Beste Mensen,

Met trots kan ik zeggen dat in het afgelopen jaar 8 jonge mensen hun diploma weer gehaald hebben en nu klaar zijn met hun studie. Als ze al het papierwerk doorlopen hebben en hun officiële diploma hebben ontvangen dan kunnen ze aan het werk.

Antonio heeft gestudeerd voor verzorgende; hij mag vele handelingen doen in een ziekenhuis, maar natuurlijk nog niet zoveel als een verpleegkundige.

Ismenia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en kan en mag overal inspringen en assisteren in een publiek en privé ziekenhuis. Ook als verpleegster in bijv. een groot fabriek om alle handelingen te doen als er iets gebeurd.

Rutilia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en mag overal inspringen en assistgeren in een publiek en privé ziekenhuis.

Jonathan is afgestudeerd aan de muziekschool in de hoofdstad en heeft met enkele vrienden een eigen orkest samengesteld waarvan hij dirigent is. Hij is zo trots; dit was zijn droom. Zijn eigen favoriete instrument is de klarinet.

Yoselin is afgestudeerd in horeca en toerisme en heeft in het duurste hotel in Antigua stage mogen lopen omdat ze tot de beste leerlingen van de school behoorde.                   Haar droom kwam uit.

Julia is afgestudeerd als tweetalig secretaresse; ze is zo blij. Wil nu een jaar gaan werken en daarna nog verder studeren.

Josselin was klaar met de opleiding voor toerisme en heeft nog een extra cursus gedaan koken en bakken, zodat ze meer kans heeft op werk.

Al deze jongelui ken ik al jaren, en daarmee bedoel ik al zeker 15 jaar, dus ik volg hun al van jongs af aan. Ze hebben zo enorm hard gewerkt om hun dromen waar te maken. Sommigen hebben naast hun studie en stage ook nog een bijbaantje gehad om zelf wat aan de kosten bij te dragen. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar als het kon dan deden ze het ook. Allemaal hebben ze hun kans gegrepen; en voor de een was het makkelijker dan voor de ander natuurlijk, dat is altijd. Sommige studies waren zo zwaar dat ze soms tot midden in de nacht hun huiswerk moesten maken, dan ’n paar uur konden slapen om vervolgens weer om 5 uur ’s ochtends op de staan om op tijd op school te komen. Maar ze hebben het er allemaal voor over gehad; ze wisten dat ze maar een kans kregen, een kans om hun droom waar te maken. En dat zou zonder de hulp van hun Padrinos nooit gelukt zijn; zelf hadden ze het nooit helemaal kunnen financieren. 

Een van de mooiste opmerkingen die ik ooit gehoord heb in de jaren dat ik in Guatemala kom is de volgende; “Ik ga nu een jaar werken, geld sparen, en daarna ga ik een ander kind helpen om zijn of haar droom waar te maken. Ik wil dat iemand anders net zo blij is als ik, dat is het minste dat ik kan doen”.  Als dat uit de mond van een 19 – jarige komt dan weet je zeker dat het allemaal zin heeft.

Lieve groet Mieke

Goedendag,

Ik wil iets vertellen over dit project, dat hulp bied aan kinderen in nood. Eerlijk gezegd was het voor mij echt moeilijk als alleenstaande moeder om 6 kinderen te laten studeren, maar God zij dank kwam dit project in ons leven en dat veranderde alles.                                                              Ik was nooit bekend met projecten, maar toen vertelde Mieke dat het project de gezinnen wil helpen met scholing voor hun kinderen om zo verder te kunnen komen. Het project is echt heel heilzaam voor de kinderen. Persoonlijk ben ik dit project erg dankbaar omdat nu ook mijn kinderen een beroepsopleiding kunnen volgen.

Heel erg bedankt aan alle mensen die hieraan meewerken.                              

Dat God jullie mag zegenen.

Hallo, mijn naam is Carla Gabriela,

Ik wil iedereen bedanken voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben. Dankzij het project heb ik kunnen studeren sinds ik klein was. Mama moest echt vechten om ons te kunnen laten studeren, maar  dankzij jullie hulp heeft ze het niet zelf hoeven betalen. Ik zou niet weten hoe we terug zouden moeten betalen; maar ik hoop dat God het project Mimariposa zal zegenen.

Lieve Mensen,

Hier in Antigua is enorm veel veranderd; het lijkt er op dat er eindelijk een goede burgemeester is die van aanpakken weet en verbeteren houdt en daar ook het beschikbare geld aan uit wil geven en niet (alles) in z’n eigen zak steekt zoals in het verleden vaak gebeurd is.

Achter het busstation is alles in het hard gelegd en dat is echt een zegen moet ik zeggen.    Daar was alles zand en als het waaide dan vloog dat dunne zand alle kanten op en dat is nu voorbij. Een grote parkeerplaats is er ook aangelegd en daar moet voor betaald worden; er is zelfs een boom en een kastje met uitrijticket geplaatst. 

In de omliggende dorpen die bij deze gemeente horen zijn tot grote blijdschap van de mensen daar, ook veel straten verhard. En hier in Antigua liggen zelfs op sommige trottoirs ribbeltegels voor slechtzienden. Je kunt je af vragen wat je daaraan hebt als het maar op enkele trottoirs ligt, maar het begin is gemaakt. Het schijnt dat ze alle straten hier wat vlakker willen maken met die kinderkopjes; ben benieuwd hoe. Daar zijn de Nederlandse kinderkopjes echt niks bij. De straten hier lijken veiliger; er wordt meer rekening gehouden met voetgangers lijkt wel, en in het park lopen de mooie vrouwen en jonge dames in klederdracht weer rond om hun spulletjes te verkopen zonder dat ze weggejaagd worden door de politie. Dat was in een ver verleden ook al zo en het is gezellig dat ze allemaal weer terug zijn. En goed voor hun inkomsten natuurlijk. Sommige mensen hebben er last van, maar ik vind dat ze nooit opdringerig zijn. Alhoewel ik ook eerlijk moet zeggen dat ik bijna nooit in het park zit omdat ik er geen tijd voor heb. Het enige wat volgens mij nog wel zou kunnen veranderen is dat er geen auto’s meer op de markt mogen rijden; levensgevaarlijk, ook al rijden ze niet hard, zeker op de marktdagen tussen heel die mensenmassa. Maar niet alles kan ik een keer, hopelijk staat dat op het lijstje voor de toekomst. De straten worden beter schoongehouden, want nog steeds is niet iedereen gewend om afval in de prullenbakken te gooien. Wat in het ene land heel normaal is, lopen ze in het andere land toch nog ver achter. Met plastic tasjes en zakken wordt je doodgegooid en je wordt een beetje raar aangekeken als je ervoor bedankt. Ze snappen al helemaal niet als ik zeg dat het in Nederland verboden is; want waar doe je dan je boodschappen in. En dat zeggen ze in dit land waar ze zoveel prachtige tassen verkopen. Hier was het een aantal jaren geleden ook verboden, maar niemand die er nog naar omkijkt. 

De ruïnes (resten van de grote aardbeving) worden stukje bij beetje ook helemaal opgeknapt en gerestaureerd en het gaat er fantastisch mooi uitzien! 

Er lijkt meer controle op de bussen; dat ze op tijd vertrekken en aankomen; er zijn zelfs bordjes geplaatst op het busstation met de namen van de dorpen waar ze naar toe gaan. En met een beetje geluk parkeren ze ook op de goede plek.

Kortom; er heeft een hele ontwikkeling plaatsgevonden in de afgelopen jaren en dat is mooi om te zien, het is zeker positief!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

3 jaar later…….

Als je voor iets staat dan lijkt de tijd soms ontzettend lang te duren; als het achter de rug is dan denk kun je denken: huh, waar is die tijd gebleven?

Zo liep ik hier ook weer rond de eerste dagen, alsof ik niet weg was geweest, alsof het gewoon vorig jaar was geweest zoals alle andere jaren dat ik naar Guatemala ging.                                             De ontmoetingen met de families en alle andere mensen die ik hier inmiddels heb leren kennen was geweldig en soms ook ontroerend.  We waren allemaal blij elkaar weer te zien. Gelukkig is er in niet een gezin iets ernstigs gebeurd wat covid betreft de afgelopen jaren; alhoewel een vader van een van mijn gezinnen overleden is aan een hartinfarct, en dat verdriet is voor het gezin natuurlijk enorm.

Er zijn ook kinderen geboren in ‘n paar gezinnen en bij jonge dames, en die lopen alweer rond. Mensen zijn verhuisd en sommige kinderen kende ik bijna niet meer terug, zo zijn ze veranderd in drie jaar.

De dankbaarheid dat alles door is kunnen gaan tijdens de afgelopen jaren is groot; ook van mijn kant. De samenwerking met de eigenaar van de winkel waar ik altijd de schoolspullen koop is fantastisch gegaan; lang leve WhatsApp. De communicatie met de gezinnen liep goed en iedereen heeft alles gehad wat nodig was, en dankzij de extra donaties in het eerste jaar dat covid zijn intrede deed zelfs nog meer dan dat. De mensen zijn er nog steeds dankbaar voor.

Het is achter de rug, er is ook hier veel kapot en veranderd, maar de mensen beginnen er weer bovenop te klimmen. De scholen gaan weer van start, de uniformen zijn weer verplicht en alle regels zijn weer opgepakt. De prijzen zijn ook hier omhoog geschoten; groenten en fruit is erg duur voor de mensen hier; voor mijn portemonnee is het (bijna) niks, maar ik merk het wel. In de bus moet het dubbele van 3 jaar geleden betaald worden; mensen die het niet kunnen betalen gaan lopen naar de markt in Antigua. De salarissen zijn  met een beetje geluk hetzelfde gebleven; het is iig niet meer geworden. Maar het leven gaat door; dat is ook wel een beetje de mentaliteit van de mensen hier, een overlevingsdrang hebben ze. 

Dus we gaan er weer voor, ik heb al verschillende gezinnen bezocht en met een aantal kinderen de inkopen gedaan. De middelbare scholen en beroepsopleidingen beginnen volgende week en de basisscholen pas in februari, dus we hebben tijd.

Tijd kan helen, kapot maken, maar vooral ook goede, mooie dingen laten gebeuren.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Behalve dat het een roerig jaar is geweest, zijn er voor de mensen in Guatemala gelukkig ook nog goede dingen gebeurd.

Afgelopen jaar heb ik twee keer een actie gehouden om geld in te zamelen omdat de gezinnen in mijn project echt helemaal niks meer hadden. Als je een moeder met 7 kinderen huilend aan de telefoon spreekt en ze jou verteld dat ze nog maar voor ’n paar dagen eten heeft voor haar kinderen dan raakt dat echt.

Het is fantastisch geweest hoe alle mensen gereageerd hebben, het overtrof beide keren mijn verachtingen. De warme betrokkenheid van de Padrinos en andere mensen die aan de actie meegedaan hebben was zo hartverwarmend dat ik er soms van wakker lag. Als je dan op zo’n afstand ook nog goede mensen hebt die het allemaal willen en kunnen regelen dan heb je veel geluk. Het was echt een hele organisatie, ook wat betreft het tijdsverschil, maar het doel was twee keer bereikt. De families van het project laten merken en zien dat we ook aan hun denken als het  slecht gaat in de wereld. De dankbaarheid die we van alle gezinnen hebben gekregen was net zo hartverwarmend als de actie zelf. Ik weet dat veel mensen ontroerd waren, waar dan ook.

Het is raar om nu niet in Guatemala te zijn, en alles van een afstand te moeten regelen. Gelukkig kennen de mensen op de markt mij al zo lang dat ze alle medewerking willen geven om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. De families mogen schoenen, uniformen en alle schoolspullen gaan halen op de plaatsen waar ze dat altijd doen. Deze winkels hebben een lijst met alle namen van de kinderen van het project en ik mag ze allemaal achteraf betalen via MoneyGram. Nu kan ik zien hoeveel het waard is wat ik in al die jaren heb opgebouwd en dat geeft een rijk gevoel. Ook het wederzijds vertrouwen met de families is een kostbaar iets.

Omdat ik nu dus alles vanuit thuis regel zal ik ook niet zo veel te vertellen hebben als andere jaren. Ik houd iedereen zoveel mogelijk op de hoogte van de algemene dingen die gebeuren; als het met de kinderen te maken heeft die persoonlijk gesponsord worden dan stuur ik net als andere jaren een mail naar de Padrinos die dat kind sponsoren.

Lieve groet, Mieke

Lieve Mensen,

Mijn tijd zit er weer bijna op. Alle gezinnen hebben alle spullen voor hun kinderen zodat ze weer een jaar naar school kunnen met alles wat daarvoor nodig is. En alle gezinnen hebben weer een nieuwe binnen pot voor hun waterfilter of een nieuwe complete waterfilter als dat nodig was. Er zijn altijd wel mensen die niet op de afgesproken tijd kunnen komen, maar ze weten inmiddels allemaal waar de potten opgeslagen worden en dan gaan ze zelf wel op een andere keer langs.

Wat mij opgevallen is dit jaar is dat alle ouders waarvan de kinderen naar de middelbare school gaan nog enorm veel extra kosten hebben omdat ze bijna elke dag naar een internet café moeten om dingen op te zoeken en ook om uit te printen, en als je dan twee of drie kinderen van die leeftijd hebt dan kunnen de kosten soms wel oplopen tot omgerekend soms meer dan € 7 per week; en dat is echt heel veel als je weet dat er mensen zijn die dat misschien per dag verdienen.

Ik had wat na zitten denken op welke manier ik de families hiermee zou kunnen helpen en toen ik bij een van de gezinnen op bezoek was kwam dat weer ter sprake. Al pratende kwamen we tot de conclusie dat een oplossing zou kunnen zijn om een printer en een laptop aan te schaffen zodat alle kinderen dan naar een plaats kunnen komen waar ze in ieder geval alles uit kunnen printen en kopieën maken tegen een hele kleine vergoeding. De apparatuur zou dan moeten komen staan in een huis waar behalve plaats is ook een betonnen vloer ligt. Want op zand zouden de apparaten snel kapot kunnen gaan natuurlijk, alleen al vanwege al het stof.

Het zou bij dat gezin kunnen waar ik op dat moment was en we spraken af dat we het zouden laten rusten tot volgend jaar. Maar het liet me niet met rust omdat ik weet dat ik er zoveel kinderen mee kan helpen als het wel lukt. Ik had er ook nog met de mensen over gepraat waar ik elk jaar alle schoolspullen koop en het eerste wat ze zeiden was: als je naar de stad wil om iets te kopen dan zorgen wij voor vervoer, wij gaan met je mee. Dus ik aan het rekenen en tellen toen ik weer thuis was en de volgende dag had ik weer een nieuwe afspraak gemaakt met  het gezin waar ik eerder al geweest was. Ik had nog precies genoeg geld en ik vind altijd dat ik het beter op kan maken nu ik hier omdat ook voor het project bedoeld is en vanuit Nederland kan ik niks meer regelen. De moeder en zoon van het gezin hadden er ook al veel over gesproken omdat ze het een grandioos idee vonden. Het zou bij hun kunnen, er moest een nieuwe elektriciteitskabel aangelegd worden; een extra lamp gehangen, een tafel en wat plastic krukken aangeschaft en de zoon had al ook al nagedacht dat hij een lijst moest hebben van alle kinderen in het project zodat hij alles netjes bij zou kunnen houden.  Meteen daarna ben ik naar de markt gegaan om te vragen of het aanbod van vervoer naar de hoofdstad nog geldig was en dat was gelukkig nog. Deze mensen hadden alleen meteen de volgende dag tijd en we spraken meteen af dat we de volgende dag om 9 uur zouden vertrekken. Wij naar een winkel in de hoofdstad en laat er nu net een printer in de aanbieding zijn op die dag; de laptop viel me ook alles mee en omdat het voor een project met veel kinderen was kreeg ik ook nog eens korting.

Helemaal blij weer terug naar Antigua en de mensen van de markt hadden inmiddels al iemand geregeld die Microsoft Word en Excel wilde instaleren en een chauffeur die mij daarna met alle spullen naar San Pedro zou brengen. En als extra cadeau kreeg ik ook nog eens twee pakken kopieerpapier; samen me de installatie en het vervoer was dat hun bijdrage aan het project.  Dat was echt fantastisch!

Een broer van de moeder van het gezin is timmerman en hij was bereid om een mooi meubel te maken tegen een betaalbare prijs en dan zou “kantoortje” open kunnen. We spraken nog duidelijk af wat de bijdrage van elk gezin zou moeten zijn en op welke dagen en tijden alle kinderen van het project terecht zouden kunnen en dan was het alleen nog een kwestie van iedereen weer optrommelen en het aan alle gezinnen uitleggen. Dat was ook zo gebeurd; ik vertelde iedereen dat ik goed nieuws had en dat het in hun voordeel was als ze zouden komen. Mijn laatste zondagmiddag om twee uur allemaal bij de wasplaats in San Pedro verzamelen. In dat dorp wonen namelijk de meeste gezinnen. De meeste gezinnen waren gekomen en kon de uitleg beginnen; ik had de openingstijden op een briefje geschreven omdat ik uit ervaring weet dat dat bijna iedereen toch al weer vergeten is voordat ze thuis zijn. Per gezin moet er een kleine bijdrage betaald worden en voor losse kopieën moeten ze de helft betalen wat ze op een andere plaats zouden moeten betalen. De mensen die niet kunnen lezen kunnen vaal wel heel goed rekenen; en de meeste die er gebruik van zouden moeten maken voor de school waren enthousiast. Deze missie was geslaagd dus.

In 2020 gaan er zes kinderen niet verder met hun studie; twee zijn er geslaagd en klaar met hun opleiding, 2 zijn zwanger en twee zijn na de middelbare school gaan werken. Ik heb 4 nieuwe kinderen mogen verwelkomen in het project. In totaal zijn er nu 71 kinderen uit 31 gezinnen die gesponsord worden en die in 7 verschillende dorpen in Guatemala wonen. Al die kinderen worden door 68 families of personen gesponsord die in 10 verschillende landen op de wereld wonen. In de afgelopen periode dat ik hier was hebben 5 Padrinos de kinderen bezocht die door hen gesponsord worden; voor twee was het zelfs ook hun eerste ervaring in Guatemala.

Ook al stond ik soms voor verrassingen; er zijn gelukkig geen vervelende dingen gebeurd.

Alles is goed verlopen. Ik laat veel dankbare families en blije kinderen achter en ik weet zeker dat we allemaal weer heel blij zijn als we elkaar volgend jaar weer zien. Als je dit leest dan kan ik maar een ding zeggen: op welke manier je ook meegewerkt hebt om dit weer te laten slagen: dankjewel namens ons allemaal vanuit Guatemala!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Dit gezin ken ik al jaren en de moeder vertelde mij eens dat ze na haar sterilisatie toch nog drie dochters gekregen had. Ik nam ze alle drie op in het project, had voor alle drie sponsoren tot grote blijdschap van hun ouders. De kinderen werden enorm gestimuleerd door hun ouders om deze kans niet verloren te laten gaan en ze werkten alle drie heel hard. Ze haalden elk schooljaar; hoefden geen klas over te doen.

Bescheiden meisjes die ook altijd prachtige knutselwerkjes in elkaar zetten om aan hun Padrinos te geven. Elk van de drie had haar eigen dromen vanaf het moment dat ik ze leerden kennen. Soms kunnen die gaandeweg de studie nog veranderen maar deze drie vertelden mij elk jaar hetzelfde. De oudste vertelde dat ze chef-kok wilde worden en banketbakker. Vorig jaar is ze afgestudeerd en is zich nu aan het specialiseren in banketbakken. Deze opleiding duurt nog twee jaar. Ze is 22 jaar. De jongste zit in de tweede klas van een middelbare opleiding en haalt dit jaar haar bachilirato.

Zij wil fysiotherapeut worden; ze is 17 jaar.

De middelste van de drie wilde altijd een eigen naaiatelier beginnen; ze wilde mode ontwerpen en coupeuse worden. Ze is afgelopen jaar afgestudeerd, na een stressvol en moeilijk examenjaar. Dit jaar gaat ze elke dag in de leer bij een vriendin van haar moeder die al jaren een eigen naai atelier heeft en daar kan ze nog heel veel leren en op een meer ontspannen manier.

Ze heeft een eigen bankrekening geopend en dankzij haar Padrinos en extra donaties heb ik op Valentijnsdag een bedrag op haar rekening kunnen storten waarvan ze een prachtige bedrijfsnaaimachine kan kopen zodat ze haar eigen atelier kan beginnen. Van het geld wat ze daarmee verdient gaat ze volgend jaar een nieuwe cursus volgen; een kapperscursus waar ze kan leren hoe ze haren van een communicant of van een bruid op kan steken en daarna wil ze nog een cursus make-up volgen zodat ze iedereen mooi kan maken op misschien wel de belangrijkste dag van hun leven, zoals ze mij vertelde.

Ze had altijd een droom, en die wordt nu werkelijkheid. Ze is 19 jaar.

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

Vorige week stelde iemand mij de volgende vragen:

Heb je in al die jaren dat je in Guatemala komt dingen zien veranderen?

En dan bedoel ik dat er meer rijkdom is nadat je het project gestart bent?

Een hele goeie vraag die ik ook heel snel kon beantwoorden. Of het land er rijker van geworden is weet ik niet.

Maar de veranderingen in de gezinnen waarvan de kinderen Padrinos hadden en hebben zijn soms zoveel meer dan iemand uit een rijk land zich voor kan stellen. Elk jaar kom ik wel in minstens in een paar gezinnen waar ik verandering kan zien of waarvan een van de ouders mij vertellen wat voor hun zoveel verandering heeft gebracht. Ik zou er na al die jaren een boek over kunnen schrijven denk ik.

Als een moeder mij met tranen in haar ogen vertelt dat ze haar kinderen elke dag te eten kan geven omdat ze zich geen zorgen hoeft te maken over de schoolspullen van haar kinderen is dat een enorme verandering. Als ik in een gezin kom waar ze een nieuwe kamer bij hebben gemaakt van golfplaten zodat de 3 kinderen een eigen slaapruimte hebben, is dat een enorme verandering; ook al blijft de vloer van zand. Als ik onverwacht twee stenen muren tegen een schutting zie met een plastic gordijn ervoor en de ouders mij vol trots vertellen dat ze nu een douche hebben, is dat een enorme verandering.

Ook al is er alleen maar koud water.

Als ik al jaren een gezin bezoek en de ouders mij vol trots laten zien dat er elk jaar een paar lagen meer gemetseld zijn op de muren van hun toekomstige huisje, dan sta ik met tranen in mijn ogen. Kinderen die de eerste jaren geen ondergoed droegen omdat er geen geld was in het gezin. Ik heb het de eerste jaren voor alle kinderen gekocht en hoor er nu al jaren niemand mee over. Wat moeten die moeders trots zijn dat ze het nu zelf kunnen kopen. Gezinnen die ruim een uur moesten lopen om hier naar de markt te komen zodat we samen alle inkopen konden doen. Ze komen nu allemaal met de bus.

Als er in de bus onverwacht tegen mij gezegd wordt: er is al voor u betaald en ik rondkijk en een jongedame zie die ooit een van mijn studenten was. Trots dat ze eindelijk wat terug kan doen. Vaders die hun kinderen naar de winkel sturen als ik op bezoek ben om een flesje water voor mij te kopen, dat betekent zoveel. Er staat een (weliswaar oude en tweedehandse) tafel in een gezin waar de kinderen hun huiswerk aan kunnen maken. Bij een moeder regent het niet meer binnen omdat er nieuwe golfplaten op het dak liggen; de dekens waren elke ochtend nat in de regenperiode.

Alle gezinnen hebben een waterfilter en drinken gratis gezond en schoon water. Een kleine nieuwe aanbouw van houten planken met een golfplaat erop wat nu met trots de keuken van het huis genoemd wordt. Opgroeiende kinderen die blij vertellen dat ze een baantje naast hun school hebben zodat ze mee kunnen betalen in het gezin of een gedeelte van hun studie zelf kunnen betalen.

Zoals ik al zei: ik weet niet of het land er na al die jaren rijker van geworden is, maar er is zoveel meer rijkdom en er zijn soms zoveel minder zorgen in de gezinnen waar ik al jaren kom.

Dus ja; ik heb al heel veel verandering gezien en niet alleen bij de gezinnen.

If you can not feed the whole world, just feed one.

Lieve groet Mieke