Beste Mensen,

Zoals bijna iedereen inmiddels weet begint het schooljaar in Guatemala in januari of februari; dat hangt af van het onderwijs en het dorp/de stad. De privé basisscholen en sommige middelbare scholen en de beroepsopleidingen beginnen allemaal rond 15 januari en alle andere scholen starten half februari. Veel ouders weten nog niet wanneer de school voor hun kind begint. Sinds de pandemie enkele jaren geleden is daar nog steeds geen structuur in gekomen; ze zijn nu van plan om dat met ingang van volgend jaar weer aan te passen naar zoals het was voor die tijd. Dat is behalve ook duidelijker ook makkelijker voor iedereen.            Ik vond het nog steeds ongekend hoe verschillend de regels zijn op de scholen en hoe het mogelijk is dat een directeur/trice zomaar met ingang van een nieuw schooljaar kan veranderen. De gezinnen in mijn project hoeven zich dan nog niet zo druk te maken, maar de mensen waarvan de kinderen niet zijn ingeschreven bij een project kunnen door die veranderingen voor hoge kosten komen te staan. Opeens bedenkt iemand dat alle gym uniformen veranderd moeten worden; van zwart naar blauw of er moet opeens het logo van de school op staan. En als een leerling dan voor het laatste jaar naar de middelbare school gaat, dan is dat gewoon heel vervelend. En je hebt je aan de regels te houden anders worden er bij voorbaat al punten afgetrokken van de lessen die nog moeten komen. Een van de kinderen was ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar, waardoor zijn trainingspak voor de gym wat te klein geworden was. 15 jaar en een groeispurt. Het gezin zelf had geen geld om een nieuw pak te kopen, dus huppakee kreeg hij op zijn rapport gewoon 1.5 punt minder dan verdient. Hij gaat nu voor het laatste jaar naar de middelbare school en moet dus een nieuw pak om uiteindelijk te kunnen slagen.                Een van de leerlingen gaat voor het eerst naar de middelbare school en heeft gekozen voor het avond onderwijs. Ze heeft weinig schoolspullen nodig maar er staat wel op haar lijst dat ze een laptop moet kopen. Dat heb ik echt nog nooit meegemaakt in al die jaren dat ik hier kom. Dus hoe we dat op gaan lossen weet ik nog niet. De lijst met schoolspullen scheelt enorm per school, ook al is het de basisschool. 

Dan zijn er ook nog 2 kinderen uit een gezin die Dengue hebben gehad in het afgelopen jaar. Allebei hele goede studenten met altijd prachtige rapporten. Ze zijn 2 weken niet naar school geweest omdat ze te ziek waren en moeten allebei het schooljaar overdoen. Geen discussie mogelijk. Een ander meisje heeft geluk gehad; ze was zwanger en heeft inmiddels een baby van 3 maanden. Ze werd geaccepteerd op school en kon gelukkig het schooljaar afmaken en wil graag verder studeren. Dat is uniek hier. Sommige jongelui zijn verplicht om een soort van gala uniform te kopen omdat ze stage moeten lopen en uiteindelijk netjes voor de dag moeten kopen op de presentatie. Ene altijd goed gekeurd wit T-shirt voor de gymles kan zomaar opeens veranderd moeten worden in een polo met opdruk van de school. Verplicht. Rekenmachientjes moeten soms van een bepaald merk zijn (het artikelnummer wordt er op de lijst bijgeschreven) en als dat bepaald artikel niet wordt gekocht dan wordt er contact met de ouders opgenomen zolang totdat ze wel het goede ding bij zich hebben. Zelfs kan dat gebeuren met een liniaal. Als op de lijst staat dat die 20 cm lang moet zijn moet je er niet een van 30 cm kopen met het idee dat die beter van pas komt. Fout gedacht. En als een blauwe joggingbroek een witte streep aan de zijkant moet hebben, dan moet je niet proberen om met een effe broek of met een broek die 2 witte strepen aan de zijkant heeft aan te komen. Dan komt er òf een andere of krijgt “strafpunten”. Echt extra kosten die nergens over gaan; gewoon omdat iemand iets zit te bedenken en daar natuurlijk ook weer enkele mensen geld aan verdienen. Niet in de gaten hebbende dat ze alle ouders enorm op kosten jagen. Zelfs maken de scholen uit welke schriften er gekocht moeten worden. dat met lijntjes, zonder lijntjes of met ruitjes kan ik me nog voorstellen. Maar er staat ook op de lijst hoeveel bladzijden er in het schrift moeten zitten en of het een schrift met of zonder spiraal moet zijn. Ga zo maar door. Na al die jaren kan ik er soms nog niet over uit en blijf ik verbaasd. Elke school heeft het recht en de macht om dat zo te doen. Iedereen volgt en niemand protesteert, want dat durven de mensen niet

De kinderen in mijn project hebben geluk; ook al ben ik het er soms niet mee eens. Maar daar gaat het niet om. Ze hebben geluk dat de spullen voor hun betaald worden en daar geen zorgen over hebben. Behalve natuurlijk als ze ziek worden, dan doen ze gewoon het jaar over. En behalve als ze een groeispurt krijgen en hun gym kleding daardoor te klein wordt. Dan krijgen ze gewoon ’n paar punten minder.                               Daar kan geen enkel project iets aan doen.

Lieve groet Mieke

Beste Mensen,

Veertien jaar geleden werd ik door iemand op dit gezin gewezen. En toen ik daar aankwam zag ik dat het goed was dat ik er naar toe gegaan was. Vader, moeder en 3 dochtertjes woonden onder en tussen golfplaten, de meeste met wat gaten er in. De oudste dochter was opgenomen in een Amerikaans project en omdat ik toen ook al wist dat dat project het niet goed zou keuren dat kinderen op twee plaatsen ingeschreven zouden staan besloot ik om het tweede dochtertje te helpen. Die ging toen naar de kleuterschool. De jongste was toen nog te klein. 

Ze woonden op een terrein achter een fabriek ergens in een soort van steeg. Het was gevaarlijk om over dat pad naar hun huis te lopen omdat er dan een aantal honden op mij af kwamen die vreselijk tekeer gingen. Ik weet nog dat er geen telefoon in het gezin was, dus stond ik zowat de longen uit mijn lijf te roepen als ik op de weg stond te wachten tot ze mij hoorden en mij op konden komen halen zodat ik onder begeleiding veilig mee naar hun huisje kon lopen.

Paula is de naam van de moeder; een lieve vrouw met een man die af en toe werk had en meestal zijn salaris opdronk als hij het ontvangen had. Ze was verlegen en bescheiden, misschien schaamde ze zich toen, en volgens mijn had ze nog nooit contact gehad met mensen buiten Guatemala. Later had ik ook Padrinos voor haar jongste dochtertje. Ik groei soms zo mee met gezinnen, dat wanneer ik terug kijk het mij soms ontroert als ik bedenk wat er allemaal gebeurd is in de jaren. 

Doordat het gezin “ontzorgt” werd van de schoolkosten was er genoeg te eten en door de jaren heen konden ze af en toe nieuwe golfplaten kopen waardoor ze droog bleven in de regentijd. Bedden heb ik zien komen, zelfs met matrassen en dekens erop. De oudste dochter werd zwanger toen ze 17 jaar was en verloor haar twee dochtertjes voordat ze geboren waren. Ik weet nog dat ik voor haar ’n paar oorbellen had gekocht met kleine engeltjes eraan, zodat ze ze altijd bij haar kon dragen als ze wilde. De tweede dochter raakte zwanger toen ze veertien jaar was en stopte met school. Maar ik bleef elk jaar terug komen en ik zag de verandering in het gezin, zeker van de moeder. Door de jaren ging ze mijn steeds meer vertrouwen en begon te snappen wat er van haar verwacht werd door het project. Haar oudste dochter kreeg net iets later dan haar tweede dochter een zoontje en de jongetjes groeiden samen op. Oma past op de kleinkinderen en de dames gaan werken zodat de lasten in het gezin verdeeld kunnen worden. 

Door de jaren heen werd er af en toe natuurlijk een nieuwe kamer bijgebouwd met golfplaten omdat de familie groeide en iedereen toch een eigen ruimte nodig had en wilde. De vader van het gezin heb ik maar een paar keer gezien door de jaren heen; een vriendelijke, maar wel verslaafde man die gelukkig niet agressief is.

En de jongste dochter ging door op school. Eerlijk gezegd hield ik mijn hart soms vast omdat ik niet wist hoe ik de familie aan zou treffen qua zwangerschap en/of uitbereiding.

Deze week ben ik er weer op bezoek geweest. Inmiddels meld ik me met een appje aan de straat en komt de moeder mij halen, zodat ik veilig mee naar hun terrein kan. Ze gaf me een knuffel en zei dat ze blij was dat ik er weer was. Ze praat veel meer en zet meteen een klein houten krukje voor me neer zodat ik kan gaan zitten. Ze loopt niet meer met kapotte kleren en ongekamde haren. Haar kleinkinderen zien er netjes uit. De jongste dochter kwam erbij en vertelde met trots dat ze over is naar het laatste jaar van de middelbare school. Ik vroeg haar of ze na dit jaar graag verder wil studeren en of ze ook al wist wat ze dan eventueel wilde gaan doen. Ze vertelde dat ze er goed over na zou denken het komende jaar maar dat het waarschijnlijk de verpleging zou worden. En de moeder keek trots toe toen ze dat zei. Ze heeft elk jaar een prachtig rapport en ze pakt haar kans met beide handen aan, iets waar ik enorme bewondering voor heb. 

Opeens zag ik de waslijnen vol met was en aan een kant hingen allemaal kleine babykleertjes, vooral jurkjes. De twee oudste meisjes waren inmiddels allebei bevallen van een dochtertje, het ene was nu 7 maanden en het andere 4 maanden. Iedereen blij en gelukkig, ook omdat de vaders van de kinderen in beeld zijn en ook hun bijdrage geven aan de opvoeding van de kinderen. Het is in Guatemala niet raar dat de vaders met de noorderzon vertrekken als ze een meisje zwanger gemaakt hebben. Ze wonen allemaal bij elkaar op een terreintje en het gaat voor hun goed en dat is mooi om te zien. 

Hoe geweldig zou het zijn als er straks een verpleegster rondloopt op datzelfde terrein. Een verlegen, bescheiden meisje dat weet wat ze wil en alles doet om haar dromen waar te maken. En hoe fijn is het om haar daarbij te mogen ondersteunen. Geweldig om getuige te mogen zijn van de veranderingen in de gezinnen door de jaren heen. Het is echt zo de moeite waard om te helpen met scholing. Ik weet dat niet elk kind uiteindelijk diploma’s op zak heeft. Soms kan dat niet of is het een eigen keuze. Maar als ik zo’n gezin, zo’n meisje zie dan raakt me dat enorm en weet ik weer precies waarvoor ik het doe. Eèn diamant in een gezin is echt genoeg om een hele verandering teweeg te brengen. Levenslang.

Lieve groet, Mieke

Goedendag,

Ik wil iets vertellen over dit project, dat hulp bied aan kinderen in nood. Eerlijk gezegd was het voor mij echt moeilijk als alleenstaande moeder om 6 kinderen te laten studeren, maar God zij dank kwam dit project in ons leven en dat veranderde alles.                                                              Ik was nooit bekend met projecten, maar toen vertelde Mieke dat het project de gezinnen wil helpen met scholing voor hun kinderen om zo verder te kunnen komen. Het project is echt heel heilzaam voor de kinderen. Persoonlijk ben ik dit project erg dankbaar omdat nu ook mijn kinderen een beroepsopleiding kunnen volgen.

Heel erg bedankt aan alle mensen die hieraan meewerken.                              

Dat God jullie mag zegenen.

Hallo, mijn naam is Carla Gabriela,

Ik wil iedereen bedanken voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben. Dankzij het project heb ik kunnen studeren sinds ik klein was. Mama moest echt vechten om ons te kunnen laten studeren, maar  dankzij jullie hulp heeft ze het niet zelf hoeven betalen. Ik zou niet weten hoe we terug zouden moeten betalen; maar ik hoop dat God het project Mimariposa zal zegenen.

Lieve Mensen,

Hier in Antigua is enorm veel veranderd; het lijkt er op dat er eindelijk een goede burgemeester is die van aanpakken weet en verbeteren houdt en daar ook het beschikbare geld aan uit wil geven en niet (alles) in z’n eigen zak steekt zoals in het verleden vaak gebeurd is.

Achter het busstation is alles in het hard gelegd en dat is echt een zegen moet ik zeggen.    Daar was alles zand en als het waaide dan vloog dat dunne zand alle kanten op en dat is nu voorbij. Een grote parkeerplaats is er ook aangelegd en daar moet voor betaald worden; er is zelfs een boom en een kastje met uitrijticket geplaatst. 

In de omliggende dorpen die bij deze gemeente horen zijn tot grote blijdschap van de mensen daar, ook veel straten verhard. En hier in Antigua liggen zelfs op sommige trottoirs ribbeltegels voor slechtzienden. Je kunt je af vragen wat je daaraan hebt als het maar op enkele trottoirs ligt, maar het begin is gemaakt. Het schijnt dat ze alle straten hier wat vlakker willen maken met die kinderkopjes; ben benieuwd hoe. Daar zijn de Nederlandse kinderkopjes echt niks bij. De straten hier lijken veiliger; er wordt meer rekening gehouden met voetgangers lijkt wel, en in het park lopen de mooie vrouwen en jonge dames in klederdracht weer rond om hun spulletjes te verkopen zonder dat ze weggejaagd worden door de politie. Dat was in een ver verleden ook al zo en het is gezellig dat ze allemaal weer terug zijn. En goed voor hun inkomsten natuurlijk. Sommige mensen hebben er last van, maar ik vind dat ze nooit opdringerig zijn. Alhoewel ik ook eerlijk moet zeggen dat ik bijna nooit in het park zit omdat ik er geen tijd voor heb. Het enige wat volgens mij nog wel zou kunnen veranderen is dat er geen auto’s meer op de markt mogen rijden; levensgevaarlijk, ook al rijden ze niet hard, zeker op de marktdagen tussen heel die mensenmassa. Maar niet alles kan ik een keer, hopelijk staat dat op het lijstje voor de toekomst. De straten worden beter schoongehouden, want nog steeds is niet iedereen gewend om afval in de prullenbakken te gooien. Wat in het ene land heel normaal is, lopen ze in het andere land toch nog ver achter. Met plastic tasjes en zakken wordt je doodgegooid en je wordt een beetje raar aangekeken als je ervoor bedankt. Ze snappen al helemaal niet als ik zeg dat het in Nederland verboden is; want waar doe je dan je boodschappen in. En dat zeggen ze in dit land waar ze zoveel prachtige tassen verkopen. Hier was het een aantal jaren geleden ook verboden, maar niemand die er nog naar omkijkt. 

De ruïnes (resten van de grote aardbeving) worden stukje bij beetje ook helemaal opgeknapt en gerestaureerd en het gaat er fantastisch mooi uitzien! 

Er lijkt meer controle op de bussen; dat ze op tijd vertrekken en aankomen; er zijn zelfs bordjes geplaatst op het busstation met de namen van de dorpen waar ze naar toe gaan. En met een beetje geluk parkeren ze ook op de goede plek.

Kortom; er heeft een hele ontwikkeling plaatsgevonden in de afgelopen jaren en dat is mooi om te zien, het is zeker positief!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

3 jaar later…….

Als je voor iets staat dan lijkt de tijd soms ontzettend lang te duren; als het achter de rug is dan denk kun je denken: huh, waar is die tijd gebleven?

Zo liep ik hier ook weer rond de eerste dagen, alsof ik niet weg was geweest, alsof het gewoon vorig jaar was geweest zoals alle andere jaren dat ik naar Guatemala ging.                                             De ontmoetingen met de families en alle andere mensen die ik hier inmiddels heb leren kennen was geweldig en soms ook ontroerend.  We waren allemaal blij elkaar weer te zien. Gelukkig is er in niet een gezin iets ernstigs gebeurd wat covid betreft de afgelopen jaren; alhoewel een vader van een van mijn gezinnen overleden is aan een hartinfarct, en dat verdriet is voor het gezin natuurlijk enorm.

Er zijn ook kinderen geboren in ‘n paar gezinnen en bij jonge dames, en die lopen alweer rond. Mensen zijn verhuisd en sommige kinderen kende ik bijna niet meer terug, zo zijn ze veranderd in drie jaar.

De dankbaarheid dat alles door is kunnen gaan tijdens de afgelopen jaren is groot; ook van mijn kant. De samenwerking met de eigenaar van de winkel waar ik altijd de schoolspullen koop is fantastisch gegaan; lang leve WhatsApp. De communicatie met de gezinnen liep goed en iedereen heeft alles gehad wat nodig was, en dankzij de extra donaties in het eerste jaar dat covid zijn intrede deed zelfs nog meer dan dat. De mensen zijn er nog steeds dankbaar voor.

Het is achter de rug, er is ook hier veel kapot en veranderd, maar de mensen beginnen er weer bovenop te klimmen. De scholen gaan weer van start, de uniformen zijn weer verplicht en alle regels zijn weer opgepakt. De prijzen zijn ook hier omhoog geschoten; groenten en fruit is erg duur voor de mensen hier; voor mijn portemonnee is het (bijna) niks, maar ik merk het wel. In de bus moet het dubbele van 3 jaar geleden betaald worden; mensen die het niet kunnen betalen gaan lopen naar de markt in Antigua. De salarissen zijn  met een beetje geluk hetzelfde gebleven; het is iig niet meer geworden. Maar het leven gaat door; dat is ook wel een beetje de mentaliteit van de mensen hier, een overlevingsdrang hebben ze. 

Dus we gaan er weer voor, ik heb al verschillende gezinnen bezocht en met een aantal kinderen de inkopen gedaan. De middelbare scholen en beroepsopleidingen beginnen volgende week en de basisscholen pas in februari, dus we hebben tijd.

Tijd kan helen, kapot maken, maar vooral ook goede, mooie dingen laten gebeuren.

Lieve groet Mieke