselpakketten; bedankt! En de mensen die elke maand geld overmaken om ’n vast gezin te ondersteunen; dank hiervoor! Michel voor de sportkleren; elk jaar weer ’n doos vol; merci! Het maakt niet uit wat en wie; het  gaat erom dat we de mensen in dit land niet vergeten door het jaar en dat is niet gebeurd. Zoveel ontroerende acties en reacties; er zijn gelukkig nog zoveel goeie mensen op deze wereld.

Ik heb zoveel cadeautjes toegestuurd gekregen om mee te nemen naar de sponsorkinderen; een koffer was echt voor de helft gevuld. Wat nog in Nederland aankomt deze of volgende week wordt doorgestuurd naar Guatemala, dan kan ik het alsnog afgeven aan de kinderen en hun familie.

Ik heb nog niemand van de gezinnen gezien en Claudia is gelukkig zo verstandig om altijd te zeggen dat ze nooit precies weet wanneer ik weer in Guatemala ben.

Zondag vertrek ik naar het meer Lago de Atitlan voor enkele dagen. Dat was me vorig jaar zo goed bevallen dat ik daar maar weer mee begin deze keer.

En daarna komt het echte werk; op bezoek bij de gezinnen!

Wordt vervolgd, ik heb er zin in!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Aan de vooravond van mijn vertrek naar Guatemala is het leuk en goed om nog even terug te kijken naar de dingen die afgelopen jaar gebeurd zijn. Dingen die in ieder geval ten goede zijn gekomen aan het werk in Guatemala en dat is leuk om te delen.

Het meest belangrijke is natuurlijk dat het projekt is omgezet in een stichting, waar Maria en ik samen onze handtekening onder hebben gezet.

Dat heeft nogal wat tijd  gekost; omdat de vakantie erin viel en met veel dingen ben je toch afhankelijk van andere mensen. Omdat ik niet overal verstand van heb en bepaalde dingen ook gewoon niet kan doen.

Iedereen heeft inmiddels wel een brief en visitekaartje ontvangen met het mooie logo erop.

Mimariposa. Mariposa is het spaanse woord voor vlinder. Het proces van rups tot vlinder is zo bijzonder om uiteindelijk een prachtige vlinder te kunnen worden. Dat vind ik wel passen bij de kinderen die gesponsord worden. De studie die voor hun betaald wordt en waardoor ze als ze willen ook echt  iets in de toekomst kunnen gaan doen. Dat heb ik al meerdere keren gezien bij jongelui en bij ‘n moeder. Omdat Mariposa al erg vaak gebruikt werd op internet heb ik er het woordje mi voorgezet. Dat betekent mijn en zo is het dus “mijn vlinder” geworden. Toepasselijk voor ieder die een kind sponsort. Mijn vlinder, mimariposa. Het logo is gemaakt door mijn neef Mart.

Het drukwerk is gesponsord door Barend. Het copieerwerk door Franca. Dank voor de postzegels aan Hella. De web-site is nog in de maak. Dat doet Johan; maar wegens ziekte was de site niet op tijd klaar. Dat komt nog wel.

En behalve deze mensen ook alle mensen die extra geld overgemaakt hebben om alle kosten mee te betalen. Geweldig waren de reacties. Dankjewel.

Natuurlijk heb ik weer een aantal markten gedraaid om spullen te verkopen van Guatemala. De een ging beter als de ander maar uiteindelijk altijd de moeite waard om te doen. Alles is winst en het komt allemaal ten goede van de mensen daar.

Er zijn net als elk jaar om een bepaalde reden weer enkele kinderen afgevallen en er zijn ook weer enkele nieuwe mensen die een kind willen sponsoren. Dus kan ik ook weer op zoek naar nieuwe families. Leuk is dat.

Morgen vertrek ik. Ik blijf twee dagen in Antigua en ga dan ‘n paar dagen naar het Lago de Atitlan.

Dat wil ik elk jaar maar als ik eenmaal aan het werk ben dan komt het er niet meer van. Dus daar begin ik dit jaar maar mee. Lekker op een van de mooiste plaatsen op aarde energie opdoen die ik daarna goed kan gebruiken.

Ik wil via deze brief iedereen die op welke manier dan ook in het afgelpen jaar zijn of haar steentje bijgedragen heeft om iets te kunnen betekenen voor de kinderen en hun families in Guatemala,

heel hartelijk bedanken. Alles was belangrijk en de moeite waard.

Ik heb er zin in; we gaan er weer voor!

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Wat het onderwijs betreft blijf ik me hier het meest verbazen denk ik.

Het is zo vervuld van macht; daar kan bijna niemand tegenop.

Als een kind een week thuis is geweest van school omdat hij of zij ziek was dan kan die leerling het hele schooljaar weer overdoen; ook al was het de beste leerling van de klas.

Dat wordt door de regering niet goedgekeurd en daarom zijn er weer speciale kantoren in het leven geroepen waar je als ouder naar toe kunt gaan en het hele verhaal uit kunt leggen. De desbetreffende gemachtigde neemt dan contact op met de school en de directrice van de school moet dan alsnog de leerling toelaten in de klas waar hij of zij hoort.

Heel veel ouders weten dit niet en ondernemen dus geen actie omdat ze niet weten waar ze naar toe moeten; de school zelf zal dat niet zeggen natuurlijk. En als ze wel weten waar ze naar toe moeten dan kunnen ze de consequenties daarvan zelf al invullen. Als je pech hebt en een slechte leerkracht/directrice treft dan zal de hele familie een heel schooljaar lang daar “plezier” van beleven.

Andere kinderen van het gezin kunnen blijven zitten, het huiswerk wordt regelmatig afgekeurd en de kans is groot dat de punten op het volgende rapport lager zijn dan de kinderen verdienen.

Het is dus gewoon een kwestie van macht; er zijn maar weinig ouders die daar tegenop kunnen.

Ik schilder dit heel zwart/wit; er zijn gelukkig ook leerkrachten en schoolhoofden die wel een inlevingsvermogen hebben. En gelukkig zijn er ook mondige ouders die wel kunnen lezen en schrijven.

Enkele voorbeelden: als je de juiste papieren niet bij hebt bij de inschrijving: je wordt niet toegelaten.

Heb je niet de voorgeschreven gymkleding aan: punten eraf, je zult nooit hoger scoren dan een 5 op je rapport. En de pest is dat elke school zelf bepaald welk uniform de leerlingen moeten dragen. Dat is op zich heel goed natuurlijk, zodat niet alle leerlingen van verschillende scholen met dezelfde kleren lopen want dan zie je nog niet op welke school ze thuis horen.

Maar ze presteren het ook om dit jaar een blauwe trui te verplichten en die wordt volgend jaar veranderd in een groene terwijl ze die trui van vorig jaar misschien nog best een jaar kunnen dragen.

En al zou de trui dezelfde kleur hebben dan vorig jaar dan wordt er wel weer ’n streepje in de kraag of op de mouw verzonnen.

Gymkleding mag niet gewoon een lekker makkelijk gymbroek zijn met een wit shirt. Nee, als ze bedenken dat dat een compleet uniform moet zijn met het logo van de school dan is iedereen verplicht om dat te dragen. En ook dat kan per jaar van kleur veranderen. Onvoorstelbaar. Want dat maakt juist dat de kosten voor de families bijna niet te betalen zijn. Zo’n compleet gympak kost omgerekend € 25 en te bedenken dat de gezinnen in mijn project soms maar € 2 per dag verdienen, amper genoeg om te eten met z’n allen. Dus de gezinnen die geen hulp van een project hebben, hebben gewoon pech. En dat laat jammer genoeg weer zien dat er verschil is tussen arm en heel arm.

Je moet gewoon mee doen anders is alles voor niks, en dat is helemaal jammer van het geld.

Het is en blijft echt een kwestie van macht. En de kinderen zijn de dupe ervan.

Als ik zie hoe lang sommige kinderen moeten lopen naar school en als ze terug naar huis lopen dan is het laatste gedeelte van de afstand soms alleen maar zand. Ze spelen onderweg, rennen en gaan weer effe zitten; het zijn allemaal kinderen. Maar dat betekent wel dat zo’n duur gympak geen twee jaar meegaat, ook al wordt het een maat groter gekocht.

En iedereen speelt het spelletje mee; je moet wel, hebt geen andere keus. Het gaat soms alleen om macht.

En dan kun je ook nog de pech hebben dat een leerkracht je niet mag om welke reden dan ook. Dan kun je het al helemaal vergeten. Dan zit er soms niks anders op dan van school te veranderen, want behalve dat de kinderen niet meer gestimuleerd zijn om hun best te doen is de kans groot dat de pesterij doorgespeeld wordt naar een volgende leerkracht.

Vorige week was ik in een gezin en de oudste dochter Dalia zou dit jaar voor het eerst naar de tussenschool gaan, een soort van mavo, zeg maar. Klaar met de basisschool dus. Ze vertelde dat ze niet toegelaten was omdat ze per ongeluk het rapport van de 5^e klas meegenomen had en niet van de 6^e klas. Er is hier niks geautomatiseerd, dus ze moeten met alle papieren elk jaar weer naar de school. Haar ouders kunnen niet lezen en die wisten dat niet. De mensen worden dan heel passief en denken/zeggen: dan wachten we maar ’n jaar. Dat kan natuurlijk niet. Een broer van moeder was er ook op dat moment en toen ik vertelde dat ze terug moest gaan en zeggen dat het mijn schuld was en dat ik eventueel wel mee wilde gaan naar school om het uit te leggen. Ik wist niet wat ik uit moest leggen maar wel dat ik ter plekke wel een verhaal van zou maken 😉

De broer van moeder kwam tevoorschijn en we bespraken het nog een keer. Ik vertelde dat hij maar moest zeggen dat de directrice van het project waar Dalia ingeschreven staat wegens omstandigheden wat later was dit jaar en dat ze wanneer ze niet toegelaten zou worden ik heel graag een gesprek met haar wilde omdat ze ook de hulp van Padrinos zou gaan verliezen als ze niet door kon gaan met haar studie. Hij op pad. Met de goeie papieren. Ik kon niet wachten tot hij weer terug was, want ik had nog meer afspraken. ’s Middags ging de telefoon en Dalia vertelde het goede nieuws dat ze toch nog was toegelaten. Gelukkig maar. Wat dan precies indruk gemaakt had mag Joost weten, en dat maakt ook niet uit. Het belangrijkste is dat Dalia weer naar school kan en niet zomaar een jaar thuis en op straat rondhangt.

Van Evelyn, de oudste dochter van een ander gezin, was de oma afgelopen jaar in augustus overleden. Evelyn en haar oma waren heel veel samen. Evelyn is een heel begaafd kind en haalt vrij hoge punten op haar rapport; altijd tussen een 8 en 9.8.

De moeder van Evelyn ging naar school om te zeggen dat haar moeder, de oma van Evelyn dus, geheel onverwacht overleden was en vroeg om 1 dag vrij voor de begrafenis. Als iemand overleden is in dit land dan wordt diegene binnen 24 begraven, dus veel tijd is er niet. Omdat het geen feest was kreeg ze vrij. Evelyn heeft geluk dat ze heel goed mee kan op school; ze heeft het, weliswaar met lagere punten, gehaald. Op zo’n moment staan er in Nederland hele hulptroepen klaar om een kind door een proces te slepen als dat nodig is en hier moeten ze leren dat het bij het leven hoort. Geen geld voor therapie of welke andere gesprekken dan ook.

Dat geldt ook voor boeken. Dit jaar koop je een woordenboek van weet ik welke schrijver en wanneer je denkt dat de volgende in het gezin datzelfde boek volgend jaar kan gebruiken heb je het mis.

Behalve dat dat boek misschien heel veel geleden zal hebben, zal het waarschijnlijk ook een andere uitvoering moeten zijn.

Macht. Je kunt het er mee eens zijn of niet, maar hier doe je vanzelf mee als het niet anders kan.

Want als de kinderen in mijn project niet de goeie spullen hebben om naar school te gaan dan zijn diezelfde kinderen daar weer de dupe van en dan kan het gebeuren dat ze 10 jaar over de basisschool doen. En dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling. We blijven optimistisch en spelen het spelletje tot een bepaalde hoogte gewoon mee.

Lieve groet,

Mieke

Lieve Mensen,

Zo denk ik dat ik een laatste rustige week heb; en zo zit ik weer helemaal vol. Zo dacht ik dat ik afscheid genomen had van alle families en zo zie ik ze weer allemaal.

Vorige week ben ik in contact gekomen met Vera; een jonge nederlandse voruw die hier is om spaans te leren en daarna in een project te gaan werken als tandarts.

Samen met mij is ze vorige week enkele gezinnen gaan bezoeken zodat ze een idee heeft hoe de mensen hier leven en welke gezinnen zoal in mijn project zitten. Als je hier alleen maar komt om te leren en in een bestaand project te werken dan heb je nog geen idee hoe het echte leven van de mensen er soms uitziet. Vera was enthousiast en wilde graag iets voor de kinderen van mijn project betekenen. Dat kon natuurlijk alleen maar deze week; mijn laatste week. Een supergoed idee natuurlijk om de tanden van alle kinderen te controleren; en dat gratis. Toen ik er over nadacht zag ik alles al voor me. Hele gezinnen die weer ergens bij elkaar moesten komen en (misschien) huilende kinderen. Omdat vele gezinnen niet (altijd) op tijd komen kan het zijn dat er veel kinderen staan te wachten. Toen kreeg ik het idee om een kapper te zoeken. Als alle kinderen dan ook nog gratis geknipt worden dan hadden we twee in een dacht ik zo. En er moest nog een ruimte gezocht worden, want je kunt dat niet zomaar op straat doen. En alles moest binnen drie dagen geregeld zijn. Voor 81 kinderen. Ik ben naar San Pedro gegaan omdat daar de meeste families wonen. Naar Brillo de Sol, de school voor bijzondere kinderen, om te vragen of we daar een ruimte mochten gebruiken. En dat mocht; ik mocht zelfs kiezen welke. Toen op pad voor een kapster. We hadden afgesproken om alleen de ochtenden te gaan; ‘s middags moeten Vera en Liz (mijn huisgenootje die zou assisteren) nog naar school voor de spaanse les. Heel dicht in de buurt woont hier een kapster die meestal alleen maar ‘s middags afspraken heeft en die wilde met liefde en plezier meehelpen. Kosten: € 1,- per kind. Dat was dus allemaal geregeld. Toen moesten alle families nog gebeld en afspraken gemaakt worden om te voorkomen dat de ene ochtend niemand zou komen en de andere er zomaar 30 zouden zitten wachten. Ik had wel de afspraak met school gemaakt dat ook alle kinderen van de school naar de tandarts mochten en ook dat hun haar geknipt zou worden. Ook voor die kinderen gratis en in ruil voor de ruimte en de plaats die we mochten gebruiken. De kinderen van mijn project die ‘s ochtends naar school gaan moeten eerst toestemming aan de leerkracht vragen met een briefje en handtekening van een van de ouders. Dus maandag konden we vast beginnen met de kinderen die ‘s middags naar school moeten.

We hebben er nu drie ochtenden opzitten; morgen nemen we “vrij” en dan komen vrijdag de laatste gezinnen. Ik had ‘n heleboel mooie haarspeldjes voor de meisjes gekocht; dan konden ze na de knipbeurt kiezen wat ze in hun haar wilden.

Toen we maandag wilden vertrekken stonden we hier buiten te wachten en zagen we bij de buren al een heleboel vuilnis voor de deur staan. Ook een hele stapel van die grote eierrekken. De buuf kwam buiten en ik vroeg of we die mee mochten nemen. Een mooi kado voor de school dacht ik; dan kunnen de kinderen daar fijn mee knutselen. Zonde om weg te gooien.

Toen we aankwamen op Brillo de Sol hebben we van de kleine ruimte een mooie praktijk gemaakt. Er werd een tafeltje in gezet; een leuk kanten kleedje erover; er kwam nog een meneer die de boel nog moest poetsen vond hij, vanwege de hygiene en de eierrekken werden op de grond in een hoek gezet; niemand wist op dat moment nog hoe goed deze in de praktijk van pas zouden komen, om al het vuil wat van de vieze tandjes geschraapt werd in te doen.

De kapster besloot om buiten onder de veranda te knippen; lekker in de schaduw en op een plaats dat we alles konden overzien.

Ondanks dat we het spannend vonden hadden we er allemaal zin in. De families waren allemaal enthuisiast aan de telefoon; ook al is het dan nog afwachten of ze het de moeite waard vinden om daar voor echt naar de plaats van bestemming te komen en eventueel geld uit te geven voor de bus.

Maar die maandag de afspraak hadden waren er ook. De kinderen enthousiast met de kapper en de meisjes vooral met alle mooie speldjes. Ze gingen ook met gemak binnen bij de tandarts en niet een liet er een traan. Er werd gecontroleerd; schoongemaakt en getrokken. En gemopperd dat ze beter moesten poetsen en vooral ook dat de moeders hun kinderen mee moeten helpen. Moesten ze al wachten dan konden de kinderen fijn buiten op het grote terrein spelen. Het liep als een tierelier. Iedereen genoot ervan; hoe primitief de tandarts ook moest werken; het ging allemaal goed. Je kunt de kinderen hier tenslotte toch niet zo helpen als in Nederland. Dat is anders. Maar het belangrijkste was dat ze gecontroleerd werden en dat is gebeurd. En natuurlijk de rotte kiezen eruit. Voor de meeste meisjes van de gezinnen in mijn project was het ook de eerste keer dat er iemand met een schaar hun haren mooi maakte. Behalve dat dat dan ooit gebeurd zou zijn door een grotere broer of zus; een huilend kind achterlatend met een scheve pony of een flinke hap eruit geknipt…

Dinsdag vierde de school carnaval en dat vrolijkte de boel behoorlijk op. De kinderen van Brillo de Sol zagen er allemaal geweldig uit; ieder op hun eigen manier. De juffen deden een dansje en iedereen genoot er duidelijk van; de hele ochtend.

Als een gezin te laat was dan kon ik de klas binnen lopen en kon er een kind van de school tussendoor totdat het volgende gezin weer kwam. Het verliep prima.

De kapster gaf volledige uitleg aan de moeders waarvan de kinderen een haar vol luizen hadden wat daaraan het beste te doen was; tot en met hoe ze het haar het beste konden wassen. Een echte kapster dus; van alle markten thuis. Een kind met schrale wange? Geen probleem; ze wist overal wel iets voor en allemaal van die natuurlijke dingen waar de mensen geen geld voor uit hoefden te geven. We hebben ook echt heel veel plezier gehad; echt genoten. De kinderen die klaar waren liepen helemaal sttralend naar de klas of naar hun moeder; helemaal trots dat ze zo knap waren. Twee zussen hadden het lef om hun lange haar tot op hun schouders af te laten knippen. Echt heel mooi waren ze. Alle dooie punten eraf en het zag er super uit. Gelukkig hoefde niemand die zat te wachten zich te vervelen. De moeders van de gezinnen kennen elkaar inmiddels en zaten gezellig te  kletsen en de kinderen konden schommelen; voetballen of bij elkaar gaan kijken hoe het ging. Klasgenoten of broertjes en zusjes liepen nieuwsgierig mee naar binnen bij de tandarts om als eerste in de monden van de patient te kunnen kijken, zodat Vera niks meer kon zien. Geweldig. Mijn huisgenootje Liz is deze week gepromoveerd tot tandarts assistente. Ze gaf alles aan wat nodig was en zorgde dat de boel op tijd weer gesteriliseerd werd. Spoelen, spugen, mondjes afvegen; ze deed het allemaal. Het was een hele drukte, maar vooral gezellig en iedereen die klaar was vertrok met een voldaan gevoel en een stralende lach.

Als de kinderen niet alleen durven dan komen ze aan mij vragen of ik mee naar binnen wil gaan. Dat is wel aandoenlijk; ik hou de handjes vast maar ze geven geen kik. En sommige kinderen waartegen ik zei: je bent klaar, sprongen van de tafel en renden naar buiten. Blij dat het erop zat.

De kinderen een stuk knapper dan toen ze aankwamen en met soms ‘n stuk of wat tanden minder in de mond. Of een grote pluim omdat het gebit er geweldig uitzag.

Maar de moeders allemaal tevreden en dankbaar dat hun kinderen weer geholpen waren.

En wij ook; ontroerend is het om te doen. We gaan elke dag met plezier naar San Pedro. Nog ‘n stuk of twintig kinderen vrijdag en dan zit deze week er ook weer op.

Met de regeltjes die in Nederland gelden zou je hier geen prijs kunnen winnen op de manier waarop deze week gewerkt wordt ; maar wel veel harten.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Vorig jaar kwam ik via een andere familie terecht bij Madelin. Een geestelijk en lichamelijk gehandicapt meisje van toen 4 jaar. Ik heb toen de ouders beloofd dat het project in ieder geval voor een jaar de medicijnen voor Madelin zou betalen. Die dag dat ik dat goeie nieuws kwam vertellen zaten de ouders net te vergaderen over de operatie die Madelin de volgende dag zou moeten ondergaan aan haar oortjes. Ze hadden er gewoon geel geld voor en ook hun eigen familie kon hun niet helpen. Ik heb toen ter plekke geld gegeven en zodoende kon de volgende dag de operatie doorgaan.

Moeder Martha belde mij enkele weken geleden op. Dat wil zeggen: ze belde en dacht dat Claudia zou beantwoorden; ze wist niet dat ik al Guatemala was. Ze vertelde dat Madelin in het ziekenhuis hier in Antigua was opgenomen sinds december en vroeg of ik ‘n keertje mee op bezoek wilde gaan. Graag natuurlijk; maar daar heb ik de eerste weken van mijn verblijf hier gewoon geen tijd voor. Eerst moeten toch alle kinderen voorzien zijn van alle schoolspullen.

Twee weken later belde ik haar op en we spraken af dat we buiten bij het ziekenhuis op elkaar zouden wachten, en zo kon ik dan met haar op bezoek bij haar dochtertje. Madelin lag op een beschermde afdeling en zodoende kon ik haar alleen maar bewonderen door het raam nadat moeder haar uit bed gehaald had en voor het raam kwam showen.

Ze zag er wat magerder uit; ze was erg veel afgevallen en moest nog aansterken volgens de dokter. Moeder Martha wist nog niet wanneer ze Madelin weer mee naar huis mocht nemen. We hebben wat gepraat en bleek dat Madelin nog steeds altijd op het bed van haar ouders lag. Overdag alleen omdat ze zich nog niet goed kan omdraaien en ‘s nachts slaapt zeook altijd bij moeder in haar bed. De vader van het gezin moet vaak naar El Salvador voor zijn werk en blijft dan de hele week weg.

De kinderarts vond het beter dat Madelin een eigen bedje zou krijgen. Op de eerste plaats hebben nou juist deze families geen ledikantje voor de kinderen. De kinderen liggen meteen na de geboorte tot een bepaalde leeftijd bij de ouders in bed. Dat is heel normaal; en natuurlijk ook omdat er geen geld is. De rijkere families kopen mooie kinderkamers voor hun kinderen, maar een familie zoals dit gezin kan dat nooit. Matha vertelde ook dat de rolstoel van Madelin kapot was gegaan. Madelin is het middelste kind van dit gezin. De oudste (een jongetje) gaat al naar school en de jongste ( ook een meisje) is nog thuis. Omdat er geen vervoermiddel is kan Madelin nooit mee naar buiten; ook niet om haar broertje mee naar school te brengen of op te halen. Dat jongetje kan ook niet alleen; dat is te ver weg.

Op de plaats waar we zaten; buiten bij de kinderopname, stonden verschillende buggy’s. Ik vroeg aan Martha of ze daar wat aan zou hebben. Dat zou haar wel helpen zei ze; maar ik zag dat alle buggy’s van die harde plastic kleine wieltjes hadden en dat zou juist voor Madelin heel slecht zijn. Ze kan zich niet in een andere houding verplaatsen en op die keien hier zou dat veel te veel schudden voor haar. We zijn samen nog medicijnen gaan kopen beneden in het ziekenhuis en we namen afscheid. Ik beloofde dat ik voor mijn vertrek nog ‘n keer mee op bezoek zou gaan bij Madelin. Ik ben hier wat rond gaan lopen in Antigua om te kijken of er sowieso hier een ledikantje te koop is. Voor de grotere dingen moet je al gauw naar de hoofdstad. Ik had er eentje gevonden; een beetje vierkant model, niks voor Madelin. Ik geloof dat ik die dag ook eenbrief geschreven en verzonden heb naar al mijn nederlandse e-mail adressen met de vraag of er nog mensen waren die een extra donatie wilde geven. Wie weet zou ik dan een bedje voor Madelin kunnen laten maken bij de timmerman. De reacties waren geweldig. Ik ben enkele dagen later gewoon het ziekenhuis binnegelopen omdat ik wist dat Martha wel bij haar dochter op bezoek was en heb haar verteld dat we op pad konden voor een grote buggy. In Antigua was er niet een te koop zoals goed was voor Madelin. We spraken af dat we samen naar de hoofdstad zouden gaan. Een taxi besproken en op de dag van de afspraak was ook de vader van Madelin gekomen; hij wilde heel graag mee, vind het te gevaarlijk dat wij, twee vrouwen, zonder begeleiding door de stad zouden lopen, ook al gingen we met de taxi. En eigenlijk had hij wel gelijk. Dus wij met drieen op pad. Winkel in en winkel uit; maar nergens geen buggy op luchtbanden te koop. Tot Martha en haar man op een plaats uit stapten en een wijk inliepen omdat ze wisten dat daar ook winkels waren. Ik mocht niet mee van de taxi chauffeur; te gevaarlijk daar vond hij. Even later kwamen ze terug met een vreemde man. Die had hun gevraagd wat ze zochten en juist hij wist waar een winkel was waar ze zo’n buggy verkochten; hij had dat de dag ervoor gezien. Weer naar de andere kant van de stad en in een kleine winkel die je gewoon voorbij zou lopen daar hadden ze er een staan. Een mooie en vooral vrij grote buggy op luchtbanden. Ze vrkochten daar ook matrasjes voor ledinkantjes dus hadden we meteen twwe vliegen in een klap. Ik pingelde er nog twee hoeslakentjes bij en na bijna 5 uur rondgereden te hebben in de hoofdstad konden we weer richting huiswaarts. Moe, maar voldaan en blij dat we de spullen hadden. Een timmerman kan wel een bedje maken, maar moet eerst het matras hebben voor de maat. De volgende dag ben ik naar San Pedro gegaan en had met Martha bij de wasplaats afgesproken. Haar broer is nl. timmerman en op de plaats waar hij werkt kon hij wel een bedje maken. Hij had al een tekening klaar. Ik heb er nog mijn indeeën over heen gegooid en uiteindelijk kwam er een mooie tekening uit. We hadden er vertrouwen in de man beloofde dat het bedje voor mijn vertrek klaar zou zijn. Een vakman, die Andres, met zoveel liefde vertelde hij over de dingen die hij maakte van hout, en het rook zo lekker in de werkplaats. Hij had een machine; de rest was allemaal handwerk.

Eergisteren belde Andres mij op. Het bedje is klaar zei hij. Inderdaad binnen anderhalve week. Omdat we toch in San Pedro waren met de tandarts en de kapper, beloofde ik dat ik op het middaguur even langs zou komen. Ik was echt heel benieuwd. En wow, wat is het een mooi bedje geworden. Bij onze eerste ontmoeting had ik gevraagd of hij er een zon op wilde maken. Omdat ik Madelin een heel bijzonder meisje vind; een zon voor een zonnetje. En daar stond het bedje. Geschilderd en wel. Fijn op hoogte zodat de ouders Madelin makkelijk in en uit bed kunnen tillen, en in bed kunnen verschonen. De zijkant kan helemaal omlaag en onder het bedje enkele laden voor de medicijnen, kleren en luiers. Madelin heeft een eigen mooie, grote buggy en een prachtig eigen bedje gekregen. Met 2 hele mooie dekentjes. En ook de ziekenhuisopname is betaald. Dat is in onze ogen misschien maar minimaal; maar voor de mensen hier een heel bedrag. Dankzij de extra donaties van al die mensen die hebben gereageerd op mijn oproep. Dankjewel hiervoor. Ook namens de ouders van Madelin; ze zijn er zo geweldig blij mee. Als alles goed is dan mag Madelin misschien over twee weken naar huis. Dan kan ze in haar eigen bedje en kan ze ook mee naar school om haar broertje weg te brengen of eens gewoon mee naar de winkel.

Mijn tijd zit erop. Een prachtige afsluiting van deze weken. Ik wil iedereen die op welke manier dan ook een steentje heeft bijgedragen om deze weken helemaal te laten slagen enorm bedanken. Iedereen die op welke manier dan ook betrokken is geweest, dankjewel. Voor de reacties op welke manier dan ook. Voor gebed; de kaarsjes en de lieve woorden.Voor het vertrouwen en geloof in de dingen die ik doe. Dankjewel.

Daarom zijn de laatste foto’s weer voor iedereen. Een bloemetje van de markt hier in Antigua voor de mensen in Nederland. Omdat er zoveel mensen hier weer blij gemaakt zijn.

Het was zo de moeite waard; een fijne tijd om op terug te kijken.

Dinsdag stap ik weer in het vliegtuig terug naar Nederland. Twee totaal verschillende werelden. Zo ver weg en toch zo dichtbij.

Lieve groet Mieke

Sumpango

Op de vierde dag in de knipweek (een week waarin alle kinderen van het project en hun familieleden gratis geknipt worden) had een van de moeders iemand meegebracht die mij wilde spreken.

Deze vrouw, Miriam, vertelde dat ze een echtpaar kende die onder erbarmelijke omstandigheden leefde. Dhr. en Mevr. Velasquez en ze woonden in Sumpango. Miriam vertelde van alles van deze mensen en haar vraag was of Mimariposa iets voor dit echtpaar kon betekenen.

Op zo’n vraag is het altijd moeilijk antwoorden. Ik wil altijd graag zelf een kijkje nemen om een indruk te hebben van de omstandigheden. Wat ik haar wel kon zeggen was dat ik nog maar 3 weken in Guatemala zou zijn en het dus heel kort was om nog iets te doen. Daarbij komt natuurlijk dat de laatste weken de pot ook hevig gaat slinken omdat de schoolsponsoring precies afgestemd is op de benodigdheden die de kinderen moeten hebben om een jaar naar school te kunnen gaan.

We maakten een afspraak voor maandag 11 februari. Ik was nog nooit in Sumpango geweest; een dorp dat met de bus 1.5 uur van Antigua ligt. Dhr en Mevr Velasquez woonden in een kleine kamer op een terrein wat van iemand anders is; ze hebben geen kinderen. Hun eerste en enig kind was met ongeveer 7 maanden gevallen en overleden. Dhr Velasquez is 78 en zijn vrouw 82 jaar; zijn vrouw is klein en bijna blind. Ze wonen in een kamertje van ongeveer 4 bij 4 meter en dat is inclusief de keuken en slaapkamer. Er kwam bijna geen daglicht binnen, de regen lukte dat weer wel zodat de muren erg beschimmeld waren van het vocht. Het was er ’s nachts vaak koud en de wind waaide van links nar rechts door alle kieren en spleten. Buiten op het terrein hangt wat zwart plastic en daarachter is een wc van beton. ’n Beetje verderop staat de pila; de wasplaats waar de was en de afwas gedaan wordt. Er hangt een slang bij de pila en als ze willen kunnen ze zich achter het zwarte plastic wassen en afspoelen met die slang, altijd koud water. De oudjes hoesten en proesten omdat ze natuurlijk ook altijd in de rook van de met houtjes gestookte kachel zitten als er gekookt wordt. Een erg ongezonde toestand en behalve dat ook gevaarlijk omdat Mevr bijna blind is. Het terrein is ook niet vlak om te lopen en ze neemt ook altijd haar stok mee naar buiten zodat ze kan voelen waar ze loopt.

Vriendelijke, lieve mensen die op elke vraag antwoord geven en alle kracht uit hun geloof halen. Mensen die blij zijn met elkaar en met het feit dat ze al lang samen zijn; mensen die vooral in dit land, veel hebben meegemaakt. Die altijd heel hard hebben gewerkt om te kunnen overleven.

Miriam en ik hadden wat groenten, fruit en een kip voor hen meegenomen en terwijl we aan het praten waren stond de soeppan op het vuur te pruttelen. Ze wilden heel graag dat we mee bleven eten, maar helaas durft mijn maag dat niet zo goed aan…

Ik mocht foto’s van ze maken en ik kon alleen maar beloven dat ik mijn best zou gaan doen om hen te helpen; nog eens niet dat ik ze zou kunnen helpen.

Hele bijzondere en liefdevolle mensen die ons bedankten dat we bij ze op bezoek gekomen waren; dat vonden ze een hele eer.

Dan neem je afscheid en loop je terug naar de bus. Drie weken voor mijn vertrek en met bijna een lege kas. Miriam en ik zaten natuurlijk vol ideeën, maar we wisten ook dat die ideeën meer leken op een droom dan op de werkelijkheid. We waren allebei in de volle overtuiging dat wanneer het de bedoeling was dat we deze mensen zouden moeten helpen, dat het dan ook zou gaan lukken. Hoe dan ook: het moest lukken. We zaten te rekenen en te tellen en te bespreken wat en hoe. Wat zou fijn en belangrijk zijn voor dit echtpaar, waar zouden ze het meest mee geholpen zijn.

Toen we in Antigua afscheid namen wisten we nog geen van beiden wat deze middag voor gevolgen zou kunnen hebben.

Het liet me natuurlijk niet los en opeens herinnerde ik mij de actie van het jaar daarvoor die ik op het laatst gehouden had voor Madelin, het gehandicapte meisje van een van mijn families. Zij had een ledikant nodig en een grote buggy, zodat ze ook een eigen bed had en mee naar buiten kon als haar moeder boodschappen moest doen of haar broertje en zusje naar school moest brengen.

Met een mail had ik toen het hele, zelfs meer, bedrag bij elkaar.

Dat was het enige wat ik nu ook zou kunnen doen. Een brief samenstellen, enkele foto’s erbij en dan maar afwachten. Gewoon alles eerlijk vertellen en maar kijken hoe er op gereageerd zou worden.

Niet meer, niet minder. Miriam en ik hadden, zomaar in het wilde weg, uitgerekend dat we met € 500 heel erg veel zouden kunnen doen. Geen van beiden hadden we er verstand van, maar het leek ons al een heel bedrag.

Zo gezegd, zo gedaan. De brief met foto ging via de mail de zee over en dan kun je alleen maar afwachten. De reacties kwamen sneller dan verwacht. Het ene na het andere bedrag kwam binnen; soms vergezeld van een mail of een korte beschrijving. Het was voor mij zo ontroerend dat ik bij elk bedrag wat gestort werd wel ’n traan heb gelaten. Wie had durven dromen dat ruim het dubbele bedrag opgehaald zou worden. Het hield niet op; ik belde vol trots naar Miriam om te zeggen dat we aan de slag konden. Er was haast bij, we moesten snel beginnen want het allermooiste zou zijn dat de hele verbouwing klaar was voor mijn terugreis naar Nederland; dat wil zeggen bijna klaar. En twee weken gaan echt heel snel voorbij.

Wij zelf konden niks doen, alleen maar delegeren, materiaal inkopen en onze wensen uitspreken. De hele operatie werd groter dan gedacht en verwacht omdat er zoveel meer geld opgehaald was. Het was tenslotte allemaal voor deze twee lieve, oude mensen. Miriam en ik gingen tussen de bedrijven door zoveel mogelijk naar Sumpango om toch een beetje de leiding te houden en de vorderingen te bespreken en te bekijken. We hadden geluk met de bouwvakkers. Ze waren echt allerliefst voor de oudjes. Als wij kwamen namen we eten en drinken mee en behalve dat het een hele rotzooi op het terrein was, was het ook vaak gezellig. De mensen wisten niet wat ze overkwam en elke keer bleven ze maar bedanken voor alles wat hun overkwam. Ze hadden in hun hele leven nog nooit zoiets meegemaakt. Dhr Velasquez is geboren en opgegroeid waar hij nu met zijn vrouw woonde en ze waren dus ook niet gewend aan verbeteringen.

Het dak ging er af en werd vervangen door nieuwe houten balken en witte golfplaten die ook het licht door zouden laten. Er werd een nieuwe betonnen vloer gestort die behalve dat hij vlak was ook natuurlijk warmer zou zijn dan een vloer van zand. Oude fundering werd weggehaald en er werden nieuwe muren gemetseld zodat het regenwater geen kans meer zou krijgen om de zaak te verzieken.

Er werd in de slaapkamer een extra muurtje gemetseld en daarachter kregen ze hun eigen toilet (ja, met doorspoeler) en een douche, zodat ze niet meer naar buiten hoefde door weer en wind om zich te wassen of wanneer ze naar de wc moesten. Er werd een nieuwe pila geplaatst en er werd een nieuw kookfornuis gemetseld. Ook in dit fornuis moesten houtjes gebrand worden, maar het was veel minder gevaarlijk omdat die houtjes nu achter een deurtje gelegd moesten worden en niet meer boven in het vuur gegooid moesten worden. Daardoor had mevr Velasquez een keer in brand gestaan wat ze niet in de gaten had en gelukkig kon haar man haar toen blussen. Boven het kookfornuis werd een afzuiging geplaatst zodat de rook naar buiten afgevoerd kon worden en niet meer binnen in de kamer/keuken zou blijven hangen.

Door deze hele verbouwing moest het echtpaar alles inpakken en afbreken wat ze hadden. Nou is dat nooit zoveel dan de mensen in Europa hebben natuurlijk, maar toch. Ze hebben enkele nachten buiten onder een afdak geslapen en wij maakten daar maar grapjes over zoals: dan hebben jullie lekke romantisch onder de sterrenhemel geslapen en wie kan dat op die leeftijd nog zeggen?

De oppermeester en zijn twee knechtjes werkten ontzettend hard. Hele lange dagen en ook de weekenden om alles maar klaar te krijgen. En Miriam en ik sjouwden maar op en neer om het materiaal aan te slepen. En maar iedere keer terug als we niet begrepen wat ze nodig hadden. En omdat we veel meer geld opgehaald hadden dan verwacht, mochten we dus ook op pad voor een toilet en pila etc. En wij maar vergelijken en afdingen om zoveel mogelijk met het geld te kunnen doen. Gelukkig was er maar een bouwmarkt in het dorp die verdeeld was over twee vestigingen; dat maakte het voor ons wel makkelijker om het teveel aan materiaal terug te brengen en te ruilen tegen andere dingen en ook om korting te vragen. Want ook in Guatemala kan een verbouwing financieel uit de hand lopen.

Elke keer als we aankwamen bij het echtpaar Velasquez kregen we een hartelijke knuffel en zeiden ze dat ze niet wisten hoe ze ons moesten bedanken voor alles wat er voor hun gedaan werd. Ze vertelden dan dat ze elke avond aan God vroegen of Hij ons en alle mensen die hiermee geholpen hadden wilde beschermen en zegenen. Dat was wel ontroerend om te zien en te horen.

Precies 16 dagen nadat Miriam mij had gevraagd of ik iets voor het echtpaar Velasquez zou kunnen betekenen en twee dagen voor mijn terugreis naar Nederland gingen we samen voor de laatste keer op bezoek in Sumpango. Familie ging mee en ook heel veel eten. Want de opening van hun nieuwe huisje kon gevierd worden. Wat waren ze blij en trots. En wij niet minder. Wat waren ze dankbaar en wij ook.

Eigenlijk was mijn bedoeling geweest om de laatste week dat ik in Guatemala was nog even naar de zee te gaan; daar was en ben ik nog nooit geweest. Ik geloof niet dat ik van ’n paar dagen zee zo’n voldaan gevoel zou kunnen hebben dan dat ik nu had. Dan was ik de enige geweest die blij was. En nu waren er zoveel mensen gelukkig; dat is meer waard dan welke vakantie ook. Dat zoveel mensen vertrouwen hebben in het werk dat ik in Guatemala doe en dat ook ondersteunen is echt geweldig. En als je dan ook in zo’n korte tijd het resultaat en het geluk op de gezichten van de mensen met eigen ogen mag zien is echt helemaal fantastisch.

Het was druk, zwaar en vermoeiend maar zo de moeite waard! Echt iets om nooit meer te vergeten!