Beste Mensen,

Ongeveer 18 jaar geleden had ik Padrinos voor dit gezin. Ontzettend arm, geen ondergoed en geen sokken konden de ouders voor hun kinderen kopen. Er was misschien net iedere dag genoeg eten voor het hele gezin. Lieve ouders die er alles aan moesten doen om hun hoofd boven water te houden, en ik vraag me nu nog steeds af hoe ze het in ’s hemelsnaam allemaal gedaan hebben. Maar er was wel plezier in het gezin, ondanks de rotzooi en de armoede. Er woonde ook een oom in en de opa van de familie zat meestal op de stoeprand als ik de gezinnen bezocht in dat dorp. Hij vertelde dat hij vroeger leraar was geweest; de allereerste in dat dorp. En nu was hij bijna blind en altijd als ik hem begroette dan antwoordde hij: “dag dochter, wat fijn dat je er weer bent”. Het gezin had een dochter van 11 jaar en verder allemaal jongens. De dochter moest thuis op de andere kinderen passen, als de ouders ergens boven in het dorp aan het werk waren of op een plantage koffie gingen plukken. Het was toen nog een klein meisje, kon niet lezen of schrijven want er was nooit geld geweest om haar naar school te kunnen laten gaan en als dat er wel geweest was dan was er niemand om op de andere kinderen te passen natuurlijk. Uiteindelijk kon ik op dat moment 2 kinderen opnemen in het project, en enkele later de jongste ook. Ze gingen graag naar school en waren ieder jaar weer trots op alle spullen die ze kregen. Ik hoopte dat ze het vol konden houden, zodat ze uiteindelijk toch zouden kunnen lezen en schrijven om zo een betere toekomst in dit land tegemoet te kunnen gaan. Niet iedereen hoeft tenslotte op de universiteit af te studeren. De dochter kreeg op haar 13^e jaar haar eerste kindje, op haar 17^e haar tweede, op haar 19^e haar derde, en op haar 21^e haar vierde en laatste kindje. Haar vader, de opa van deze kinderen had alle 4 de kinderen op zijn naam laten zetten omdat het een beetje onduidelijk (en misschien wel geheim) was wie de vaders waren. Wat was ze arm, ze woonde elk jaar ergens anders met haar kinderen en elk jaar een ander telefoonnummer; dus het was elk jaar een zoektocht om haar te vinden. Precies hetzelfde als met haar ouders en broertjes gebeurde. Toen haar oudste kindje naar school ging kon ik haar gelukkig verrassen met Padrinos, zodat ze die schoolkosten niet hoefde te dragen. Dolgelukkig en dankbaar was ze. En ze deed het goed, ondanks alle ellende kon ik zien dat het een lieve en goede moeder was; ze wilde ook het beste voor haar kinderen en de kon ze goed opvoeden in haar eentje. Voor haar tweede en ook voor haar derde dochtertje had ik Padrinos, dus haar kinderen konden netjes naar school. En ze was trots; ze waren trots. En ze ontmoette een man, jaren ouder dan zijzelf was, maar het klikte. En gelukkig ook met de kinderen. Ik zag de verandering, de kinderen gingen papa zeggen en ze hielden van allemaal van elkaar. En toen kreeg ik een berichtje met de vraag op ik de Padrinos van haar en haar vriend wilde worden omdat ze gingen trouwen. Heel voorzichtig vroeg ik wat dat inhield voordat ik ja zou zeggen. De bedoeling was dat ik dan alle kleding en het hele feest zou moeten betalen. Dat vond ik wel een hele goede grap; maar ik heb toch maar vriendelijk geweigerd voor die eer. Wel ontzettend leuk dat ze het vroegen, maar dat feest (met alle mooie kleding die erbij hoort) is toch doorgegaan. 

De vader heeft werk en zorgt goed voor zijn gezin. De oudste dochter gaat dit jaar naar de tweede klas van de middelbare school. De tweede dochter naar de zesde klas van de basisschool en de derde naar de 3^e klas van de basisschool. De jongste, een zoontje, gaat inmiddels ook naar de basisschool. Hij heeft geen Padrinos maar gelukkig kunnen de ouders nu zelf ze noodzakelijke dingen zelf kopen en betalen.

En ja, ze waren dit jaar weer verhuist. Met trots vertelde de moeder dat ze begonnen was met tortillas maken en dat die goed verkochten op de plaats waar ze nu wonen. En ik was zo blij voor haar. Zo kan ze zelf ook een beetje geld verdienen en is ze een voorbeeld voor haar kinderen. Elk jaar als ik haar zie dan geef ik haar hetzelfde compliment. Dat ik vind dat ze zo’n goede moeder is, en dat een goede moeder zijn niets te maken heeft met armoede of studie. Ze bedankt me altijd voor dat compliment, maar ze verdient het zo. Ik heb haar zo gevolgd door de jaren heen.

Dit jaar hadden we in het dorp waar ze wonen voor de eerste keer afgesproken bij de wasplaats in het dorp. Ze is echt altijd op tijd, heeft ook altijd de kopieën klaar van de rapporten. Toen we aan het kletsen waren met elkaar wilde de jongste iets kopen. Ik kletste ondertussen verder met de kinderen en even later kwam ze met haar zoontje terug en had voor allemaal een zakje chips gekocht; ook voor mij. Dat ontroerde mij enorm; dat heeft ze nog nooit gekund. Het gaat over ’n dubbeltje per persoon. En voor haar oudste dochter moet er dit jaar een maandelijks bedrag op de school betaald worden en ze kwam zelf met het voorstel om dat zelf te betalen. Want dat is zoveel voor de Padrinos zei ze. En ik laat het haar doen. Het moet voor haar zo enorm goed voelen om op die manier haar eigen steentje bij te dragen. Het gaat nog eens niet om het bedrag, maar wel om het feit dat ze het kan. .

Ze is altijd op tijd op alle afspraken en niemand zeurt of is brutaal.  Zo blij dat ik haar heb leren kennen en ik hoop zo dat een van haar kinderen de cirkel van armoede kan doorbreken; ze verdienen het zo.

Lieve groet, Mieke.

Voor het Project.

Voor de peetvaders, peetmoeders en alle mensen die de mensen hier in Guatemala steunen en veranderingen mogelijk maken. Bedankt voor de steun. Dankzij die hulp kregen ook mijn drie kinderen en krijgen mijn drie kleinkinderen steun.

Mijn twee dochters en een zoon en ik hebben ons leven zien veranderen door ondersteuning in het onderwijs. Ik woonde met vier kinderen in een rieten huis (1 kamer), we sliepen met ons vijven in één bed, het dak was van golfplaat en binnen kookte ik in dezelfde kamer als waar wij woonden/sliepen. Mijn 2 dochters en mijn zoon werden opgenomen in het project, en nu is hun leven zoveel anders met ook kansen op werk. Een zoon van mij heeft niet gestudeerd en het is nog steeds heel moeilijk voor hem om een baan te vinden. Ik zie hoe belangrijk studeren is. Mijn drie kinderen en ik wonen nu in fatsoenlijke huisvesting met voorzieningen. Bedankt voor het maken van de verandering. Want hier in Guatemala is het leven moeilijk, echt heel moeilijk zonder studies.

God zegene jullie.

Beste Mensen,

Waarschijnlijk val ik soms in herhaling als ik over sommige gezinnen of kinderen iets wil vertellen. Bijna elk gezin heeft wel een bijzonder verhaal.

Ze was alleenstaande moeder en had 4 jonge kinderen. De oudste 3 gingen al naar school en voor hun had ik op dat moment Padrinos; Dat is ongeveer 13 jaar geleden. Hun moeder was een vechter en ze woonde, samen met haar kinderen, bij haar moeder, hun oma. De oudste dochter werd jong zwanger en ging haar eigen weg. De moeder van deze kinderen werd verliefd en ging samen wonen, dus ze vormden weer een compleet gezin op dat moment. Maar soms loopt het leven toch anders en liet de moeder haar kinderen achter bij hun stiefvader en vertrok naar een ander dorp, ruim een uur vanaf Antigua. De oudste zoon ging bij zijn tante wonen, de andere dochter bleef bij hun stiefvader en de jongste zoon bleef bij zijn oma. Het hele gezin uit elkaar; maar de kinderen die nog op school zaten bleven wel in mijn project. 

Omdat ik de kinderen al zo lang ken weet ik soms ook wat hun dromen zijn natuurlijk. De oudste , die bij zijn tante woont, heeft altijd fysiotherapeut willen worden en met hulp van verschillende sponsoren is hij dit jaar begonnen aan zijn tweede studiejaar. Ik weet zeker dat het hem gaat lukken. Het is een rustige jonge man, maar enorm dankbaar met de kans die hij krijgt en hij doet er alles voor om goede punten te halen, een harde werker.

Zijn zusje, die nog bij de stiefvader woont, is vorig jaar afgestudeerd als basis verpleegkundige en wil graag nog doorgaan om haar diploma te halen voor speciaal verpleegkundige zodat ze meer kans heeft op een goede baan in de toekomst. Voor een Padrino is dat heel erg duur. Daarom hebben we samen besloten dat ze dit jaar gaat werken, een bankrekening opent en daar al het geld op stort dat ze gaat verdienen dit jaar. Ik ga op diezelfde rekening ook het sponsorgeld van dit jaar storten en op die manier kan ze volgend jaar wel haar droom verwezenlijken.

De jongste, die bij oma woont, begint dit jaar aan de opleiding voor automonteur. Dat is de grapjas van de familie; altijd goede zin en praat zo snel dat je hem met moeite bij kunt houden.

Ze zien elkaar weinig omdat ze alle vier in een ander dorp wonen en druk zijn met hun studies; maar ze hebben een enorme veerkracht. Het zijn alle vier vechters op hun eigen manier. 

De drie studenten weten dat ik ze maar een kans kon geven en ze hebben die alle drie met beide handen aangepakt en kunnen met recht trots op zichzelf zijn.

Eigenlijk zijn het emotioneel verwaarloosde kinderen, maar op een of andere manier hebben ze kracht geput uit wat ze meegemaakt hebben en zijn niet bij de pakken neer gaan zitten. Voorbeelden voor anderen en dat is iets waar ze met recht heel trots op kunnen zijn. En ik op hun.

Lieve groet, Mieke.

Beste Mensen,

Enkele dagen geleden ben ik voor het eerst getuige geweest van een diploma – uitreiking hier in Guatemala. Meestal is die ceremonie in oktober of november, en dan ben ik er natuurlijk nooit.

Maar dit schooljaar verliep anders en daarom was het in januari.

Ismenia en haar dochter Rutilia waren allebei geslaagd als speciaal verpleegkundige en ik weet niet wie er blijer en trotser was die dag. Tijdens de ceremonie kwam er een hele film aan mij voorbij van wat ik allemaal met dit gezin gedeeld heb.

Ik “vond” Ismenia met haar drie kinderen ongeveer 18 jaar geleden op een klein grasveldje ergens achter war andere huisjes; haar jongste kindje was net 1.5 jaar oud. Haar oudste zoon woonde bij zijn oma en Ismenia had (nadat haar man verongelukt was), alleen de zorg voor de drie jongste kinderen. Ze hadden een kamer gemaakt van wat karton met een golfplaat er op en er hing een oude lap stof voor een gat dat als deur diende. Ze was door een orkaan alles kwijt geraakt en ging als ze kon koffie bonen plukken zodat ze toch elke dag te eten hadden. De op dat moment oudste twee nam ik op in het project zodat ze naar school konden. Ze werd onverwacht oma toen haar toen 13 – jarige dochter beviel van een piepklein meisje. Ze kreeg baarmoeder kanker en een maand later kreeg haar dochter dat ook. Ze hebben het allebei overleefd. Haar zoon is afgestudeerd als elektricien en haar dochter studeerde af als gym lerares terwijl Ismenia op haar kleindochter paste. Diezelfde dochter heeft nu een baan bij de politie hier in Antigua en heeft inmiddels 3 kinderen. Haar jongste dochter ging inmiddels ook naar school (dat kleine ding dat 1.5 jaar was toen ik hun voor de eerste keer bezocht). 

Ismenia vertelde dat ze altijd de droom had gehad om verpleegster te worden; maar omdat ze alle papieren kwijt was door de orkaan moest ze twee jaar van de middelbare school overdoen. Ik heb haar geholpen en ze haalde het met gemak. Later is ze de opleiding verzorgende gaan doen en doorliep die opleiding als een van de beste van de school. Ze kreeg een baan aangeboden, maar moest helaas na enkele jaren vertrekken vanwege inkrimping waar ze werkte. 

En afgelopen jaar heeft ze dus, samen met haar jongste dochter die inmiddels 20 jaar is, de opleiding van speciaal verpleegkundige gedaan en ze hebben het allebei gehaald. Ismenia met een gemiddelde van 9.3 en Rutilia, haar dochter, met een gemiddelde van 8.4. Ismenia behoorde tot de besten van de klas en dan heb je hier de eer dat je tijdens de diploma – uitreiking een band met de kleuren van Guatemala mag dragen.

Het was een prachtige ceremonie en ze straalden helemaal. Fijn dat zo’n goed talent niet verloren gegaan is, daar hebben we echt iets aan in deze wereld.

Ze waren blij, ik ook. Ze waren trots, ik ook. Ze huilden, ik ook.                                                                         Zelden zo’n dankbaar mens gezien in mijn leven.

Lieve groet, Mieke

Beste Mensen,

Met trots kan ik zeggen dat in het afgelopen jaar 8 jonge mensen hun diploma weer gehaald hebben en nu klaar zijn met hun studie. Als ze al het papierwerk doorlopen hebben en hun officiële diploma hebben ontvangen dan kunnen ze aan het werk.

Antonio heeft gestudeerd voor verzorgende; hij mag vele handelingen doen in een ziekenhuis, maar natuurlijk nog niet zoveel als een verpleegkundige.

Ismenia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en kan en mag overal inspringen en assisteren in een publiek en privé ziekenhuis. Ook als verpleegster in bijv. een groot fabriek om alle handelingen te doen als er iets gebeurd.

Rutilia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en mag overal inspringen en assistgeren in een publiek en privé ziekenhuis.

Jonathan is afgestudeerd aan de muziekschool in de hoofdstad en heeft met enkele vrienden een eigen orkest samengesteld waarvan hij dirigent is. Hij is zo trots; dit was zijn droom. Zijn eigen favoriete instrument is de klarinet.

Yoselin is afgestudeerd in horeca en toerisme en heeft in het duurste hotel in Antigua stage mogen lopen omdat ze tot de beste leerlingen van de school behoorde.                   Haar droom kwam uit.

Julia is afgestudeerd als tweetalig secretaresse; ze is zo blij. Wil nu een jaar gaan werken en daarna nog verder studeren.

Josselin was klaar met de opleiding voor toerisme en heeft nog een extra cursus gedaan koken en bakken, zodat ze meer kans heeft op werk.

Al deze jongelui ken ik al jaren, en daarmee bedoel ik al zeker 15 jaar, dus ik volg hun al van jongs af aan. Ze hebben zo enorm hard gewerkt om hun dromen waar te maken. Sommigen hebben naast hun studie en stage ook nog een bijbaantje gehad om zelf wat aan de kosten bij te dragen. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar als het kon dan deden ze het ook. Allemaal hebben ze hun kans gegrepen; en voor de een was het makkelijker dan voor de ander natuurlijk, dat is altijd. Sommige studies waren zo zwaar dat ze soms tot midden in de nacht hun huiswerk moesten maken, dan ’n paar uur konden slapen om vervolgens weer om 5 uur ’s ochtends op de staan om op tijd op school te komen. Maar ze hebben het er allemaal voor over gehad; ze wisten dat ze maar een kans kregen, een kans om hun droom waar te maken. En dat zou zonder de hulp van hun Padrinos nooit gelukt zijn; zelf hadden ze het nooit helemaal kunnen financieren. 

Een van de mooiste opmerkingen die ik ooit gehoord heb in de jaren dat ik in Guatemala kom is de volgende; “Ik ga nu een jaar werken, geld sparen, en daarna ga ik een ander kind helpen om zijn of haar droom waar te maken. Ik wil dat iemand anders net zo blij is als ik, dat is het minste dat ik kan doen”.  Als dat uit de mond van een 19 – jarige komt dan weet je zeker dat het allemaal zin heeft.

Lieve groet Mieke

Goedendag,

Ik wil iets vertellen over dit project, dat hulp bied aan kinderen in nood. Eerlijk gezegd was het voor mij echt moeilijk als alleenstaande moeder om 6 kinderen te laten studeren, maar God zij dank kwam dit project in ons leven en dat veranderde alles.                                                              Ik was nooit bekend met projecten, maar toen vertelde Mieke dat het project de gezinnen wil helpen met scholing voor hun kinderen om zo verder te kunnen komen. Het project is echt heel heilzaam voor de kinderen. Persoonlijk ben ik dit project erg dankbaar omdat nu ook mijn kinderen een beroepsopleiding kunnen volgen.

Heel erg bedankt aan alle mensen die hieraan meewerken.                              

Dat God jullie mag zegenen.

Hallo, mijn naam is Carla Gabriela,

Ik wil iedereen bedanken voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben. Dankzij het project heb ik kunnen studeren sinds ik klein was. Mama moest echt vechten om ons te kunnen laten studeren, maar  dankzij jullie hulp heeft ze het niet zelf hoeven betalen. Ik zou niet weten hoe we terug zouden moeten betalen; maar ik hoop dat God het project Mimariposa zal zegenen.

Lieve Mensen,

Hier in Antigua is enorm veel veranderd; het lijkt er op dat er eindelijk een goede burgemeester is die van aanpakken weet en verbeteren houdt en daar ook het beschikbare geld aan uit wil geven en niet (alles) in z’n eigen zak steekt zoals in het verleden vaak gebeurd is.

Achter het busstation is alles in het hard gelegd en dat is echt een zegen moet ik zeggen.    Daar was alles zand en als het waaide dan vloog dat dunne zand alle kanten op en dat is nu voorbij. Een grote parkeerplaats is er ook aangelegd en daar moet voor betaald worden; er is zelfs een boom en een kastje met uitrijticket geplaatst. 

In de omliggende dorpen die bij deze gemeente horen zijn tot grote blijdschap van de mensen daar, ook veel straten verhard. En hier in Antigua liggen zelfs op sommige trottoirs ribbeltegels voor slechtzienden. Je kunt je af vragen wat je daaraan hebt als het maar op enkele trottoirs ligt, maar het begin is gemaakt. Het schijnt dat ze alle straten hier wat vlakker willen maken met die kinderkopjes; ben benieuwd hoe. Daar zijn de Nederlandse kinderkopjes echt niks bij. De straten hier lijken veiliger; er wordt meer rekening gehouden met voetgangers lijkt wel, en in het park lopen de mooie vrouwen en jonge dames in klederdracht weer rond om hun spulletjes te verkopen zonder dat ze weggejaagd worden door de politie. Dat was in een ver verleden ook al zo en het is gezellig dat ze allemaal weer terug zijn. En goed voor hun inkomsten natuurlijk. Sommige mensen hebben er last van, maar ik vind dat ze nooit opdringerig zijn. Alhoewel ik ook eerlijk moet zeggen dat ik bijna nooit in het park zit omdat ik er geen tijd voor heb. Het enige wat volgens mij nog wel zou kunnen veranderen is dat er geen auto’s meer op de markt mogen rijden; levensgevaarlijk, ook al rijden ze niet hard, zeker op de marktdagen tussen heel die mensenmassa. Maar niet alles kan ik een keer, hopelijk staat dat op het lijstje voor de toekomst. De straten worden beter schoongehouden, want nog steeds is niet iedereen gewend om afval in de prullenbakken te gooien. Wat in het ene land heel normaal is, lopen ze in het andere land toch nog ver achter. Met plastic tasjes en zakken wordt je doodgegooid en je wordt een beetje raar aangekeken als je ervoor bedankt. Ze snappen al helemaal niet als ik zeg dat het in Nederland verboden is; want waar doe je dan je boodschappen in. En dat zeggen ze in dit land waar ze zoveel prachtige tassen verkopen. Hier was het een aantal jaren geleden ook verboden, maar niemand die er nog naar omkijkt. 

De ruïnes (resten van de grote aardbeving) worden stukje bij beetje ook helemaal opgeknapt en gerestaureerd en het gaat er fantastisch mooi uitzien! 

Er lijkt meer controle op de bussen; dat ze op tijd vertrekken en aankomen; er zijn zelfs bordjes geplaatst op het busstation met de namen van de dorpen waar ze naar toe gaan. En met een beetje geluk parkeren ze ook op de goede plek.

Kortom; er heeft een hele ontwikkeling plaatsgevonden in de afgelopen jaren en dat is mooi om te zien, het is zeker positief!

Lieve groet Mieke

Lieve Mensen,

3 jaar later…….

Als je voor iets staat dan lijkt de tijd soms ontzettend lang te duren; als het achter de rug is dan denk kun je denken: huh, waar is die tijd gebleven?

Zo liep ik hier ook weer rond de eerste dagen, alsof ik niet weg was geweest, alsof het gewoon vorig jaar was geweest zoals alle andere jaren dat ik naar Guatemala ging.                                             De ontmoetingen met de families en alle andere mensen die ik hier inmiddels heb leren kennen was geweldig en soms ook ontroerend.  We waren allemaal blij elkaar weer te zien. Gelukkig is er in niet een gezin iets ernstigs gebeurd wat covid betreft de afgelopen jaren; alhoewel een vader van een van mijn gezinnen overleden is aan een hartinfarct, en dat verdriet is voor het gezin natuurlijk enorm.

Er zijn ook kinderen geboren in ‘n paar gezinnen en bij jonge dames, en die lopen alweer rond. Mensen zijn verhuisd en sommige kinderen kende ik bijna niet meer terug, zo zijn ze veranderd in drie jaar.

De dankbaarheid dat alles door is kunnen gaan tijdens de afgelopen jaren is groot; ook van mijn kant. De samenwerking met de eigenaar van de winkel waar ik altijd de schoolspullen koop is fantastisch gegaan; lang leve WhatsApp. De communicatie met de gezinnen liep goed en iedereen heeft alles gehad wat nodig was, en dankzij de extra donaties in het eerste jaar dat covid zijn intrede deed zelfs nog meer dan dat. De mensen zijn er nog steeds dankbaar voor.

Het is achter de rug, er is ook hier veel kapot en veranderd, maar de mensen beginnen er weer bovenop te klimmen. De scholen gaan weer van start, de uniformen zijn weer verplicht en alle regels zijn weer opgepakt. De prijzen zijn ook hier omhoog geschoten; groenten en fruit is erg duur voor de mensen hier; voor mijn portemonnee is het (bijna) niks, maar ik merk het wel. In de bus moet het dubbele van 3 jaar geleden betaald worden; mensen die het niet kunnen betalen gaan lopen naar de markt in Antigua. De salarissen zijn  met een beetje geluk hetzelfde gebleven; het is iig niet meer geworden. Maar het leven gaat door; dat is ook wel een beetje de mentaliteit van de mensen hier, een overlevingsdrang hebben ze. 

Dus we gaan er weer voor, ik heb al verschillende gezinnen bezocht en met een aantal kinderen de inkopen gedaan. De middelbare scholen en beroepsopleidingen beginnen volgende week en de basisscholen pas in februari, dus we hebben tijd.

Tijd kan helen, kapot maken, maar vooral ook goede, mooie dingen laten gebeuren.

Lieve groet Mieke